Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2016

Γιώργος Χαδούλης: Βράχοι, στη θάλασσα του πλήθους

Γιώργος Χαδούλης: Βράχοι, στη θάλασσα του πλήθους

Στη ζωγραφική το θέμα σού έρχεται όπως ο έρωτας, αναπάντεχα. Πριν μερικά χρόνια ταξίδευα με ένα πλοίο που πήγαινε Κόστα-Κόστα. Από την Άνδρο στη Σύρο. Πήγαινε βράχο-βράχο.


Την οικειότητα με το βράχο την είχα πάντα, την έχουμε όλοι όταν ταξιδεύουμε τα καλοκαίρια και περνάμε δίπλα τους, εκείνες τις στιγμές πριν νυχτώσει, όταν η θάλασσα είναι ήρεμη κι ο καπετάνιος δεν φοβάται να περάσει κοντά τους. Είναι τόσο οικείος, που δεν τον προσέχουμε.


Το ζήτημα με το βράχο είναι η απόσταση μας από αυτόν. Από μακριά, ο βράχος είναι νησί. Μια αχνή γκριζοπή γεωλογική προεξοχή μέσα στη θάλασσα. Από κοντά όμως ο βράχος είναι βουνό, είναι τεράστιος, είναι επικίνδυνος, είναι χρωματιστός. Τον παρατηρώ, ξανά. Ο βράχος κρύβει το νησί, είμαι στη σκιά του, βλέπω τις λεπίδες του, ακούω τη σιωπή του, νοιώθω τη δύναμή του. Κι έτσι η επιβλητικότητα του βράχου, η φαινομενική αφθαρσία του, η δυσκολία του στην αντανάκλαση του ήλιου, η άνεσή του στα μαβιά του σούρουπου, και στα πορτοκαλιά της Ανατολής, έγινε το θέμα μου. Στη κινεζική καλλιγραφία τα δύο στοιχεία που σημαίνουν το τοπίο είναι το βουνό και το νερό.
 

Οι κινέζοι ζωγράφοι συνδέουν τη ζωγραφική με τη ποίηση. Λένε, «Το ποίημα είναι μία ζωγραφιά όπου τα σχήματα είναι αφανή. Η ζωγραφιά είναι ένα ποίημα όπου τα σχήματα είναι εμφανή».
 

Τα έργα αυτά έγιναν από μνήμης. Σε χαρτί με χρώματα νερού. Τους ταιριάζει. Παρ’ ότι φαινομενικά απλό, το μέσο αυτό προϋποθέτει τρομακτική συγκέντρωση, ταχύτητα και πειθαρχία. Η ζωγραφική διαδικασία, όπως και η ζωή, είναι μια προσπάθεια να πιαστείς στον βράχο για να πατήσεις σε στέρεο έδαφος, μια προσπάθεια να αποφύγεις τον βράχο για να μη τσακιστείς πάνω του. Μια προσπάθεια για να ανέβεις στο βράχο και να βουτήξεις στα βαθιά.


Και κάτι ακόμη.
Αν το καλοσκεφτείς, είμαστε όλοι σαν βράχοι, στη θέση μας, στο περιβάλλον μας, στο ρόλο μας, βράχοι μέσα στη θάλασσα του πλήθους.
Δες! Ένας βράχος...


Info: Γεννημένος, στην Αθήνα το 1966, ο Γιώργος Χαδούλης είναι από τους δημοφιλέστερους ζωγράφους της γενιάς του. Σπούδασε ζωγραφική στην στην Ecole Nationale Superieure des Beaux Arts Beaux – Arts στο Παρίσι, όπου έζησε σχεδόν δέκα χρόνια, και έκτοτε εκθέτει συστηματικά έργα του στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Πέρα από τη ζωγραφική έχει εργαστεί με τον Αλέκο Φασιανό ως βοηθός σκηνογράφου στις παραστάσεις, "Όρνιθες" του Αριστοφάνη (Μοντέρνο Θέατρο, Επιδαύρια) και "Οδυσσέα γύρισε σπίτι" του Ι. Καμπανέλη (Θέατρο Τέχνης, Φεστιβάλ Αθηνών).

Έργα του βρίσκονται σε Μουσεία & σε σημαντικές κρατικές και ιδιωτικές συλλογές.

 

Φωτό: Τάκης Διαμαντόπουλος

 

Η ατομική έκθεση ζωγραφικής του Γιώργου Χαδούλη, με τίτλο «Βράχοι», φιλοξενείται στην Γκαλερί Σκουφά μέχρι τις 6 Δεκεμβρίου 2014.




* Αναδημοσίευση από το περιοδικό Culturenow Mag, τεύχος 30

Σχετικές ειδήσεις
Μαρία Φιλοπούλου: Το αντίδοτο του νερού (l'eau comme antidote)
08.06.2016 10:53
Έχω εμμονή με το νερό και ό,τι έχει σχέση μ´ αυτό, στην προσωπική μου ζωή και στην ζωγραφική μου τα τελευταία χρόνια.
Νατάσσα Πουλαντζά: Ανασκευάζοντας τον χρόνο
27.05.2016 12:47
Το κύριο εκφραστικό μου μέσο είναι η ζωγραφική, χωρίς να τη δεσμεύω πάντα στις δύο διαστάσεις και στη χρήση κλασικών υλικών και τεχνικών. Συνήθως, ως πρώτη ύλη στη δουλειά μου, χρησιμοποιώ φωτογραφικό υλικό που προέρχεται είτε από «σκηνοθετημένες» λήψεις στον χώρο του εργαστηρίου μου είτε από υλικό το οποίο συλλέγω από τον Τύπο και το διαδίκτυο.
Δημήτρης Παπατρέχας: Έξοδος
22.04.2016 16:43
Μου αρέσουν οι δρόμοι. Κατά περιόδους ζωγραφίζω δρόμους. Καινούργιους. Μου αρέσουν τα διαβατάρικα πουλιά που πετούν συντεταγμένα. Οι δρόμοι οδηγούν κάπου, γι΄ αυτό υπάρχουν. Άλλοτε το σημείο που θέλεις να φτάσεις είναι ορατό και καθαρό. Άλλοτε όχι. Σημασία έχει η πορεία προς αυτό. Η ζωγραφική πράξη & όχι το τελείωμα του πίνακα. Τα πουλιά σε πτήση και κατεύθυνση προσανατολισμένα δείχνουν την έξοδο πηγαίνουν προς αυτή. Τα πουλιά είναι πνεύμα, είναι σύμβολο αρχέτυπο.
Κωνσταντίνος Πάτσιος: Kunst macht frei - H τέχνη ελευθερώνει
15.04.2016 13:38
Μεγάλωσα και ζω στη Κηφισιά, την οποία θα ονόμαζα Βαυαρία των Αθηνών, τόσο για τη βλάστηση και τα υπόγεια ρεύματα, όσο και για τους πύργους και τα κατάλοιπα της κεντροευρωπαϊκής αισθητικής. Η τέχνη με γοήτευε από πολύ νεαρή ηλικία, αλλά η συστηματική και καθημερινή μου ενασχόληση με τη ζωγραφική ξεκίνησε στα 18, όταν βρέθηκα με υποτροφία στην κεντρική Γαλλία στο Πουατιέ. Οι τακτικές επισκέψεις μου στο Παρίσι, στο κέντρο Georges Pompidou και η επαφή με το έργο του Marcel Duchamp, του Francis Picabia και άλλων Γάλλων ντανταϊστών υπήρξε καθοριστική για την πορεία μου.
Γιάννης Αδαμάκος: Το ταξίδι μου
27.01.2016 13:13
Η ζωγραφική μου περιστρέφεται γύρω από τρία θεμελιώδη στοιχεία: τον Χώρο, τη Φιγούρα και το Φως. Ζωγραφίζω με θεματικές ενότητες.