Κυριακή, 11 Δεκεμβρίου 2016

Μπάμπης Γαλιατσάτος - Κατερίνα Μαούτσου: ἐρωτογραφία ἐν πλῷ

Μπάμπης Γαλιατσάτος - Κατερίνα Μαούτσου: ἐρωτογραφία ἐν πλῷ

Το υπερωκεάνιο «Ο Μέγας Ανατολικός» αποπλέει από το λιμάνι του Λίβερπουλ στις 22 Μαΐου του 1867 για το λιμάνι της Νέας Υόρκης. Μέσα του ταξιδεύουν άνθρωποι διαφόρων εθνικοτήτων, φυλών, ηλικιών και τάξεων. Στο 10ήμερο ταξίδι τους οι επιβάτες επιδίδονται σε πράξεις που καλύπτουν όλο το φάσμα της ερωτικής ανθρώπινης φύσης.


Ο Μέγας Ανατολικός μοιάζει να είναι ένα επίτευγμα της βιομηχανικής επανάστασης που συμβολίζει τη νίκη του ανθρώπου πάνω στο πιο ισχυρό και αεικίνητο φυσικό τοπίο –τη θάλασσα. Ταυτόχρονα  αποτελεί μία κιβωτό, όπου φιλοξενώντας μέσα της πέρα από τους ανθρώπους και διάφορα ζώα –γάτες, σκύλους, παπαγάλους κλπ.- διασώζει τον ίμερο και τη διαννόηση –μιας και στη βιβλιοθήκη του υπερωκεανίου φιλοξενούνται θησαυροί της λογοτεχνίας.


Οι συμβολισμοί βέβαια δε σταματάνε εδώ. Συχνές αναφορές γίνονται στο μέγεθος του πλοίου και αντιπαραβολές της σχέσης πλοίου-θάλασσας και φαλλού-αιδοίου. Ακόμα και ο όγκος του μυθιστορήματος (αριθμεί περί τις 2000 σελίδες!)  υποδεικνύει την εμμονή του συγγραφέα με το μέγεθος. Ο Μέγας Ανατολικός συχνά περιγράφεται ως το μεγαλύτερο επίτευγμα της ναυσιπλοΐας, ενώ σε μικρότερη κλίμακα δεν απουσιάζουν οι περιγραφές των τεραστίων διαστάσεων γεννητικών οργάνων των επιβατών.


Φαντάζει λοιπόν ο Μέγας Ανατολικός σαν ένας δίαυλος όπου μέσα του μεταφέρεται το σπέρμα της Γηραιάς Ηπείρου στους κόλπους της Νέας Γης. Ο Εμπειρίκος δεν αρκείται όμως μόνο σε αυτό. Η παιδοφιλία κατέχει βασικό μέρος του μυθιστορήματος. Ο Nabokov μιλώντας για τον ήρωά του στη Lolita επισήμανε κι αυτός τη σχέση της Ευρώπης με την Αμερική, μιας κι ο ηλικιωμένος ήρωας του ήταν ένας Ευρωπαίος, ερωτευμένος με μία έφηβη Αμερικανίδα.


Στην παράσταση οι 2 αφηγητές είναι ένα ζευγάρι που ανοίγει το «φωτογραφικό άλμπουμ» του καραβιού. Ξεναγούν τους θεατές σ’ αυτές τις φωτογραφίες που απεικονίζουν τα γεγονότα, τους προβληματισμούς των ηρώων, τις συναντήσεις τους και τις λαγνουργίες του ταξιδιού και αναπαριστώνται από τους 2 αφηγητές. Βρισκόμαστε στο σαλόνι του υπερωκεανίου μέσα σε ένα ηχητικό περιβάλλον που μπλέκει την μουσική εκείνης της εποχής σε Αγγλία και Ηνωμένες Πολιτείες μαζί με τους ερωτικούς στεναγμούς των επιβατών. Οι ήρωες που εμφανίζονται στην παράσταση ανακαλύπτουν μέσα σε αυτό το τοπίο την δύναμη του ενστίκτου και δίνουν στην ηδονή τη θέση που της πρέπει «...άνευ συστολής, άνευ διακοπής, άνευ τέλους...»


Η παράσταση Μέγας Ανατολικός θα παρουσιαστεί στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων από τις 27 Σεπτεμβρίου. Περισσότερες πληροφορίες.

Σχετικές ειδήσεις
Κατερίνα Μισιχρόνη: Ημέρα Τετάρτη, ώρα 11.15 το πρωί
27.04.2016 11:10
Να 'μαι λοιπόν. Ένα ωραίο πρωινό, ημέρα Τετάρτη, ώρα 11.15 το πρωί, προσγειώνομαι με 2 βαλίτσες στο μακρινό Λ.Α. Πήρα λέει την απόφαση να αφήσω για λίγο τη χώρα μου, τη δουλειά μου, τους φίλους μου, το σπίτι μου και να δοκιμάσω την "τύχη μου" στη μακρινή Αμέρικα!
Κατερίνα Γιαννοπούλου: Το ουρλιαχτό της γενιάς των προδομένων ονείρων
29.03.2016 16:29
«Είδα τα καλύτερα μυαλά της γενιάς μου χαλασμένα απ’ την τρέλα…» Τον Οκτώβριο του 1955, στη Six gallery του Σαν Φρανσίσκο, ο εικοσιεννιάχρονος τότε ποιητής Άλλεν Γκίνσμπεργκ διαβάζει για πρώτη φορά μπροστά σε κοινό το ποίημά του με τίτλο Ουρλιαχτό. Ανάμεσα στους ακροατές ήταν ο Τζακ Κέρουακ και ο Λόρενς Φερλινγκέτι. Το ποίημα αυτό έμελλε να γίνει το μανιφέστο της γενιάς των Beat, συνοψίζοντας όλους τους φόβους, τις προσδοκίες και τα όνειρα της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς της Αμερικής που έβλεπε κάθε ανθρώπινη αξία να θυσιάζεται στον βωμό της ανόδου του καπιταλισμού και να αντικαθίσταται από ακραίο συντηρητισμό.
Ιωάννα Ρούσσου: Ψάχνοντας μία …«Έξοδο Κινδύνου»
02.03.2016 14:44
Την άνοιξη του 2015, ο αγαπημένος μου φίλος δάσκαλος Μπάμπης Μπαλτάς, μου έφερε την συλλογή διηγημάτων της Ελένης Τσεκούρα, με τίτλο Αδέσποτα. Ξεκίνησα να διαβάζω το πρώτο διήγημα, την Έξοδο Κινδύνου. Το διάβασα κυριολεκτικά χωρίς ανάσα, βιώνοντας την αγωνία και τον πανικό της αντί-ηρωίδας Ελίνας στο υπαρξιακό αδιέξοδο που την εγκλώβιζε. Ένα αδιέξοδο που αναγνώρισα σαν πολύ οικείο.
Μπάμπης Χατζηδάκης: Σπαράγματα! Ανασύρω απ’ τη μνήμη μου λέξεις…
22.02.2016 12:30
Μαρτυρία του υπ’ αριθμόν 1245 των ειδικών αστυνομικών δυνάμεων. Αποκαλούμενες ΜΟΝΑΔΕΣ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΤΑΞΗΣ κοινώς ΜΑΤ. Κατόπιν ιατρικού συμβουλίου, πρόωρη συνταξιοδότηση, επανεξέταση, και το πεπόνι και το μαχαίρι, μετάλλιο ευδόκιμης υπηρεσίας! Δεν έχεις τι να κάνεις. Δεν έχω κλείσει τα 65 μου, επιτρέψτε μου να δουλέψω, δεν είναι δικαίωμά μου; Η κόρη μου θέλει σύνταξη 10 χρόνια πριν αρχίσει να δουλεύει, μην και δεν προλάβει.
Μάνος Βαβαδάκης: Ο έρωτας πάντα έχει τέλος, αυτό που πρέπει να κερδίσουμε είναι το μετά
16.02.2016 15:42
Η παράσταση δημιουργήθηκε σαν βάλσαμο στις πληγές ενός περασμένου έρωτα. Το υλικό από τις δίκες των Μαγισσών του Σάλεμ παρουσιάστηκε μπροστά μου εκείνη τη περίοδο της ζωής μου και η Abigail Williams με τις πράξεις της πριν από 300 χρόνια, έπαιρνε ξανά εκδίκηση για όλους εμάς. Η τέχνη λειτουργεί πάντα σαν καθαρτήριο για τις νευρώσεις των καλλιτεχνών και μακάρι αυτή η παράσταση να βοηθήσει να κατανοήσουμε αυτό το μύχιο, σκοτεινό και ανεξερεύνητο κομμάτι του εαυτού μας.