Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016

Τζένη Αργυρίου: H συνέχεια των έργων πρέπει να μας απασχολεί όσο και η δημιουργία τους

Τζένη Αργυρίου: H συνέχεια των έργων πρέπει να μας απασχολεί όσο και η δημιουργία τους

Ομολογώ έχω πολύ καιρό να μπω στη διαδικασία να γράψω κάτι έτσι ελεύθερα. Τον τελευταίο καιρό γράφω μόνο προτάσεις για χορηγίες, επιδοτήσεις και άλλα καλλιτεχνικά προγράμματα ζώντας το ανορθόδοξο του να περιγράφεις ένα έργο με όση ακρίβεια γίνεται πριν ακόμα ξεκινήσεις να το δουλεύεις.


Πέρα από τις προτάσεις, γράφω και λίστες των ατελείωτων υποχρεώσεων και κάνω και προϋπολογισμούς. Αυτοί είναι πλέον οι γραπτοί μου αυτοματισμοί. Και τώρα, με αφορμή αυτό το κείμενο σκέφτηκα να μιλήσω για αυτά που με απασχολούν μετά την παρουσίαση του έργου memorandum στο φεστιβάλ Αθηνών.


Γενικά η παράσταση πήγε καλά. Μέσα σε ελάχιστο χρόνο καταφέραμε να θυμηθούμε αλλά και εξελίξουμε τους μηχανισμούς που δημιουργούν το έργο. Το έργο φάνηκε να βρίσκει απήχηση, κατάφερε να προκαλέσει κάτι. Ο κόσμος μας μίλησε γι’ αυτή την εμπειρία με συγκίνηση και ενθουσιασμό. Δημιουργήθηκε και ένας αντίλαλος. θα ξαναπαρουσιαστεί; Μπορεί  τα λόγια του κόσμου να σε γεμίζουν αλλά η γενική κατάσταση ταυτόχρονα σε αδειάζει. Το ερώτημα επανέρχεται. Kαι μετά τι; Πώς μπορεί να συνεχίσει να έχει ζωή αυτό που μόλις έφτιαξες, που μόλις άρχισε να αναπνέει, να μιλάει, να έχει οντότητα; Πώς γίνεται να περπατήσει; Ποιοι είναι αυτοί που θα το στηρίξουν στα πρώτα του βήματα; Πώς μπορούν να βρεθούν νέοι δρόμοι, τρόποι και άνθρωποι που να εστιάσουν στο να υπάρχει συνέχεια των έργων, όπως εγώ εστιάζω στο να τα δημιουργήσω; Πού είναι αυτοί που βαφτίζονται ότι προάγουν, εξάγουν, παράγουν και παρουσιάζουν πολιτισμό στην Ελλάδα; Ψάχνουν γι’ αυτό που ζητάνε; Δίνουν το χρόνο τους να πάνε να παρακολουθήσουν κάτι καινούργιο που συμβαίνει τη χώρα τους;


Το να κάνει ο καλλιτέχνης όλους τους ρόλους (παραγωγή επικοινωνία, εκτέλεση) δεν είναι υγιές και ούτε λειτουργικό. Είναι μια δυσάρεστη διακοπή από τη συνεχή αναζήτηση της δημιουργίας. Δουλεύω ατελείωτες ώρες, ψάχνω, ερευνώ, πειραματίζομαι, επιδιώκω την ειλικρίνεια σε αυτό που κάνω και προς αυτούς που το παρακολουθούν και όπως το ένα κύτταρο φτιάχνει το άλλο έτσι και τα έργα,  αποτελούν τα αποστάγματα αυτής της διαδικασίας. Όχι δεν θέλω να φτιάξω κάτι καινούργιο. Αυτή η υποχρεωτική ετήσια παραγωγή έργων, που προωθούσε το σύστημα επιχορηγήσεων του υπουργείου πολιτισμού, δεν πήρε ποτέ υπ’ όψιν της ότι ένα έργο μπορεί να πάρει περισσότερο χρόνο και ότι η συνέχεια των έργων πρέπει να μας απασχολεί όσο και η δημιουργία τους. Γιατί είναι κρίμα τόση δουλειά, τόση φαιά ουσία να μπαίνει στο ράφι και να αργοπεθαίνει εκεί, ασφυκτιώντας μέσα στη σκόνη.  
 

Info: Η Τζένη Αργυρίου γεννήθηκε στην Καβάλα. Αποφοίτησε από την Κρατική Σχολή Ορχηστικής Τέχνης. Με υποτροφία του ιδρύματος Α. Ωνάσης συνέχισε τις σπουδές στη Νέα Υόρκη. Από το 2003 είναι ιδρυτικό μέλος της amorphy.org. Αν και ξεκίνησε από τη τέχνη του χορού γρήγορα ασχολήθηκε με τη χρήση νέων μέσων τεχνολογίας και τη δημιουργία multimedia παραστάσεων και εγκαταστάσεων.


* Αναδημοσίευση από το περιοδικό CultureNow Mag, τεύχος 29

Σχετικές ειδήσεις
Μαίρη Παππά: Η Σκελετογυναίκα - σκόρπιες σκέψεις από τον πυρήνα της πληγής
02.12.2016 17:14
Η Μαίρη Παππά γράφει για την «Σκελετογυναίκα» που μοιάζει να συμβολίζει την ενσάρκωση όλων των φόβων, τους οποίους ο σύγχρονος άνθρωπος αρνείται να αντικρίσει.
Μ’ ΑΚΟΥΣ: Χωρίς ερώτηση
10.11.2016 12:45
Η Τάνυα Βασδάρη, η Χριστίνα Μητροπούλου και ο Steve Bart μοιράζονται τις σκέψεις τους για το έργο «Μ’ ακούς», το οποίο παρουσιάζεται από την χοροθεατρική ομάδα DiZgravity στο Θέατρο ΠΚ.
Μαργαρίτα Σταυράκη: Συμπράξεις & νέες αφετηρίες
29.09.2016 11:42
Η Μαργαρίτα Σταυράκη, εικαστικός και μέλος της Ιδρυτικής & Οργανωτικής ομάδας του Μηδέν, γράφει για την συνεργασία του Μηδέν και του Κινητήρα και το διήμερο προβολών που παρουσιάζουν από κοινού με θέμα του την video-performance και το video-dance. Αυτή την περίοδο οι συνέργειες και συνεργασίες μοιάζουν να είναι η μόνη υγιής λύση για την συνέχεια του πολιτισμού, της τέχνης και της καινοτομίας.
Κατερίνα Φώτη: Για εκείνη την μικρή στιγμή ακινητοποίησης του χρόνου...
27.04.2016 16:18
Πριν από μερικά χρόνια, βρέθηκα να συλλέγω πληροφορίες από πολλαπλές πηγές για το χορό του μηχανικού, παραδοσιακό χορό της Καλύμνου. Το νησί αυτό ζει με τον τρόπο ζωής των σφουγγαράδων, αποκαλούμενων εκεί μηχανικών. Παλιότερα, η αναχώρηση και η επιστροφή τους είχε μια σχεδόν θρησκευτική τελετουργία. Οι γυναίκες, όταν αναχωρούσαν τα καΐκια, φορούσαν όλες λευκά τσεμπέρια στα μαλλιά για να είναι τυχερό το ταξίδι των οικείων τους.
Μαριάννα Βαρβιάνη: Η ιδέα πίσω από το ‘Vortex’
15.03.2016 13:47
Πριν από δυο χρόνια περίπου καθόμουν σε ένα πεζούλι ενός πανηγυριού στην Ικαρία και παρακολουθούσα τον κόσμο να χορεύει. Χόρευαν, ακολουθώντας ένα σπειροειδές σχήμα, χωρίς να συγκρούονται μεταξύ τους και το σχήμα που ακολουθούσαν έδινε την εντύπωση ότι δεν είχε αρχή και τέλος, ότι θα μπορούσε να κινείται έτσι για πάντα.