Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2016

Βασιλεία Δημηνίδου: Θα μπορούσε η καθημερινότητα μας να γίνει πιο όμορφη αν γινόμασταν κι εμείς πιο αληθινοί

Βασιλεία Δημηνίδου: Θα μπορούσε η καθημερινότητα μας να γίνει πιο όμορφη αν γινόμασταν κι εμείς πιο αληθινοί

Η Βασιλεία Δημηνίδου, με το κείμενό της «Κατάθεση ψυχής», απέσπασε βραβείο στο φεστιβάλ 92 ART 2014, ενώ θα ανέβει για λίγες παραστάσεις στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης . Η ίδια μιλά στο Culturenow για το έργο και τις γενικότερες προσδοκίες της.

 

Συνέντευξη: Αναστασία Ρίζου


C. N.: Κα Δημηνίδου, αυτόν τον Οκτώβριο θα παρουσιάσετε στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης την παράσταση «Κατάθεση ψυχής». Μιλήστε μας σχετικά με αυτό και τι αφορά.

Βασιλεία Δημηνίδου: Είναι μια παράσταση ό,τι ακριβώς και ο τίτλος του. Κατάθεση ψυχής. Πρόκειται για ένα έργο βασισμένο σε αληθινά γεγονότα που τα βλέπουμε στην κυριολεξία να διαδραματίζονται πάνω στη σκηνή . Σε μια προσπάθεια μου να μιλήσω για το πώς περνάνε τα ζευγάρια στη σημερινή κοινωνία την κοινή ζωή τους. Καταθέτει όλα όσα θέλουν οι γυναίκες να φωνάξουν και δεν τολμούν και αντίστοιχα όσα κρύβονται πίσω απ’ τη σιωπή κάθε άντρα… Στη συγκεκριμένη ιστορία, όσα κρύβει η σιωπή ενός άντρα ο όποιος  έχει φύγει απ΄τη ζωή… Το μαρτυρικό αλλά και λυτρωτικό μαζί σε αυτό το έργο είναι, όπως και σε όλα κατά τους αιώνες κείμενα που έγραψαν ιστορία, ότι οι ήρωες βρίσκονται σε μια διαρκή μάχη η όποια δεν έχει νικητή και νικημένο, και το φταίξιμο αλλά και οι ευθύνες βαραίνουν και τους δυο. Στη παράσταση δεν ακούγεται αντίλογος απλά γιατί ο μονόλογος του άντρα έχει κοπεί αλλά αυτό είναι και το τόσο ενδιαφέρον. Το γεγονός ότι υπάρχει αντίλογος. Αλλά αφήνω τον καθένα να τον φανταστεί. Μέχρι την επομένη παράσταση, που θα δώσω τη δική του εκδοχή ως εξέλιξη αυτής της συνομωσίας μεταξύ κειμένου και θεατών...


C. N.: Ποια κατά τη γνώμη σας είναι η δυσκολία σε ένα έργο που μιλά για τα προβλήματα που καλείται το μέσο άτομο να αντιμετωπίσει στην καθημερινότητά του;

Β. Δ.: Ο φόβος. Ο φόβος των ανθρώπων να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα. Θα μπορούσε η καθημερινότητα μας να γίνει πιο όμορφη αν γινόμασταν κι εμείς πιο αληθινοί. Αν δεν κουκουλώναμε καταστάσεις, αν δεν τρέμαμε στη ιδέα του σχόλιου που μπορεί να ακουστεί για μας και να τσαλακώσει την εικόνα μας. Αυτή είναι και η μεγαλύτερη θυσία που κάνουν τα ζευγάρια στο βωμό της κοινωνικής επιφάνειας. Ξεχνάνε να είναι ζευγάρια. Και βρίσκουν διεξόδους σε ανούσια πράγματα που τους κρατάνε σε εγρήγορση για να μην νιώθουν ότι αιωρούνται πάνω απ΄την απειλή της κατάθλιψης.

Έπειτα… ο θάνατος. Ο θάνατος τρομάζει τους ανθρώπους, ενώ θα μπορούσε να σημαίνει και γέννηση ένας θάνατος. Το να αποφασίσουμε να σκοτώσουμε μια συνήθεια μας είναι σαν να θέλουμε να γεννηθεί μια άλλη. Αλλά αν δεν αποφασίζουμε να αντιμετωπίσουμε τους φόβους μας δε θα τους ξεπεράσουμε ποτέ μέχρι που θα περάσει η ζωή.


C. N.: Υπάρχουν κάποια προσωπικά βιώματα στην παράσταση ή καταστάσεις που σας επηρέασαν, ώστε να θελήσετε να εκφραστείτε κατά αυτόν τον τρόπο;

Β. Δ.: Σίγουρα όλοι οι συγγραφείς έχουμε τα δικά μας ερεθίσματα απ τη ζωή, αλλά ένας συγγραφέας ποτέ δεν περιορίζεται σε αυτά που έχει ο ίδιος ζήσει… Θέλει και λίγη φαντασία για να γίνει πιο ενδιαφέρον  ένα κείμενο. Αν και πολύ συχνά η ζωή ξεπερνά τη φαντασία…


C. N.: Πώς νιώσατε όταν είδατε το κείμενο σας να βραβεύεται στο φεστιβάλ μονολόγων 92 ART 2014; Πείτε μας δυο λόγια για την διοργάνωση.

Β. Δ.: Ένιωσα μια βαθιά ικανοποίηση πρώτον για το κείμενο μου και δεύτερον για την ταχύτητα που έγιναν όλα και ξεπέρασε κάθε προσδοκία μου, στέλνοντας συμμέτοχη στο διαγωνισμό  ένα μηνά πριν και χωρίς καλά καλά να έχω τελειώσει το κείμενο. Έκλεισε η φωνή μου φυσικά απ'την καθημερινή πρόβα με τον σκηνοθέτη μου Ζαχαρία Ρόχα στον οποίο οφείλω και αυτή την επιτυχία!  Και στο 92Αrt φυσικά. Ένας οργανωμένος θεατρικός χώρος για νέα πρόσωπα! Ό,τι χρειάζεται αυτή τη στιγμή ο χώρος μας περισσότερο.


C. N.: Ποιος ρόλος σας συναρπάζει περισσότερο; Του ηθοποιού ή του συγγραφέα και γιατί;

Β. Δ.: Γράφω από δέκα χρονών. Την αγαπώ πολύ την συγγραφή. Προσπαθώ μέσα από τα κείμενα μου να προσεγγίζω την σκοτεινή πλευρά κάθε χαρακτήρα, ως τελικό σκοπό να ταυτίζονται οι θεατές με τον κάθε ήρωα μου στα πιο βαθιά εσώψυχα τους… Αυτό είναι αρκετά λυτρωτικό και για τις δυο πλευρές. Ύστερα θέλω να βοηθάω όσο μπορώ εκείνους που περνάνε από μια οποιαδήποτε κατάσταση, δίνοντας τους μια άλλη διάσταση στα γεγονότα που μπορεί και να τους ανοίγει μια άλλη προοπτική. Αυτό που με κεντρίζει όμως περισσότερο ως συγγραφέα είναι ότι σ’αυτή την τέχνη δε βάζω πουθενά στον εαυτό μου όρια. Το θέατρο πάλι το αγαπώ εξίσου, γιατί πάνω στη σκηνή αισθάνομαι σαν να παίρνω απ΄την ψυχή μου τα πιο πολύτιμα αισθήματα της  και  κεντάω μαζί τους  ένα έργο τέχνης για να το μοιραστώ με τον κόσμο…


C. N.: Στο βιογραφικό σας βλέπει κανείς ότι συνδυάζετε την υποκριτική και με άλλες επαγγελματικές δραστηριότητες. Πόσο εύκολα επιτυγχάνεται αυτό; Νιώθετε πως θυσιάζετε πράγματα;

Β. Δ.: Αρκεί να υπάρχει ελεύθερη βούληση. Βρίσκεις τρόπους να χωρέσεις στη ζωή σου ό,τι αγαπάς, αν ξέρεις πραγματικά ποιος είσαι και τι ζητάς. Το ότι τα καταφέρνω με όλα έχει να κάνει με τη σωστή διαχειρηση του χρόνου. Μοιράζομαι σε πολλά πράγματα, αλλά όταν νιώθω την ανάγκη να αποτραβηχτώ από όλα για να ξεκουραστώ έχω τη δυνατότητα. Κι αυτό έχει να κάνει με τη σωστή επιλογή συνεργατών και γενικά με το ποσό καλή επικοινωνία έχεις με τους ανθρώπους γύρω σου. Άλλωστε οι φίλοι, οι συνεργάτες μου και όσοι βρίσκονται γύρω μου, είναι και η πηγή της έμπνευσης μου.


C. N.: Τι περιλαμβάνουν τα σχέδιά σας για το μέλλον;

Β. Δ.: Παραδόξως έχω μεγάλα όνειρα. Αλλά αλίμονο σ’αυτούς που δεν έχουν. Περνά η ζωή έτσι… σχολιάζοντας όσα τους βρήκαν… Εκτός από την εν λόγω παράσταση που σύντομα θα ανέβει διασκευασμένη και με τα δυο πρόσωπα του έργου, τώρα γράφω μια τηλεοπτική σειρά άκρως κωμική και ευελπιστώ να κάνω τον κόσμο αυτή τη φορά να γελάσει. Εντωμεταξύ έχω δυο έτοιμα κινηματογραφικά σενάρια μεγάλου μήκους και ένα μεσαίου. Ένα μυθιστόρημα που ενδέχεται να δημοσιεύσω στον επόμενο χρόνο και γράφω κι ένα θεατρικό κωμικό που υπολογίζω να ανεβάσω του χρόνου αν δεν προκύψει κάτι άλλο. Αν εντωμεταξύ δεχτώ κάποια καλή πρόταση για συνεργασία δε θα πω όχι, εκτός κι αν δεν έχω ξεκινήσει κάτι δικό μου και δεν έχω χρόνο.


Η παράσταση Κατάθεση ψυχής παρουσιάζεται στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, από την Παρασκευή 3 Οκτωβρίου 2014. Περισσότερες πληροφορίες.

Σχετικές ειδήσεις
Μπέττυ Αρβανίτη: Πιστεύω στους ανθρώπους, την ομαδικότητα και τις συνεργασίες
22.11.2016 16:51
Η Μπέττυ Αρβανίτη κάνει «Πράξη» το όραμά της για καλές παραστάσεις και εκλεκτές συνεργασίες. Φέτος, συμπληρώνονται τα 30 χρόνια του «Θεάτρου της οδού Κεφαλληνίας» και το γιορτάζει με την Ρούλα Πατεράκη, ανεβάζοντας την παράσταση «Τρωάδες σήμερα». Συζητώντας μαζί της με αφορμή το έργο, είχαμε την ευκαιρία να κάνουμε μια όμορφη αναδρομή στα τόσα όμορφα θεατρικά χρόνια και να μάθουμε ενδιαφέρουσες πτυχές προσώπων και παραστάσεων που καθόρισαν την επιτυχημένη πορεία του θεάτρου.
Αντώνης Αντωνόπουλος: Βρισκόμαστε σε ένα πλοίο που βουλιάζει και ανησυχούμε αν η ορχήστρα παίζει όμορφη μουσική
18.05.2016 11:45
H παράσταση του έργου «Η τελευταία μαγνητοταινία του Κραπ», του Σάμουελ Μπέκετ, ύστερα από την επιτυχία της πρώτης παρουσίασής της, επιστρέφει στο Bios για δύο μόνο εβδομάδες, από τις 20 Μαΐου 2016! Ο Αντώνης Αντωνόπουλος, που έχει αναλάβει τη σκηνοθεσία, τη μετάφραση (μαζί με τον Δημήτρη Καραντζά) και την ερμηνεία, βρήκε λίγο χρόνο και μας μίλησε για την παράσταση, που "είναι αποτέλεσμα συλλογικής δουλειάς", το παρελθόν, την έννοια της "μνήμης" και τις αντανακλάσεις του μπεκετικού έργου στο σήμερα.
C. for Circus: Επιλέγουμε το θέατρο ως τρόπο αντίστασης στην γκρίζα καθημερινότητα!
09.03.2016 16:45
Η ομάδα C. for Circus επιστρέφει στα θεατρικά δρώμενα της Αθήνας, μετά το «Κάτι διαφορετικό», για να παρουσιάσει την δική της σκηνική εκδοχή στο έργο του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, «Με το ίδιο μέτρο», στο Θέατρο Από Μηχανής.
Νίκος Χατζόπουλος: Αγάπη με στόχο την κοινή συνύπαρξη
27.01.2016 10:10
Ορμώμενη από τη Μισαλλοδοξία (Intolerance), τη μνημειώδη, σπονδυλωτή, βωβή ταινία του D.W. Griffith, η σκηνοθέτις Ιώ Βουλγαράκη συνθέτει, με σημερινούς θεατρικούς όρους, ένα βωβό μουσικοθεατρικό έπος, πολιτικο- κοινωνικής και υπαρξιακής αυτογνωσίας, το οποίο παρουσιάζεται στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών. Με αφορμή την παράσταση στη Στέγη, ο Νίκος Χατζόπουλος, χαμηλών τόνων καλλιτέχνης που μιλάει όμως «ηχηρά» μέσα από την δουλειά του, μοιράστηκε μαζί μας τις σκέψεις του για την παράσταση, την ανθρώπινη μισαλλοδοξία που «δυναμιτίζει τη συνύπαρξη» και το αντίθετό της που θα μπορούσε να είναι η αγάπη.
Γιάννης Νταλιάνης: Το φως θα έρθει αλλά θα χρειαστεί να προηγηθεί μία πολύ μαύρη νύχτα!
11.12.2015 13:02
Η γοητευτική «Σκακιστική Νουβέλα», του Αυστριακού αυτόχειρα συγγραφέα Στέφαν Τσβάιχ, διασκευασμένη για το θέατρο από τους Θοδωρή Τσαπακίδη, Γιάννη Νταλιάνη και Μαριλίτα Λαμπροπούλου, "ζωντανεύει" ξανά στη σκηνή του Θεάτρου Πορεία, ύστερα από την πρώτη επιτυχημένη παρουσίασή της στο Φεστιβάλ Αθηνών 2013, υπό τον τίτλο «Λάθος Κίνηση». Ο Γιάννης Νταλιάνης που, μόνος επί σκηνής, ενσαρκώνει όλους τους χαρακτήρες του έργου, μας προσκαλεί σε «μια παρτίδα σκακιού όπου θα συγκρουστούν αληθινοί στρατιώτες και αξιωματικοί, θα πέσουν βασίλεια θα καταλυθούν τα σύνορα, το πνεύμα θα έρθει αντιμέτωπο με την βαρβαρότητα».