Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2017
Διηγήματα έρωτα, τρέλας και θανάτου - Κιρόγα: Κριτική βιβλίου
Δημοσίευση: Δευτέρα, 17 Νοεμβρίου 2014 10:03
Διηγήματα έρωτα, τρέλας και θανάτου - Κιρόγα: Κριτική βιβλίου

Ο κόσμος του Κιρόγα είναι ένα αλλοπρόσαλλο καταιγιστικό σύνολο συναισθημάτων και γεγονότων που κόβουν την ανάσα, ένα κεντρί που εισχωρεί βαθιά στην φλέβα των φόβων, των παθών, των εντάσεων και των αβέβαιων εξελίξεων της ανθρώπινης φύσης, της δικής του φύσης.


Δεν υπάρχει καμία λογική στην τρέλα, στον έρωτα και στον θάνατο, δεν υπάρχει καμία λογική σε αυτά που καταθέτει, μοιάζουν με όνειρο αλλά είναι εφιάλτης. Όλα όσα συμβαίνουν στα διηγήματά του είναι παρμένα και εμπνευσμένα από τον ίδιο του τον ταραγμένο και βασανισμένο βίο του, μία συνεχής πάλη με το εγώ του, ένα εγώ καταποντισμένο και μόνιμα κατατρεγμένο. Είναι ο Κιρόγα ο Έντγκαρ Άλαν Πόε της Λατινικής Αμερικής; Εύλογο ερώτημα που απαντάται θετικά και χωρίς δεύτερη συζήτηση όταν η ροπή της γλώσσας του αποστομώνει και τους πιο ορκισμένους αμφισβητίες του ταλέντου του. Ένα ταλέντο που δυστυχώς δεν πήγασε από μία ήρεμη, αναπαυτική και ξεκούραστη ζωή. Το αντίθετο μάλιστα, καθώς ο Κιρόγα έγινε έρμαιο της τραγικής του μοίρας, κατέβηκε στον Άδη της θλίψης και της οδύνης χάνοντας ανθρώπους δικούς του και αγγίζοντας τα όρια της αυτοχειρίας από πολύ νωρίς.


Σε κάθε του διήγημα έχει αποτυπώσει ξεκάθαρα το πάθος, την αγωνία, τον τρόμο, την αλληγορία και την ακραιφνή ισοπέδωση κάθε ικμάδας χαράς που μοιάζει να ξεπηδά για λίγο αλλά σβήνεται από ένα μαύρο σύννεφο που την καταπλακώνει. Κάθε του φράση, κάθε σκηνή και κάθε στιγμή των διηγημάτων του είναι βυθισμένη στο σκοτάδι, στο μαύρο φόντο και στην υπόγεια θέα, εκεί που οι ακτίνες δεν φτάνουν και αν φτάσουν είναι ξεθωριασμένες. Γινόμαστε μάρτυρες ως αναγνώστες της καταιγίδας που παρασέρνει τα πάντα στο διάβα της με τον άνεμο που λυσσομανάει. Σε όποιο διήγημα και αν ταξιδέψει κανείς θα ανακαλύψει έναν κόσμο κλειστό, φυλακισμένο, ένα σπίτι χωρίς σκεπή που ψάχνει να φυλαχτεί από τις ορέξεις του καιρού. Οι ήρωές του μαστίζονται από χαστούκια απανωτά και πλήγματα αδιάκοπα, αρρώστιες, απώλειες, ακατανόητες συγκυρίες πλημμυρισμένες με χτυπήματα οδυνηρά. Κανένας και καμία δεν αφήνεται να ανασάνει, η καρδιά και η ψυχή βρίσκονται σε συνεχή και ανελέητη βροχή μίας μεταφυσικής διάστασης που καθίσταται ικανή να οδηγήσει στην παράνοια. Γιατί το στοιχείο του εξωπραγματικού και του φανταστικού είναι έντονο και παρόν.


Στο "πουπουλένιο μαξιλάρι" για παράδειγμα όπως ονομάζεται ένα του διήγημα, είναι η προσωποποίηση του μαύρου καβαλάρη που φορτώνει πάνω το θύμα του και του αφαιρεί τη ζωή με τρόπο καταστροφικό και μανιακό σαν το αγρίμι που δεν χορταίνει από την σάρκα του θύματός του. Εκεί πρωταγωνιστεί ένα όρνιο και ένα θηρίο αιμοσταγές που πίνει το αίμα και εξαφανίζει κάθε έννοια εξήγησης του παράξενου φαινομένου. Δεν αφήνει ο Κιρόγα περιθώρια ελπίδας, την σκοτώνει γιατί αυτή έχει ήδη πεθάνει μέσα του κατόπιν όλων των συμβάντων που ανέφερα. Σε ένα διήγημα, την "περόνη" παρουσιάζει την ζωή ενός ανθρώπου μειλίχιου που μάχεται καθημερινά να προσφέρει στην συμβία του ό,τι είναι δυνατόν, της παρέχει με τον ιδρώτα της εργασίας του και με την κούρασή του ό,τι αυτή ζητήσει. Είναι ένας ήρωας της καθημερινότητας που βιώνει όμως την ακατάσχετη αχαριστία, την ανθρώπινη αυτή περιφρόνηση που και ο ίδιος αισθάνθηκε βαθιά μέσα του. Η τρέλα της όμως και η παραφροσύνη της είναι αυτά που τον οδηγούν να οδηγηθεί στο απονενοημένο διάβημα όταν ο παραλογισμός και ο εξευτελισμός προς το πρόσωπό του έχουν αγγίξει όρια πυρετού κόκκινου.  


Ο Κιρόγα είναι μία ψυχή πυροβολημένη από τις αυτοκτονίες, τους θανάτους, τις ερινύες που σαν βουή και με μανία κλονίζουν συθέμελα το μυαλό του. Χάνει από μικρή ηλικία τον πατέρα του, βιώνει την απώλεια του πατριού του που ένιωσε ως δεύτερο πατέρα του και με τον οποίο ήταν πολύ δεμένος, σημαδεύεται από τον θάνατο του αδελφικού του φίλου, τον οποίο σκότωσε κατά λάθος. Έχει ήδη βιώσει τον θάνατο των δύο αδελφών του από τυφοειδή πυρετό, πραγματικά η ιστορία του ανθρώπου αυτού από μόνο της αποτελεί διήγημα, ποίημα και ωδή στον πόνο και την τραγωδία . Μόνη του χαρά τα παιδιά του με τα οποία ήταν άρρηκτα δεμένος. Είναι ποιητικές εξάρσεις και απολογητικές καταγραφές για έναν "Σωκράτη" που ήπιε το περίφημο ποτό της ανακούφισης γιατί καμία ζωή χωρίς ζωή δεν έχει αξία. Γυμνός από ευχαριστήσεις και βουτηγμένος από το κεφάλι μέχρι τα νύχια μέσα στην σκοτεινή του άβυσσο πάλεψε με τα αγρίμια που τον κυνήγησαν για να τον κατασπαράξουν αλλά δεν τον νίκησαν, έφυγε αξιοπρεπής όταν εκείνος το ζήτησε για να απαλλαγεί από τα δεινά του.
                                                                      

"Από μία σκοτεινή άβυσσο ερχόμαστε, σε μία σκοτεινή άβυσσο πηγαίνουμε, το μεταξύ διάστημα το ονομάζουμε ζωή" Νίκος Καζαντζάκης


Το βιβλίο του Κιρόγα, με τίτλο Διηγήματα έρωτα, τρέλας και θανάτου κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ροές.

Εκτύπωση
Περισσότερα
Η ιστορία μιας ώρας και άλλα διηγήματα - Κέιτ Σοπέν: Κριτική βιβλίου
17.01.2017 10:09
Η Μπερτ Μοριζό υπήρξε από τις πρώτες γυναίκες ζωγράφους του ιμπρεσιονισμού, η οποία ούτε λίγο ούτε πολύ απεικόνισε στους πίνακές της, τους τολμηρούς για την εποχή, μία γυναίκα ελεύθερη, ανεξάρτητη, σίγουρη για τον εαυτό της και μακριά από την αντρική επίβλεψη και πίεση.
Η ώρα του αστεριού - Κλαρίσε Λισπέκτορ: Κριτική βιβλίου
09.01.2017 12:45
Η γέννηση ενός έργου λογοτεχνικού κρύβει μυστήριο, αν δε κρύβει και πόνο, ταλαιπωρία και ανηφορίζει έναν Γολγοθά, τότε καθίσταται έργο που αντέχει στον χρόνο. Δεν είναι σε καμία περίπτωση μία τυπική διαδικασία ή μία υπόθεση απλή αν ο συγγραφέας παλεύει με τον εσώτερο κόσμο του, το σύμπαν του, τον ψυχισμό του.
Μια από τις δύο - Ντανιέλ Σάδα: Κριτική βιβλίου
20.12.2016 10:37
Η Αδριάνα Χιμένες Γκαρσία στην τελευταία φράση στο επίμετρο του βιβλίου γράφει: "Του φαινόταν αδύνατο να γίνει κανείς συγγραφέας χωρίς να έχει αυτί ͘ του ήταν ασύλληπτο να είναι κανείς καλός αφηγητής χωρίς να έχει διαβάσει ποίηση". Αυτά τα λόγια αντανακλούν την πολύ ιδιαίτερη προσωπικότητα και την φιλοσοφία του συγγραφέα περί συγγραφής, ο κόσμος των λέξεων δεν συνάδει με τον κοινό παρονομαστή.
Το μάτι - Vladimir Nabokov: Κριτική βιβλίου
05.12.2016 10:34
"Το θέμα στο Μάτι είναι μία έρευνα που οδηγεί τον πρωταγωνιστή μέσα από έναν κυκεώνα από καθρέφτες στη συγχώνευση δίδυμων εικόνων". Αυτά γράφει ο συγγραφέας στο προλογικό σημείωμα του βιβλίου όπου και αναλύει την φιλοσοφία πίσω από την σύλληψη της ιδέας για το Μάτι.
Η πρώτη φλέβα - Γιάννης Μακριδάκης: Κριτική βιβλίου
21.11.2016 10:56
Ποτέ ο χρόνος δεν είναι αρκετός για να ξετυλίξεις το κουβάρι μιας ζωής και ποτέ κανείς δεν βγαίνει αλώβητος και ατάραχος από την τριβή με το παρελθόν. Ειδικά μάλιστα όταν αυτό στριφογυρίζει και γλυκοκοιτάζει το παρόν σαν την μέλισσα γύρω από το λουλούδι που προσπαθεί να προσγειωθεί για να τραφεί. Εδώ περιγράφονται τα πρόσωπα μίας άλλης εποχής που όμως ακόμα και σήμερα συνεχίζει να υπάρχει γιατί οι άνθρωποι δεν σταμάτησαν να φωτογραφίζουν τις στιγμές τους και την μοναδικότητά τους. Μία γυναίκα και ένας άντρας, δύο κόσμοι παράλληλοι και διαφορετικοί μα τόσο όμοιοι.
Μια ματιά στον κόσμο της Ελίζαμπεθ Γκάσκελ - Αλέξανδρος Κεφαλάς: Κριτική βιβλίου
07.11.2016 10:31
Είναι εξαιρετικά σημαντικό να βλέπουν το φως της δημοσιότητας τέτοιου είδους βιβλία, τα οποία εντρυφούν συνοπτικά μεν, ουσιωδώς δε σε προσωπικότητες που άφησαν το δικό τους ανεξίτηλο σημάδι στην ιστορία της λογοτεχνίας. Αυτό εδώ το μικρό εγχειρίδιο είναι αφιερωμένο στη ζωή της Βρετανίδας Ελίζαμπεθ Γκάσκελ, την οποία λίγοι γνωρίζουν και ακόμα λιγότεροι έχουν διαβάσει.
Η πτώση και άλλες ιστορίες - Friedrich Dϋrrenmatt: Κριτική βιβλίου
25.10.2016 10:13
Η ανθρώπινη ιστορία χρειάζεται πολύ μελάνι για να γραφτεί και ίσως αυτό να μην είναι αρκετό. Χωρίς αμφιβολία, αυτή η ιστορία που ονομάζεται άνθρωπος, αυτό το μέγα ανεξάντλητο κεφάλαιο και τα συν αυτώ έχει τόσες εκδοχές, τόσες όψεις και τόσα τρωτά σημεία που κάθε συγγραφέας κομίζει την δική του οπτική γωνία με οδηγό τα βιώματά του και τα αναγνώσματά του.
Το βιβλίο των φανταστικών όντων - Χόρχε Λούις Μπόρχες: Κριτική βιβλίου
11.10.2016 09:59
Φανταστικά όντα στοιχειώνουν από γεννήσεως του κόσμου τις ανθρώπινες ζωές γιατί ο άνθρωπος μπροστά στη δύναμη της φύσης και στο μεγαλείο της έχει ανάγκη να εκφράσει τις φοβίες του, τις απορίες του, τις σκέψεις του με τρόπο πολλές φορές παράλογο, μεταφυσικό και υπερβολικό.