Κυριακή, 11 Δεκεμβρίου 2016
Θέατρο: Αγαπητικός της βοσκοπούλας - Πέτρος Ζούλιας (Παλλάς)
Δημοσίευση: Παρασκευή, 24 Οκτωβρίου 2014 15:04
Θέατρο: Αγαπητικός της βοσκοπούλας - Πέτρος Ζούλιας (Παλλάς)

Μια βοσκοπούλα στα μπουζούκια

 

Την φράση «μια βοσκοπούλα αγάπησα μια ζηλεμένη κόρη» την έχουν όλοι ακούσει, τραγουδήσει, διακωμωδήσει ή απλά αναφέρει, μιας και αποτελεί πλέον αναπόσπαστο κομμάτι της παράδοσης. Πιθανόν να μην γνωρίζουν απαραιτήτως οι νεότεροι από ποιο λογοτεχνικό κείμενο προέρχεται, όμως υπάρχουν γενιές ολόκληρες που μεγάλωσαν ακούγοντας για απελπισμένους έρωτες και αδιέξοδες συνθήκες, με φόντο κάποια εξωραϊσμένα τοπία της ελληνικής υπαίθρου.

 

Μετρώντας 123 χρόνια ζωής , ο «Αγαπητικός της βοσκοπούλας», το δραματικό ειδύλλιο του Δημητρίου Κορομηλά, αν και κάπως παρωχημένο στις μέρες μας, εξακολουθεί να προκαλεί το ενδιαφέρον, να συγκινεί, καθώς και να αποτελεί ένα πεδίο έρευνας για το πώς παρουσιάστηκε η ελληνική κοινωνία στα γράμματα και τις τέχνες. Επιπλέον, με αυτό το έργο , ο συγγραφέας συνέβαλλε ουσιαστικά σε μια διαφορετική ροπή του ελληνικού θεάτρου και πολλοί θεατρολόγοι υποστηρίζουν πως αποτέλεσε πρόδρομο για το αστικό δράμα του Ξενόπουλου, καθώς και άλλων κατοπινών συγγραφέων.

 

Η περιγραφή της κοινωνικής νοοτροπίας, της λαογραφίας και της παράδοσης, που τόσο θυμίζει και τη «Λυγερή» του Καρκαβίτσα, προέρχεται από την επίμονη αναζήτηση μιας αυθεντικότητας εκ μέρους του Κορομηλά, που τριγύρισε αρκετά στην Ελλάδα ώστε να εντρυφήσει στην «μυστική γιορτή» της επαρχίας. Βέβαια μια ιδιάζουσα ανάγνωση που γνωρίζουν συχνά στα έργα εκείνης της εποχής, είναι η ωραιοποίηση και ο ρομαντισμός ως κάτι αρνητικό και ίσως επικίνδυνο. Όμως, η λαογραφία και η κοινωνική καταγραφή, κατέστησαν αναγκαίο τον άμεσο και ζωντανό τρόπο απεικόνισης της τότε πραγματικότητας, μιας πρώιμης «επιτόπιας έρευνας» ας πούμε, με τις πλάνες, τις όποιες «αποκρύψεις» και τις πιθανές υπερβολές της.

 

Το τραγούδι που εντάχθηκε στο κείμενο και στη συνέχεια ενοποιήθηκε με την μουσική μας παράδοση, προέρχεται από το ποίημα του Γ. Ζαλοκώστα «Φίλημα», που χρησιμοποίησε ο Κορομηλάς σε παραλλαγή στο κείμενό του, ενώ η μουσική βασίστηκε από ιταλικές καντάδες του 19ου αιώνα.

 

Σε κάποιο χωριό του Ρούμελης, η ζωή και η καθημερινότητα των κατοίκων αναταράζονται με την παρουσία ενός πλούσιου ξένου , που καταφτάνει εκεί, αφού πρώτα σώσει από πνιγμό έναν νεαρό συντοπίτη τους. Στην βρύση του χωριού, συναντά μια νεαρή κοπέλα που του θυμίζει έντονα την μεγάλη του χαμένη αγάπη και της δίνει έναν χρυσό σταυρό. Η μητέρα της, θα θελήσει να την παντρέψει με τον ξένο, σκεπτόμενη το καλύτερο μέλλον, αγνοώντας επίμονα τον έρωτα που τρέφει για τον φτωχό νέο που παραλίγο να πνιγεί στο ποτάμι. Όταν συναντά για πρώτη φορά τον ξένο, καταλαβαίνει έντρομη πως πρόκειται για τον άνδρα που πρόδωσε όταν οι γονείς της, την πάντρεψαν με κάποιον μεγαλύτερο και πλουσιότερο, από μακρινό τόπο. Όμως, θα θελήσει να πάει κόντρα τόσο στον εαυτό της, όσο και στον περίγυρο, επιμένοντας να παντρέψει την μικρή Κρουστάλλω, ανοίγοντας έναν κύκλο παρεξηγήσεων και άσχημων γεγονότων.

 

Ο Πέτρος Ζούλιας θέλησε να στήσει στη σκηνή του Παλλάς, ένα λαϊκό θέαμα , με ζωντανή μουσική και παραδοσιακές αποχρώσεις. Δεν υπήρξε καμία νεωτεριστική προέκταση ή έννοια και έγινε προσπάθεια δημιουργίας ενός στρωτού ψηφιδωτού της εποχής. Αυτό συνήθως είναι και το ζητούμενο των σκηνοθετών που αναλαμβάνουν αντίστοιχα έργα και έτσι συνηθιζόταν ανέκαθεν, μέχρι ο Καραθάνος να αποδείξει το αντίθετο με την «Γκόλφω» του. Ο Ζούλιας δημιούργησε μία οπτική δύο χώρων, όπου μπροστά παρακολουθούμε την δράση και πίσω, διάφορες αναπαραστάσεις από τη ζωή της υπαίθρου, που βοηθούν συνοδευτικά στην υπόθεση . Σε αυτό συνέβαλλε το λειτουργικό σκηνικό της Λίλης Πεζανού. Η παρουσία κάποιου τραγουδιστή για το μουσικό μέρος, είναι σταθερή επιλογή στις εκτελέσεις της «Βοσκοπούλας». Το πρόβλημα δεν είναι ο Γιώργος Μαργαρίτης, που στέκεται αξιοπρεπώς, αλλά εάν το μουσικό κομμάτι, θα ήταν προτιμότερο να ενσωματωθεί με τον πρωταγωνιστικό ρόλο, για ένα καλύτερο αποτέλεσμα, μιας και η έλλειψη συνοχής στην συγκεκριμένη φάση ήταν εμφανής. Εξάλλου για να δικαιολογηθεί η παρουσία του ερμηνευτή, χρειάστηκε να ενταχθεί και άλλο τραγούδι που απλά δεν έδεσε. Τα κοστούμια της Αναστασίας Αρσένη είχαν κάποιες μοντέρνες πινελιές και λειτούργησαν περισσότερο συμβολιστικά, με τις φουστανέλες να αντιστοιχούν στην εποχή. Συνολικά έλειψε επιτυχημένα το έντονο φολκλόρ από την σύλληψη.

 

Ως προς τις ερμηνείες, ήταν σχεδόν μοιρασμένες. Η Μαρία Πρωτόπαππα, διαθέτει πλέον την πυγμή, το κύρος και τη στόφα καλής πρωταγωνίστριας. Ακόμη και τις μικρές στιγμές που φαίνεται σκηνοθετικά ακαθοδήγητη, βρίσκει τον τρόπο τόσο να σώσει το λόγο της, όσο και να επαναφέρει το ενδιαφέρον του θεατή σε εκείνη. Μεγάλο της ατού οι δραματικές κορυφώσεις. Ο Βασίλης Μπισμπίκης, δίνει μια συμπαθητική ερμηνεία, αποτυπώνεται βαρύς και μελαγχολικός, όμως δεν απογειώνει το ρόλο του, ενώ θα μπορούσε να είναι περισσότερο συγκινητικός και εσωστρεφής. Ο Χρήστος Στέργιογλου, με τον απόλυτο έλεγχο της φωνής του, άλλοτε συναισθηματικός, άλλοτε τρυφερός και πάντοτε με ένα ιδιαίτερο εσωτερικό χιούμορ, αποτελεί μία από τις πιο ευχάριστες παρουσίες στην παράσταση . Η Ρένη Πιττακή, είχε μία σπαρακτική εσωστρέφεια και μια σωστή υπερβολή. Ο Πάνος Βλάχος ως ερωτευμένος «Λιάκος», χειρίζεται ικανοποιητικά τις συναισθηματικές του εκρήξεις, αποτυπώνει μια εφηβική αθώοτητα, παρά τις ελάχιστες άστοχες στιγμές. Η Ευγενία Δημητροπούλου, στάθηκε αμήχανα και επιπόλαια απέναντι στην «Κρουστάλλω» της. Υπήρξαν φάσεις, που παρά την φανερά καλή πρόθεση και προσπάθεια, αναδείχθηκε ένα υποκριτικό χάσμα. Παρόλα αυτά, διαθέτει ένα νεύρο στις ερμηνείες της. Ο Νίκος Μαγδαληνός, έχει μια μανιερίστικη υπερβολή, αν και στην συγκεκριμένη περίπτωση, ο ρόλος το απαιτούσε και έτσι «κούμπωσε» με ένα πειστικό χιούμορ. Τέλος, οι υπόλοιποι ηθοποιοί συμπλήρωσαν άρτια το σύνολο, τόσο στην πρόζα όσο και στο μουσικοχορευτικό κομμάτι, δίνοντας ένα όμορφο τελικό αποτέλεσμα.

 

Ο «Αγαπητικός της Βοσκοπούλας», εάν αντιμετωπιστεί με σεβασμό, μπορεί να αποτελέσει μια ευχάριστη αναδρομή στα περασμένα. Κι αν ο έρωτας της Μαριώς και του Μήτρου, φαντάζει ξεπερασμένος σήμερα, η χαλκογραφία της εποχής τους, σίγουρα έχει πολλά να αφηγηθεί μα κυρίως, να εξηγήσει…

 

 

Το δραματικό ειδύλλιο «Ο Αγαπητικός της Βοσκοπούλας» του Δημητρίου Κορομηλά, σε σκηνοθεσία Πέτρου Ζούλια, παρουσιάζεται στο Θέατρο Παλλάς. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Εκτύπωση
Περισσότερα
«Δεύτερη φωνή»: Μια κοινωνία γεμάτη απωθημένα
07.12.2016 12:18
Η κρίση και η περίοδος που τη γέννησε, τροφοδοτεί αρκετά συχνά το θέατρό μας, δίνοντας στους δημιουργούς διάφορες αφορμές για δραματουργικούς σχολιασμούς. Ένα τέτοιο έργο, είναι και η «Δεύτερη φωνή» του Μιχάλη Ρέππα και του Θανάση Παπαθανασίου, που απεικονίζει με απόλυτο ρεαλισμό, την ελληνική κοινωνία που παρακμάζει σταθερά, μέσα από τον πιο «ισχυρό» πυρήνα της: την οικογένεια.
«Το ’21»: Ελληνική Επανάσταση σε ροκ τόνους
22.11.2016 12:09
Τι μουσικές θα συνόδευαν ιδανικά την Ελληνική Επανάσταση; Παραδοσιακοί ήχοι όπως τους έχουμε συνηθίσει ή μήπως οι ροκ και πανκ αποχρώσεις αποτελούν ένα πιο ταιριαστό «χαλί» στα γεγονότα; Ο Άρης Μπινιάρης φαίνεται να απαντά σε αυτήν την απορία, μέσα από «Το ’21», μια παράσταση που ύστερα από τη μεγάλη επιτυχία της σε Φεστιβάλ Αθηνών και Gazarte, την βρίσκουμε αυτή τη φορά στο θέατρο Πορεία.
Είδαμε στο Φεστιβάλ Αθηνών: Top Girls, Αλέξης Ρίγλης
28.07.2016 14:58
Σε μια εποχή που κυλάει με φρενήρεις ρυθμούς, τα διλήμματα και οι ενδοιασμοί που γεννιούνται στη σύγχρονη γυναίκα είναι πολλαπλοί. Ζητήματα όπως η επιλογή καριέρας ή οικογένειας ή η κοινωνική ανέλιξη με πολλά θύματα και σκληρές συνέπειες, είναι μόνο μερικά από όσα αναδύθηκαν τα χρόνια της έντονης ανάγκης για χειραφέτηση. Στον απόηχο όλων αυτών των κοινωνικών συγκυριών, αλλά ταυτόχρονα την περίοδο ενός πολιτικού αναβρασμού, η Caryl Churchill γράφει τα «Top Girls», με τα οποία εξερευνά ένα σύνολο φεμινιστικών ανησυχιών και επιδιώκει να απομυθοποιήσει τις κατηγορίες της τάξης και του φύλου, προκειμένου να συμβάλει στην πολιτική μεταμόρφωση των γυναικών.
«Τρεις αδερφές»: Ζωές γεμάτες ανεκπλήρωτες προσδοκίες
23.05.2016 17:11
Από τα πιο αναγνωρίσιμα έργα του Τσέχωφ, οι «Τρεις αδερφές», αφηγούνται το ταξίδι τριών γυναικών σε ένα σύμπαν πλημμυρισμένο συναισθήματα και τρυφερές, ανεκπλήρωτες προσδοκίες.
«Χειρόγραφο» - Χάρις Αλεξίου: Απολογισμός μιας μεγάλης πορείας
15.04.2016 11:27
«Σήμερα ήταν τρύγος και πατήσαμε σταφύλια», είναι η πρώτη φράση που ακούγεται από το στόμα της γυναίκας που μπαίνει κρατώντας στα χέρια ένα ηλεκτρονικό σημειωματάριο, του οποίου η οθόνη είναι το μοναδικό πράγμα που φωτίζει το πρόσωπό της στο πυκνό σκοτάδι. Ξεκινά τότε μια επισκοπική απαρίθμηση γεγονότων της πρώιμης ζωής της. «Σήμερα η γιαγιά έφτιαξε τηγανίτες και έβαλε πετιμέζι», «Σήμερα ο μπαμπάς είναι άρρωστος», «Σήμερα η μαμά έβαψε τα ρούχα μαύρα για να είναι έτοιμα», «Σήμερα ο μπαμπάς πήγε στην εκκλησία, γύρισε και πέθανε».
«Άννα Καρένινα»: Καταστροφικά πάθη στην Ρωσία του 19ου αιώνα
08.04.2016 15:45
Ακόμα και όποιος δεν έχει ποτέ πιάσει στα χέρια του το μυθιστόρημα του Τολστόι, γνωρίζει επιγραμματικά την τραγική ιστορία της ηρωίδας που απελπισμένη έπεσε στις ράγες του τρένου, αποζητώντας διέξοδο στα βασανιστικά της διλήμματα και αμφιθυμίες. Το βιβλίο αποτελεί ψηφιδωτό της ρωσικής κοινωνίας του 19ου αιώνα, ενώ την κεντρική του πλοκή, αποτελεί το ερωτικό δράμα μιας νέας και όμορφης γυναίκας, της Άννας, η οποία αδυνατώντας να ζήσει όπως πραγματικά επιθυμεί κοντά στο πρόσωπο που αγαπά, πνίγεται μέσα στις κοινωνικές συμβάσεις.
«Το Κουκλόσπιτο»: Συναισθηματική αποκάλυψη με πρώιμη φεμινιστική χροιά
28.03.2016 13:36
Χρειάζονται μόνο λίγες μέρες ανελέητης συναισθηματικής πίεσης και εκβιαστικής αγωνίας για μια σύζυγο και μητέρα στην Σκανδιναβία του 19ου αιώνα, ώστε να αποφευχθεί η αναμενόμενη κατάρρευσή της και να αποκαλυφθεί ένας πηγαίος δυναμισμός και μια αναπάντεχη διάθεση για ανεξαρτησία. Η Νόρα είναι μια γυναίκα ευτυχισμένη και ικανοποιημένη με τον μέχρι τώρα συζυγικό βίο. Με μια φαινομενική αφέλεια, απολαμβάνει να ξοδεύει χρήματα για την οικογένειά της, γεγονός που εκνευρίζει τον άνδρα της, Τόρβαλντ.
«Victor-Victoria»: Ερωτικά μπερδέματα υπό τους ήχους της jazz
02.03.2016 16:20
Το τελευταίο διάστημα το μιούζικαλ βρίσκει στην Ελλάδα ένα πρόσφορο έδαφος για να αναδειχθεί και να αγαπηθεί εν τέλει από συντελεστές και κοινό. Χρειάστηκε πολύς χρόνος για να αναιρεθεί η αντίληψη μιας παλιακής αισθητικής ως προς το είδος και να επενδυθεί αρκετό χρήμα στις διάφορες παραγωγές, καθώς και εκσυγχρονισμός της σκηνοθετικής/ερμηνευτικής οπτικής τους. Ένα από τα πιο πολυδιαφημισμένα μιούζικαλ της φετινής σεζόν, το «Victor-Victoria», παίζεται αυτόν τον καιρό στο θέατρο Πάνθεον.