Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2016

Αννέτα Παπαθανασίου: Παίζοντας με τη φωτιά στο Αφγανιστάν

Αννέτα Παπαθανασίου: Παίζοντας με τη φωτιά στο Αφγανιστάν

Ξεκίνησα να κάνω ντοκιμαντέρ έχοντας μία  έμφυτη περιέργεια και διάθεση για περιπέτειες. Μου αρέσει να εμβαθύνω και να γνωρίζω άλλους κόσμους, Ινδονησία, Αφγανιστάν, Πακιστάν... Περιοχές που μια γυναίκα δεν μπορεί να φτάσει εύκολα και η αδρεναλίνη φτάνει στα ύψη.


Επιλέγω θεματικές που με ενδιαφέρουν προσωπικά, όπως τα ανθρώπινα δικαιώματα, η τέχνη, ο πολιτισμός . Μέσα από προσωπικές ανθρώπινες ιστορίες, με ενδιαφέρει να διεισδύω στον προβληματισμό της σύγχρονης εποχής.


Όμως δεν αρκεί να έχεις μία καλή ιδέα για να κάνεις ένα ντοκιμαντέρ. Αυτό είναι μόνο η αρχή.  Η χρηματοδότησή του έχει γίνει πολύ δύσκολη για τον Έλληνα ντοκιμαντερίστα.


Η ΕΡΤ, που στήριζε με συμπαραγωγές το ελληνικό ντοκιμαντέρ, έκλεισε και η χρηματοδότηση από το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου έγινε δύσκολη και χρονοβόρα. Εμείς αρχίσαμε να ερευνούμε εναλλακτικούς τρόπους χρηματοδότησης, όπως χορηγίες από ιδρύματα, crowdfunding (χρηματοδότηση από το κοινό),  καταφύγαμε ακόμα και στον... παραδοσιακό κουμπαρά!


Η τελευταία μου ταινία «Παίζοντας με τη Φωτιά» με θέμα  τις γυναίκες ηθοποιούς στο Αφγανιστάν, ξεκίνησε με ελάχιστα χρήματα αλλά με πολύ προσωπική δουλειά και βοήθεια από συνεργάτες.


Όμως όταν πας Αφγανιστάν δεν αρκεί η καλή θέληση. Πρέπει να έχεις χρήματα για να έχεις έναν αξιόλογο φίξερ (σ.σ.: άνθρωπος που κάνει οργάνωση παραγωγής στο Αφγανιστάν) που δεν θα σε γελάσει και δεν θα βρεθείς σε μια σπηλιά δεμένος να σε έχουν απαγάγει οι Ταλιμπάν και να ζητάνε λύτρα! Πρέπει να πληρώσεις για να έχεις ασφαλές ξενοδοχείο, έμπιστο μεταφραστή, καλό αυτοκίνητο με έμπιστο οδηγό. Πρέπει να είσαι έτοιμος για το αναπάντεχο (όπως π.χ. να εξαφανιστεί ο ήρωάς σου και να μην έρθει ποτέ στο ραντεβού ή να ανακαλύψεις ότι οι κασέτες που έχεις για το γύρισμα έχουν πρόβλημα),  όμως όταν αυτό συμβαίνει στο Αφγανιστάν, όλα παίρνουν μια άλλη διάσταση. Επίσης το να είσαι γυναίκα σκηνοθέτις στο Αφγανιστάν έχει από μόνο του μια ιδιαίτερη δυσκολία.


Παρ’ όλα αυτά, μετά από τρία χρόνια δουλειάς, καταφέραμε να ολοκληρώσουμε την ταινία και τώρα ετοιμάζεται η πρεμιέρα της στους κινηματογράφους. Η ταινία «Παίζοντας με τη Φωτιά» θα προβάλλεται στον ΔΑΝΑΟ από τις 4 Σεπτεμβρίου. Θα είμαι εκεί, έχοντας την χαρά και την αγωνία της προβολής, έτοιμη να μοιραστώ μαζί με τους θεατές αυτό το ταξίδι ζωής .


Info: H Αννέτα Παπαθανασίου είναι απόφοιτος της Nομικής Σχολής Aθηνών & της Δραματικής -Κινηματογραφικής Σχολής E. Xατζίκου. Σπούδασε θέατρο στο HB Studio και στο Πανεπιστήμιο της Nέας Yόρκης. Εργάζεται σαν ηθοποιός στο θέατρο και στην τηλεόραση από το 1981 και έχει σκηνοθετήσει επτά ντοκιμαντέρ. Οι ταινίες της «Qadir, ένας Αφγανός Οδυσσέας» και «Οι Νύμφες του Hindu Kush» έχουν πάρει πολλές διεθνείς διακρίσεις. Η ταινία της «Παίζοντας με τη Φωτιά» θα προβάλλεται στον κινηματογράφο ΔΑΝΑΟ από τις 4 Σεπτεμβρίου 2014.


* Αναδημοσίευση από το περιοδικό CultureNow Mag, τεύχος 29.

Σχετικές ειδήσεις
Δημήτρης Αθανίτης: Invisible: Ταξιδεύοντας στην Καρδιά του Σκοταδιού
12.10.2016 16:56
Ο σκηνοθέτης Δημήτρης Αθανίτης γράφει τις σκέψεις του για την τελευταία ταινία του «Invisible» (Αόρατος), η οποία μετά από μία μεγάλη φεστιβαλική πορεία και αρκετές διακρίσεις στις αποσκευές της κυκλοφορεί στις αίθουσες στις 3 Νοεμβρίου.
Βαγγέλης Καλαμπάκας: Παρατηρώντας την καθημερινότητα σε ένα ορφανοτροφείο της Αιθιοπίας
28.01.2016 10:04
Ζώντας μέσα στη μικρή, απομονωμένη κοινωνία του ορφανοτροφείου, με συνεπήρε η αποκαλυπτική γεωγραφία των προσώπων. Βλέμματα, εκφράσεις, χειρονομίες που φανέρωναν τόσο έκδηλα τη συνθήκη των μικρών τροφίμων και το δύσκολο ρόλο των βρεφοκόμων, νοσοκόμων και εργατριών στις απλές, καθημερινές δραστηριότητες. Θεώρησα ότι, αν μπορούσα να αποτυπώσω αυτή την σύνθετη εικόνα στις διάφορες εκφάνσεις της, θα καταλάβαινα περισσότερα για αυτό τον τόσο ιδιαίτερο χώρο. Έτσι αυθόρμητα και αναπάντεχα, με την παρότρυνση και του διευθυντή του ιδρύματος, γεννήθηκε η ιδέα για την ταινία. Χωρίς προσχεδιασμό, χωρίς οργάνωση παραγωγής, χωρίς συνεργείο και σχεδόν χωρίς εξοπλισμό.
Πάνος Καρκανεβάτος: Για τις «Όχθες», και πέρα
29.12.2015 13:17
Από την πραγματικότητα εκκινούμε και σε αυτήν γυρίζουμε. Αυτή υπερισχύει. Μια ανάσα ανάμεσα, μήπως πάρει σχήμα ο καιρός μας όπως τον νιώθουμε. Και έχει ένα ίχνος να αφήσει, ίσως. Σε καιρούς αδυσώπητους.