Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2016

Γιάννης Καλαβριανός: Ευτυχώς που υπάρχει και ο έρωτας για να μπορούμε που και που να πετάμε

Γιάννης Καλαβριανός: Ευτυχώς που υπάρχει και ο έρωτας για να μπορούμε που και που να πετάμε

Υπάρχουν πράγματα στη ζωή, που βρίσκονται στο πλαίσιο των δυνατοτήτων μας. Που μπορούμε να τα προκαλέσουμε. Οι πρώτες -που συνήθως είναι και μεγάλες- αγάπες, βρίσκονται εκτός αυτού του πλαισίου. Δεν προκαλούνται, αλλά συμβαίνουν. Έρχονται και μας βρίσκουν. Από μόνες τους. Γι΄ αυτό και το σημάδι που μας αφήνουν είναι ανεξίτηλο.  


Ο Αβελάρδος και η Ελοΐζα έζησαν μια τέτοια αγάπη. Εκείνος, αν και 40 χρονών, δεν είχε επιτρέψει στον εαυτό του να σαγηνευθεί, να παίξει το ερωτικό παιχνίδι και να αφιερωθεί σε μία γυναίκα. Η ζωή του έμοιαζε να προχωράει μέσα στον σφιχτοδεμένο κλοιό που απαιτούσε η ζωή ενός θεολόγου και δασκάλου της εποχής του. Τον 12ο αιώνα, εκτός από τους κληρικούς και τους λαϊκούς, υπήρχε και μεγάλο μέρος ανθρώπων που ζούσαν σε μια ενδιάμεση κατάσταση, ακολουθώντας το πολύ αυστηρό εκκλησιαστικό τυπικό και τους κανόνες που επιβάλλονταν στους μοναχούς. Ο Αβελάρδος, ως δάσκαλος θεολογίας, ανήκε σε αυτή την κατηγορία. Παρόλη την αυστηρή υποταγή στην οποία επέβαλε τον εαυτό του, προκειμένου να αφιερωθεί στο φιλοσοφικό και θεολογικό του έργο , δεν κατάφερε να αποφύγει έναν σαρωτικό έρωτα που έμοιαζε εντελώς ακατάλληλος και ανεπίτρεπτος για όλους, πόσω μάλλον για εκείνον. Ήταν 40 ετών και η Ελοΐζα 16. Ήταν δάσκαλος και ήταν μαθήτρια. Είχε όλα τα συστατικά που τον έκαναν ανεπίτρεπτο. Και ενώ τα αναγνώριζαν και οι δύο, τον ακολούθησαν με επίγνωση της καταστροφής που τους περίμενε. Αυτή όμως δεν είναι και η δύναμη του ερωτικού συναισθήματος; Να γνωρίζεις, αλλά να μην σε απασχολεί. Να βρίσκεσαι δηλαδή για λίγο πέρα από τις συνηθισμένες καταστάσεις, τους φόβους και τα πλαίσια. Να μπορείς να γίνεσαι ατρόμητος.


Οι κοινωνίες, ενώ θεωρητικά εύχονται να έχουν ατρόμητα μέλη, στέκονται πάντα δύσπιστες απέναντι σε ό,τι απομακρύνεται από την σταθμισμένη κανονικότητα του μέσου όρου και της συνήθειάς του. Τα περισσότερα φαινόμενα στη φύση, ακολουθούν την κανονική κατανομή. Συγκεντρώνονται δηλαδή γύρω από μια μέση τιμή, επιτρέπουν όμως και τη διασπορά και σε απόσταση από αυτή. Ο έρωτας αποφασίζει από μόνος του την περιοχή που θα βρεθεί, μετατοπίζοντας συνεχώς τα όρια του πιο συχνού που κακώς αναφέρεται ως «κανονικό».


Ευτυχώς δηλαδή που υπάρχει και ο έρωτας για να μπορούμε που και που να πετάμε.


Info: Ο Γιάννης Καλαβριανός γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε Ιατρική και Θέατρο. Είναι υποψήφιος διδάκτωρ στο Α.Π.Θ. και από τα ιδρυτικά μέλη της Εταιρείας Θεάτρου Sforaris. Έχει εργαστεί ως γιατρός, ως ηθοποιός , ως βοηθός σκηνοθέτη και σκηνοθετήσει τα: David’s Formidable Speech on Europe, Γιοι και κόρες, μια παράσταση για την αναζήτηση της ευτυχίας, Παραλογές η Μικρές καθημερινές τραγωδίες, Εγώ είμαι το Θείο βρέφος!, Πρακτόρισσες, Πάσχα, Άουστρας ή η αγριάδα και Μήδειας Υλικό, που έχουν παρουσιασθεί στα: Εθνικό Θέατρο, Φεστιβάλ Αθηνών, Deutsches Theater Berlin, Kunstfestspiele Herrenhausen Hannover, Sarajevo Winter Festival, Bios, Θέατρο του Νέου Κόσμου, Ίδρυμα Μ. Κακογιάννης , Piccolo Teatro, Theater Tri-bühne Stuttgart, Heidelberger Stückemarkt κλπ.

 

Η παράσταση "Αβελάρδος και Ελοΐζα, του Γιάννη Καλαβριανού πέζετε στο Θέατρο του Νέου Κόσμου



* Αναδημοσίευση από το περιοδικό Culturenow Mag, τεύχος 30

Σχετικές ειδήσεις
Μαρία Μαλλούχου: Η παρέλαση της Λούλας Αναγνωστάκη
08.07.2016 14:25
Όταν ξεκινώ να συμμετέχω σε ένα έργο διακατέχομαι από ένα ακαθόριστο προαίσθημα όμοιο με μυρωδιά. Κι αυτό συμβαίνει επειδή στην σύνδεσή μου με το έργο υπάρχει κάτι οικείο που πρόκειται να το ανακαλύψω. Το προαίσθημα στο συγκεκριμένο έργο της Λούλας Αναγνωστάκη μορφοποιήθηκε και προσδιορίστηκε ως ένας ερημικός τόπος. Ένας τόπος που εμπερικλείει την μοναξιά και την σιωπή.
Πειραματική Σκηνή - «Θέμα Εμφύλιος»: Βήμα και «φωνή» σε νέους καλλιτέχνες
30.03.2016 11:48
Η Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, που άνοιξε ξανά τις πόρτες της για να δώσει βήμα και «φωνή» σε νέους καλλιτέχνες, με καλλιτεχνικούς διευθυντές τους άξιους Ανέστη Αζά και Πρόδρομο Τσινικόρη, διοργανώνει κατά το διάστημα 30 Μαρτίου έως και 3 Απριλίου 2016 ένα Θεματικό φεστιβάλ για τον ελληνικό εμφύλιο πόλεμο, από την έναρξη του οποίου συμπληρώνονται φέτος 70 χρόνια. Νέοι και ανήσυχοι δημιουργοί (ή συνδημιουργοί), που επιλέχθηκαν για να παρουσιάσουν την δουλειά τους στο πλαίσιο του Φεστιβάλ, μοιράζονται μαζί μας τις σκέψεις τους για το θέμα «Εμφύλιος» και τις ποικίλες αποτυπώσεις του στο σήμερα…
Μάνος Βαβαδάκης: Ο έρωτας πάντα έχει τέλος, αυτό που πρέπει να κερδίσουμε είναι το μετά
16.02.2016 15:42
Η παράσταση δημιουργήθηκε σαν βάλσαμο στις πληγές ενός περασμένου έρωτα. Το υλικό από τις δίκες των Μαγισσών του Σάλεμ παρουσιάστηκε μπροστά μου εκείνη τη περίοδο της ζωής μου και η Abigail Williams με τις πράξεις της πριν από 300 χρόνια, έπαιρνε ξανά εκδίκηση για όλους εμάς. Η τέχνη λειτουργεί πάντα σαν καθαρτήριο για τις νευρώσεις των καλλιτεχνών και μακάρι αυτή η παράσταση να βοηθήσει να κατανοήσουμε αυτό το μύχιο, σκοτεινό και ανεξερεύνητο κομμάτι του εαυτού μας.
Ακύλλας Καραζήσης: Αναζητούνται: πίστη, αγάπη, ελπίδα
23.12.2015 16:41
Το Πίστη, Αγάπη, Ελπίδα αντανακλά πλήρως την εκποίηση όλων των πραγμάτων για χάρη του κέρδους. Η γλώσσα του κειμένου του Χόρβατ στα γερμανικά εκφράζει ακριβώς αυτό το πράγμα: όλα τα κλισέ που πλαισιώνουν, που στοιχειοθετούν μια τέτοια κοινωνία που είναι προσανατολισμένη στο κέρδος, που δείχνει απαξίωση σε οτιδήποτε, ακόμα και στο ανθρώπινο σώμα, μπροστά στα λεφτά. Ο πιο δυνατός επιζεί, ο πιο αδύναμος κυριολεκτικά «ψοφάει». Νομίζω πως το έργο έχει πάρα πολύ σχέση με αυτό που ζούμε σήμερα.
Λίλα Μπακλέση:  Η δική μου «Γκάμπυ»
08.12.2015 16:26
Κλεισμένοι σε έναν εργοστασιακό χώρο, έξω η ζέστη αφόρητη, προσπαθούμε να κατανοήσουμε αυτή τη γυναίκα. Όλοι μαζί. Καφέδες, μπισκότα, τσιγάρα, τοστάκια, ταπεράκια. Διαφωνίες, γέλια, αρχίζουμε να γνωρίζουμε ο ένας τον άλλο. Τα ταψιά του Αγγέλου, μισό τυρόπιτα ,μισό σπανακόπιτα. Τα αγόρια τρέχουν σε ακροάσεις, αναμονή. Τα καταφέρνουν. Η διαδρομή γεμάτη δυσκολίες αλλά και αισιοδοξία. Αλλάζουμε, σκεφτόμαστε σαν εκείνη, πιο ελεύθερα.