Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2016

Στέργια Κάββαλου: I AMSTERDAM

Στέργια Κάββαλου: I AMSTERDAM

Δεν θυμόμουν πώς είναι οι τουλίπες. Τώρα έχω μια φούξια από ξύλο πεσμένη στο μαύρο γρανίτη της κουζίνας. Επιτέλους ένας σωστός τόπος για τα λουλούδια.

Η βαλίτσα κοντά στην πόρτα, θυμίζει ανοιχτό μπαουλάκι. Μέσα της, ένα λευκό αφόρετο φουστάνι ίδιο νυφικό και ένα ζευγάρι καλοκαιρινά γοβάκια. Εκεί θα μείνει γιατί πού ξέρεις. Την επόμενη φορά μπορεί να κάνει ζέστη. Μπορεί ακόμα και να σταθώ τυχερή.

Εκεί που βάζω τα περιοδικά, η XXX ομπρέλα. Άμα ήταν μαζί, η μαμά θα έλεγε «κλαίει ο ουρανός που φεύγεις». Κι εγώ για πρώτη φορά θα την πίστευα. Όμως μαζί μου δεν ήταν η μαμά αλλά οι μάγισσες του Ίστουικ. Έτσι βάφτισα τις νέες μου φίλες. Καθόλου μην απορείς. Οι άνθρωποι όταν ταξιδεύουμε εκτός από δέρμα αλλάζουμε και όνομα.

Ο διάβολος που μπήκε μέσα μας ήταν πορτοκαλί. Και πανταχού παρών. Στο bread budding with meat πρωινό μας, στη μεσαιωνική αγχόνη του torture museum, στα προφυλακτικά με γεύση κάνναβη των sex shops, στον αριθμό 8 της οδού Amstel, στις ζωντανές βιτρίνες και τον άψυχο κύκνο του πάρκου. Ακόμα και στη φορητή άμμο της Dam Square. Που έγινε παραλία για τις ανάγκες της καλοκαιρινής ψευδαίσθησης και του beach volley.

Και ναι. Ήταν απ’ τις φορές που σημασία δεν είχε το ταξίδι αλλά ο προορισμός. Γιατί μας έδωσε μια γενναία Dutch αγκαλιά και έκανε την υποψία, ότι ευτυχισμένοι κόσμοι είναι οι λειτουργικά ελεύθεροι, βεβαιότητα.
Θα ακουμπήσω στην μπιζουτιέρα το i love Amsterdam βραχιόλι μου. Απαλά. Κι ας είναι από λάστιχο. Οι νέες ανακαλύψεις είναι συνώνυμες της πολυτέλειας. Κι εγώ φέτος έκανα τη μεγαλύτερή μου.

Info: Η Στέργια Κάββαλου γεννήθηκε τον Μάρτη του 1982 στην Αθήνα. Γράφει πεζό, ποίηση και παιδικά. Τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε από το Ιπτάμενο Κάστρο το παραμύθι της «Η ερωτευμένη μπόσα νόβα» και από τις εκδόσεις ΜΕΛΑΝΙ, η συλλογή διηγημάτων της «φαμιλιάλ». Ασχολείται με τη λογοτεχνική μετάφραση και αρθρογραφεί στον ηλεκτρονικό Τύπο.


* Αναδημοσίευση από το περιοδικό Culturenow Mag, τεύχος 29

Σχετικές ειδήσεις
Βασίλης Γκουρογιάννης: Σενάριο αθανασίας
07.04.2016 11:35
Η διαδικασία της γραφής μυθιστορήματος ποικίλλει από συγγραφέα σε συγγραφέα. Οι περισσότεροι πριν αρχίσουν να το γράφουν έχουν κατά νου μια βασική ιδέα που σιγά σιγά γίνεται σχέδιο και συνεχώς εξελίσσεται στο μυαλό και στο χαρτί προς ορισμένη κατεύθυνση σχηματίζοντας πρωταγωνιστή και δευτερεύοντες ήρωες, σκιτσάροντας τους επιμέρους χαρακτήρες, την εξέλιξη της πλοκής, καταλήγοντας ακόμη και στο τέλος του μύθου πριν καν αρχίσουν να γράφουν την αρχή. Σε μένα τα πράγματα λειτουργούν εντελώς διαφορετικά.
Γιώργος Κ. Ψάλτης: Στο καφέ Ombre
11.03.2016 13:18
Στα δάχτυλά μου
μυρίζω από το πρωί 
τον ύπνο μίας Μαρίας.
 Γράφω στο κινητό
 "Πόσο ωραία που δεν έχω πλύνει ..."
 και σβήνει. Ξαφνικά,
 μ' ένα goodbye στην οθόνη.

Ευτυχία Παναγιώτου: Περιοχή κινδύνου
12.02.2016 13:07
Η δουλειά του ποιητή είναι δύσκολη, μα δεν το ξέρεις ακόμη. Μια ενστικτώδης πράξη σε ωθεί να περισώσεις λέξεις. Μα, όταν ακούγεται φρικτή μια μουσική, κουνάς δεξιά κι αριστερά το κεφάλι: δεν είμαι εγώ αυτό. Ανοίκεια, ακατοίκητη, αυτή η νέα γλώσσα σε καλωσορίζει σε μια περιοχή κινδύνου.
Δημήτρης Σωτάκης: Λογοτεχνικός αυτισμός
13.01.2016 13:04
Εγκλωβισμένοι σε μια ταχύτητα χωρίς συνοχή και έναν ολοένα ασαφέστερο ρυθμό, η λογοτεχνική σοδειά του πραγματικού χρόνου που διανύουμε και εν τέλει η ζωή ενός συγγραφέα, μού μοιάζει σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε, με μια αρένα μιας αδιευκρίνιστης κοσμικής μάχης.
Ρέα Βιτάλη: Ενδιαφέρουσες χώρες οι άνθρωποι
17.12.2015 17:06
Τήνος. Πού ακριβώς; Αδύνατο να θυμηθώ. Ίσως γιατί οι λέξεις που ακολούθησαν, διέγραψαν τον τόπο. Άλλωστε ότι ακολούθησε ήταν εξω-στεριανό, ήταν ουράνιο. Όπως οι μοιραίες συναντήσεις. «Να δω, εσάς, ποιος θα σας γράψει τη βιογραφία σας;» τον ρώτησα ενώ μέσα μου αναρωτιόμουν πώς πήρα αυτό το θάρρος. Κι ήρθε ένα «Εσύ» που με εξανάγκασε να ανοιγοκλείσω τα βλέφαρα των ματιών μου σαν εκείνες τις πορσελάνινες κούκλες που κατοικούν πια σκονισμένες μόνο σε καταστήματα με αντίκες. Άκουσα καλά; Το εννοούσε; Πώς το χειρίζομαι; «Πότε ξεκινάμε;», «Αύριο».