Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2016

Είδαμε στο Φεστιβάλ Αθηνών: «Ψευδοεξομολογήσεις» - «Και τα ψάρια βγήκαν να πολεμήσουν ενάντια στους ανθρώπους»

Είδαμε στο Φεστιβάλ Αθηνών: «Ψευδοεξομολογήσεις» - «Και τα ψάρια βγήκαν να πολεμήσουν ενάντια στους ανθρώπους»

Από αλλού την περιμέναμε την καλή παράσταση και από αλλού μας ήρθε... Η πολυαναμενόμενη ξένη παραγωγή (μία από τις λίγες μετακλήσεις του φετινού Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου) «Ψευδοεξομολογήσεις» σε σκηνοθεσία Λυκ Μποντύ έκανε την Ιζαμπέλ Ιπέρ να φαίνεται αδιάφορη και την παράσταση βαρετή...

Από τη Μαριάννα Παπάκη

Η διάσημη και σπουδαία Ιζαμπέλ Ιπέρ από την οποία είχαμε μαγευτεί στο «Κουαρτέτο» του Χάινερ Μίλερ σε σκηνοθεσία Μπομπ Ουίλσον (2007) και την οποία είχαμε θαυμάσει στην παράσταση «Ένα λεωφορείο» του Κριστόφ Βαρλικόφσκι (2010) πηγαινοερχόταν στη σκηνή της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών επιδεικνύοντάς μας τα πολυτελή φορέματά της. Και ναι, φυσικά αυτό ως ένα βαθμό ήταν στο πλαίσιο της σκηνοθετικής απόδοσης της ηρωίδας του έργου του Μαριβώ, της πλούσιας χήρας Αραμίντ. Πώς όμως τονίζονται τα υπονοούμενα του Μαριβώ για τις κοινωνικές ανισότητες και την υψηλή κοινωνία των ψευδοφιλοδοξιών και των ψευδοαξιών μέσα από μια (τόσο) ακαδημαϊκή παράσταση;

Αρκούν οι δεκάδες ακριβές ψηλοτάκουνες γόβες για να δημιουργήσουν το κατάλληλο περιβάλλον; Αλλά και η σύγχρονη εκφορά του λόγου, στοιχείο αναμφίβολα θετικό, εδώ  έμοιαζε να αποδυναμώνει την ξεχωριστή γλωσσική ιδιομορφία του κειμένου. Με άλλα λόγια η σκηνική αρτιότητα λειτούργησε μάλλον εις βάρος της θαρραλέας ανάδειξης στα «κλεισίματα ματιών» του συγγραφέα και η γλωσσική αντιμετώπιση του σκηνοθέτη Λυκ Μποντύ προσέδωσε μια αίσθηση επίπεδων διαλόγων στην προσπάθειά της να μεταφέρει το κείμενο στο σήμερα. Ίσως αυτή η πρόσληψη πάλι να συνδέεται και με την ιδιοσυγκρασία του ελληνικού κοινού που διατηρεί μία απόσταση τόσο από το κομψό χιούμορ του Μαριβώ όσο και από την ακαδημαϊκή προσέγγιση του σκηνοθέτη.


Ο ήχος πάντως ήταν εξαιρετικός! Για να αναφερθούμε και στο φετινό πρόβλημα πολλών παραστάσεων της Πειραιώς 260 που λίγο έλειψε να γίνει το αποκλειστικό αντικείμενο σχολιασμού. Αλλά αυτό αποτελεί από μόνο του ένα άλλο θέμα προς συζήτηση!


Τις ίδιες μέρες στην Πειραιώς 260 ανέβαινε η παράσταση του έργου της Ανχέλικα Λίντελ «Και τα ψάρια βγήκαν να πολεμήσουν ενάντια στους ανθρώπους». Ομολογώ πως σε αυτή την παράσταση πήγα με δισταγμό καθώς δεν είχα παρακολουθήσει ξανά σκηνοθετική δουλειά του Θέμελη Γλυνάτση και η επιλογή έργου της Ανχέλικα Λίντελ για το Φεστιβάλ Αθηνών δεν με ενθάρρυνε... Κι όμως! Η ευχάριστη έκπληξη του φετινού προγράμματος ήταν αυτή η παράσταση του έργου με τον παράξενο τίτλο. Ο Θέμελης Γλυνάτσης το προσέγγισε με τις εικαστικές – σκηνικές επιρροές του Θεόδωρου Τερζόπουλου, του Μπομπ Ουίλσον ή πιο μακριά του Χάινερ Μύλερ. Η παράστασή του είχε όμως κάτι δικό της!


Την ανανεωτική ματιά ενός νέου ανθρώπου που αξιοποιεί τις τόσο καλές του επιρροές για να δηλώσει πως η νέα γενιά καλλιτεχνών δεν είναι αμέτοχη των όσων συμβαίνουν σε πολιτικό-κοινωνικό επίπεδο. Ακούει, βλέπει, διαβάζει, ενημερώνεται και θέλει να μιλήσει για όσα την προβληματίζουν και όσα την κάνουν να ξερνάει. Μπορεί το σύστημα να έχει κάνει «καλή δουλειά» στην αποχαύνωση των λαών αλλά αρκεί ένα δυναμικό ανέβασμα ενός έργου από ένα νέο σκηνοθέτη για να μας θυμίσει πως υπάρχει και η άλλη πλευρά. Αυτή η «υπενθύμιση» από μόνη της έχει τη δική της αξία και καλό θα ήταν να μην την υποτιμάμε. Το ζήτημα των μεταναστών που πνίγονται στην προσπάθειά τους να ζήσουν είναι η απόδειξη του ξεπεσμού όχι μόνο των ηγεσιών αλλά και των κοινωνιών που το ανέχονται («Η εξουσία με τρομάζει, αλλά η κοινωνία είναι αυτό που με αηδιάζει», αναφέρει η συγγραφέας).


Ο Θέμελης Γλυνάτσης, οι ηθοποιοί Σοφία Μαραθάκη, Νέστορας Κοψιδάς και Αλεξάνδρα Ντεληθέου αλλά και όλοι οι συντελεστές της παράστασης απέδωσαν το έργο σε μία χωρίς κενά παράσταση, εμπνευσμένη, αιχμηρή και κατάφεραν να συντηρήσουν επί σκηνής τη βαθιά και θυμωμένη απογοήτευση των λέξεων του έργου χωρίς να το «χρησιμοποιήσουν» απλώς σαν ένα πολιτικό μανιφέστο με επικαιροποιημένο χαρακτήρα.

photo: © Εύη Φυλακτού

 

 

 

Σχετικές ειδήσεις
«Το ’21»: Ελληνική Επανάσταση σε ροκ τόνους
22.11.2016 12:09
Τι μουσικές θα συνόδευαν ιδανικά την Ελληνική Επανάσταση; Παραδοσιακοί ήχοι όπως τους έχουμε συνηθίσει ή μήπως οι ροκ και πανκ αποχρώσεις αποτελούν ένα πιο ταιριαστό «χαλί» στα γεγονότα; Ο Άρης Μπινιάρης φαίνεται να απαντά σε αυτήν την απορία, μέσα από «Το ’21», μια παράσταση που ύστερα από τη μεγάλη επιτυχία της σε Φεστιβάλ Αθηνών και Gazarte, την βρίσκουμε αυτή τη φορά στο θέατρο Πορεία.
Είδαμε στο Φεστιβάλ Αθηνών: Top Girls, Αλέξης Ρίγλης
28.07.2016 14:58
Σε μια εποχή που κυλάει με φρενήρεις ρυθμούς, τα διλήμματα και οι ενδοιασμοί που γεννιούνται στη σύγχρονη γυναίκα είναι πολλαπλοί. Ζητήματα όπως η επιλογή καριέρας ή οικογένειας ή η κοινωνική ανέλιξη με πολλά θύματα και σκληρές συνέπειες, είναι μόνο μερικά από όσα αναδύθηκαν τα χρόνια της έντονης ανάγκης για χειραφέτηση. Στον απόηχο όλων αυτών των κοινωνικών συγκυριών, αλλά ταυτόχρονα την περίοδο ενός πολιτικού αναβρασμού, η Caryl Churchill γράφει τα «Top Girls», με τα οποία εξερευνά ένα σύνολο φεμινιστικών ανησυχιών και επιδιώκει να απομυθοποιήσει τις κατηγορίες της τάξης και του φύλου, προκειμένου να συμβάλει στην πολιτική μεταμόρφωση των γυναικών.
«Γκιακ»: Μνήμες πολέμου και ένας αγώνας εξιλέωσης
21.06.2016 17:15
Γκιακ. Αρβανίτικη λέξη, βαριά και τραχιά, τόσο στην προφορά όσο και στο νόημα που περικλείει. Είναι πρωτίστως το αίμα το συγγενικό, το κοινό, που ενώνει τους ανθρώπους. Είναι ακόμα το αίμα που χωρίζει, που κάνει τους ανθρώπους εχθρούς: αυτό που χύνεται από φόνο για λόγους εκδίκησης, για λόγους τιμής, για έναν άγραφο νόμο που συνεχίζεται και διαιωνίζεται.
Το δάνειο - Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος & Παντελής Δεντάκης: Κριτική θεάτρου
28.12.2015 14:28
«Αν δεν μου δώσεις το δάνειο, θα πηδήξω τη γυναίκα σου». Αρκεί μια ακίνδυνη και μάλλον αστεία μπλόφα που φαίνεται να ξεστομίζεται στον αέρα για να ανατραπεί μέσα σε 85 θεατρικά λεπτά όλο το καλοστημένο και αψεγάδιαστα τακτοποιημένο σύμπαν ενός τραπεζίτη;
Είδαμε την «Σαλώμη» σε σκηνοθεσία Θέμελη Γλυνάτση
21.12.2015 16:50
Πανσέληνος. Μία παράδοξη νύχτα, που ο ερωτισμός επιβάλλεται θριαμβικά στην βασιλική αυλή, γεννιέται και κορυφώνεται ένα μεγάλο δράμα. Ένα δράμα που θα έχει ουσιαστικό κόστος και ξεκινά από μία τρέλα, μία παρόρμηση και ένα απορριπτικό βλέμμα. Η πριγκίπισσα Σαλώμη, κόρη της Ηρωδιάδας, ακούει τη φωνή του Ιοκανάαν, ενός προφήτη-αιχμαλώτου του Τετράρχη και μαγεύεται. Χωρίς σαφή όρια μεταξύ του παιχνιδιού της, της νεανικής της τρέλας ή ενός ειλικρινή και δυνατού έρωτα, νιώθει μία ακατανίκητη επιθυμία να τον δει και να του μιλήσει.