Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2017
Θέατρο: Κολεξιόν, του Πίντερ, με τον Δημήτρη Καταλειφό
Δημοσίευση: Τρίτη, 15 Απριλίου 2014 11:19
Θέατρο: Κολεξιόν, του Πίντερ, με τον Δημήτρη Καταλειφό

Με ένα από τα λιγότερο παιγμένα στην Ελλάδα, έργα του Πίντερ, την «Κολεξιόν», η οποία γράφτηκε για την αγγλική τηλεόραση , ενώ στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο σανίδι, συνεχίζεται η επιτυχημένη συνεργασία του Δημήτρη Καταλειφού και της Ελένης Σκότη στο θέατρο «Εμπορικόν».

 

Η υπόθεση αφορά σε δύο ζευγάρια που κινούνται στο χώρο της μόδας και οι ζωές τους μπλέκουν αναπάντεχα, όταν οι αμφιβολίες και η αμφισβήτηση, τους ωθούν να αναζητήσουν μια λανθάνουσα αλήθεια. Ο Χάρι και ο Μπιλ, ένα ζεύγος ομοφυλοφίλων, ζουν στο πολυτελές διαμέρισμα του πρώτου. Την καθημερινότητά τους, αναταράζει η παρουσία ενός μυστηριώδους άνδρα, που ζητά επίμονα τον Μπιλ, πράγμα που κινεί τις υποψίες και μια μικρή ζήλια εκ μέρους του Χάρι. Αποδεικνύεται πως ο άγνωστος είναι ο σύζυγος μιας συναδέρφου του Μπιλ και ισχυρίζεται πως εκείνος κοιμήθηκε με τη γυναίκα του. Τότε ένα κουβάρι υποθέσεων και δυσπιστίας ξεδιπλώνεται με θύματα τους τέσσερις ήρωες που παλεύουν είτε να ξεδιαλύνουν την κατάσταση, είτε να την περιπλέξουν έντεχνα ακόμη πιο πολύ.

 

Η απιστία με τις κοινωνικές και ψυχολογικές εκδοχές της είναι το κύριο ζήτημα που απασχολεί αυτό το πιντερικό μονόπρακτο. Οι ήρωες φλέγονται σιωπηλά μέσα σε ένα περιβάλλον φαινομενικής απροσεξίας και αποστασιοποίησης, ενώ φορώντας τη μάσκα του πολιτισμού, μάχονται να ξεκαθαρίσουν τις τυραννικές υποψίες και τις αφανείς ταραχές που προκαλεί η υπόνοια της συναισθηματικής απάτης. Κι όταν στέκονται μπροστά στον παραμορφωτικό καθρέπτη, η σχεδόν αψεγάδιαστη εικόνα τους φανερώνεται στις πραγματικές της διαστάσεις, ενώ τα κενά που υπάρχουν ανάμεσά τους, γιγαντώνονται επικίνδυνα.

 

Σε πολλά σημεία, όχι μόνο αφήνεται ανοιχτό το ενδεχόμενο η ερωτική συνάντηση της Στέλλας με τον Μπιλ να ήταν αληθινή, όμως περιπλέκονται ακόμα περισσότερο τα πράγματα, χωρίς να γίνεται σαφές τι ζητά ο κάθε ήρωας από τον άλλον. Παράλληλα, οι ασάφειες μεταξύ των γραμμών που χωρίζουν τους χαρακτήρες και ο λανθάνων ερωτισμός, γεννά ερωτήματα για το τι πραγματικά κρύβεται πίσω από τα εξωπραγματικά αποστασιοποιημένα πρόσωπα.

 

Η Ελένη Σκότη σκηνοθέτησε με ενδιαφέροντα τρόπο, ένα έργο που φαντάζει κάπως αδύναμο δραματουργικά στις μέρες μας, δίνοντάς του ατμόσφαιρα μυστηρίου και ψυχολογικού θρίλερ , πράγμα στο οποίο συνέβαλλε ουσιαστικά και η υπέροχη μουσική επένδυση του Σταύρου Γασπαράτου. Επέβαλλε στους τέσσερις χαρακτήρες μια υποδόρια ανησυχία που καλύπτεται πίσω από την επιφανειακή αδιαφορία και τους έστησε έξυπνα απέναντι από τον καθρέπτη που αντανακλά την βαθιά παραμόρφωση. Πολύ όμορφα και πιστά στην όλη ατμόσφαιρα τα σκηνικά και τα κοστούμια της Εύης Μανιδάκη, ενώ έξοχοι και υποβλητικοί, ειδικά προς το τέλος, οι φωτισμοί του Νίκου Βλασόπουλου.

 

Ως προς τις ερμηνείες, ξεχωρίζει φυσικά ο Δημήτρης Καταλειφός, που οικοδομεί τον Χάρυ, έναν τύπο, που όσο περνούν τα χρόνια, έχει μεγαλύτερη διάθεση για ζωή, έρωτα και παιχνίδι, είτε σνομπ, με λεπτή ειρωνεία και σαρκασμό, είτε αστείο, χαριτωμένο, ευγενή, με παιγνιώδη διάθεση, που πετάει τα υπονοούμενά του τραγουδώντας Σινάτρα.

 

Δικαίως κλέβει την παράσταση . Ο Δημήτρης Μοθωναίος, ερμηνεύει εύστοχα το λαϊκό παιδί που μπήκε στα σαλόνια της αστικής τάξης και ισορροπεί ικανοποιητικά ανάμεσα στην εκδοχή της απιστίας και της αθωότητας. Ο Αλέξανδρος Μαυρόπουλος, ως ο πολιτισμένος σύζυγος, που υποφέρει σιωπηλά στο ενδεχόμενο της συζυγικής απάτης, είναι στέρεος, ευθύς με συγκρατημένο συναισθηματισμό. Η Λουκία Μιχαλοπούλου, κρατά το μικρότερο ρόλο του έργου, αυτόν της «πέτρας του σκανδάλου». Πλάθει όμορφα την αισθηματικά εγκρατή σύζυγο που πνίγεται από τις αμφισβητήσεις του συντρόφου της, ενώ στο τέλος αφήνει εύστοχα το αίνιγμα άλυτο.

 

Με δυο λόγια, πρόκειται για μια παράσταση με ενδιαφέρον και μοντέρνο στήσιμο, που βασίζεται κυρίως στις καίριες ερμηνείες των πολύ καλών πρωταγωνιστών.­­

 

 


Το έργο του βραβευμένου με Νόμπελ Χάρολντ Πίντερ, Η Κολεξιόν, παρουσιάζεται στο Θέατρο Εμπορικόν,με πρωταγωνιστή τον Δημήτρη Καταλειφό, κάθε Τρίτη και Τετάρτη.

Εκτύπωση
Περισσότερα
«Τρειςευτυχισμένοι»: Ο φαύλος κύκλος της απιστίας
14.02.2017 13:59
Λίγα χρόνια μετά την «Υπόθεση της οδού Λουρσίν», το Θέατρο Πορεία ξαναστρέφεται στα κείμενα του Λαμπίς και τον σχολιασμό του περί απιστίας και διάλυσης των σχέσεων. Στον Λαμπίς, όπως και στον Φεντώ, κυριαρχούν τα ερωτικά τρίγωνα. Όμως ειδικά στον «Πιο ευτυχισμένο από τους τρεις», όπως είναι η ακριβής μετάφραση του τίτλου, οι κώδικες του είδους έχουν εκραγεί.
«1984»: Δυστοπικά μαρτύρια με διαχρονική σημασία
11.01.2017 15:23
Το μεγαλειώδες κύκνειο άσμα του Τζωρτζ Όργουελ, «1984» γράφτηκε το 1948, όμως αποδείχτηκε ακραία προφητικό, αν αναλογιστεί κανείς πως στις μετέπειτα εποχές, όπως και η δική μας, άνθρωποι «παραδίδουν» την ιδιωτικότητά τους σε κάθε είδους «Μεγάλο αδερφό», ο απολυταρχισμός κάνει και πάλι ορατή την ύπαρξή του μέσα στην κοινωνία και διάφορες χώρες ανά την υφήλιο βρίσκονται σε μια αδιάκοπη πολεμική σύγκρουση.
«Δεύτερη φωνή»: Μια κοινωνία γεμάτη απωθημένα
07.12.2016 12:18
Η κρίση και η περίοδος που τη γέννησε, τροφοδοτεί αρκετά συχνά το θέατρό μας, δίνοντας στους δημιουργούς διάφορες αφορμές για δραματουργικούς σχολιασμούς. Ένα τέτοιο έργο, είναι και η «Δεύτερη φωνή» του Μιχάλη Ρέππα και του Θανάση Παπαθανασίου, που απεικονίζει με απόλυτο ρεαλισμό, την ελληνική κοινωνία που παρακμάζει σταθερά, μέσα από τον πιο «ισχυρό» πυρήνα της: την οικογένεια.
«Το ’21»: Ελληνική Επανάσταση σε ροκ τόνους
22.11.2016 12:09
Τι μουσικές θα συνόδευαν ιδανικά την Ελληνική Επανάσταση; Παραδοσιακοί ήχοι όπως τους έχουμε συνηθίσει ή μήπως οι ροκ και πανκ αποχρώσεις αποτελούν ένα πιο ταιριαστό «χαλί» στα γεγονότα; Ο Άρης Μπινιάρης φαίνεται να απαντά σε αυτήν την απορία, μέσα από «Το ’21», μια παράσταση που ύστερα από τη μεγάλη επιτυχία της σε Φεστιβάλ Αθηνών και Gazarte, την βρίσκουμε αυτή τη φορά στο θέατρο Πορεία.
Είδαμε στο Φεστιβάλ Αθηνών: Top Girls, Αλέξης Ρίγλης
28.07.2016 14:58
Σε μια εποχή που κυλάει με φρενήρεις ρυθμούς, τα διλήμματα και οι ενδοιασμοί που γεννιούνται στη σύγχρονη γυναίκα είναι πολλαπλοί. Ζητήματα όπως η επιλογή καριέρας ή οικογένειας ή η κοινωνική ανέλιξη με πολλά θύματα και σκληρές συνέπειες, είναι μόνο μερικά από όσα αναδύθηκαν τα χρόνια της έντονης ανάγκης για χειραφέτηση. Στον απόηχο όλων αυτών των κοινωνικών συγκυριών, αλλά ταυτόχρονα την περίοδο ενός πολιτικού αναβρασμού, η Caryl Churchill γράφει τα «Top Girls», με τα οποία εξερευνά ένα σύνολο φεμινιστικών ανησυχιών και επιδιώκει να απομυθοποιήσει τις κατηγορίες της τάξης και του φύλου, προκειμένου να συμβάλει στην πολιτική μεταμόρφωση των γυναικών.
«Τρεις αδερφές»: Ζωές γεμάτες ανεκπλήρωτες προσδοκίες
23.05.2016 17:11
Από τα πιο αναγνωρίσιμα έργα του Τσέχωφ, οι «Τρεις αδερφές», αφηγούνται το ταξίδι τριών γυναικών σε ένα σύμπαν πλημμυρισμένο συναισθήματα και τρυφερές, ανεκπλήρωτες προσδοκίες.
«Χειρόγραφο» - Χάρις Αλεξίου: Απολογισμός μιας μεγάλης πορείας
15.04.2016 11:27
«Σήμερα ήταν τρύγος και πατήσαμε σταφύλια», είναι η πρώτη φράση που ακούγεται από το στόμα της γυναίκας που μπαίνει κρατώντας στα χέρια ένα ηλεκτρονικό σημειωματάριο, του οποίου η οθόνη είναι το μοναδικό πράγμα που φωτίζει το πρόσωπό της στο πυκνό σκοτάδι. Ξεκινά τότε μια επισκοπική απαρίθμηση γεγονότων της πρώιμης ζωής της. «Σήμερα η γιαγιά έφτιαξε τηγανίτες και έβαλε πετιμέζι», «Σήμερα ο μπαμπάς είναι άρρωστος», «Σήμερα η μαμά έβαψε τα ρούχα μαύρα για να είναι έτοιμα», «Σήμερα ο μπαμπάς πήγε στην εκκλησία, γύρισε και πέθανε».
«Άννα Καρένινα»: Καταστροφικά πάθη στην Ρωσία του 19ου αιώνα
08.04.2016 15:45
Ακόμα και όποιος δεν έχει ποτέ πιάσει στα χέρια του το μυθιστόρημα του Τολστόι, γνωρίζει επιγραμματικά την τραγική ιστορία της ηρωίδας που απελπισμένη έπεσε στις ράγες του τρένου, αποζητώντας διέξοδο στα βασανιστικά της διλήμματα και αμφιθυμίες. Το βιβλίο αποτελεί ψηφιδωτό της ρωσικής κοινωνίας του 19ου αιώνα, ενώ την κεντρική του πλοκή, αποτελεί το ερωτικό δράμα μιας νέας και όμορφης γυναίκας, της Άννας, η οποία αδυνατώντας να ζήσει όπως πραγματικά επιθυμεί κοντά στο πρόσωπο που αγαπά, πνίγεται μέσα στις κοινωνικές συμβάσεις.