Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2016
Θέατρο: Παραλλαγές θανάτου, σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά (θέατρο Πορεία)
Δημοσίευση: Πέμπτη, 6 Φεβρουαρίου 2014 16:56
Θέατρο: Παραλλαγές θανάτου, σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά (θέατρο Πορεία)

Μία από τις πολυαναμενόμενες παραστάσεις της χρονιάς, είναι οι "Παραλλαγές θανάτου", όχι τόσο γιατί το ελληνικό κοινό γνωρίζει καλά τον Νορβηγό συγγραφέα Γιον Φόσσε, όσο γιατί αποτελεί το επόμενο βήμα του Γιάννη Χουβαρδά, μετά την αποχώρηση από την καλλιτεχνική διεύθυνση του Εθνικού θεάτρου. Ο βραβευμένος σκηνοθέτης, απολαμβάνοντας ακόμη τους διθυράμβους για το εξαιρετικό “Το Πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα”, επιλέγει να κάνει το καινούριο του ξεκίνημα στο θέατρο "Πορεία", με ένα αμφιλεγόμενο έργο που καταπιάνεται με το θέμα του θανάτου.

 

Ουσιαστικά πρόκειται για ένα οικογενειακό δράμα, που μέσα από τους υπερβολικά λιτούς διαλόγους και την εν γένει λιτή αρχιτεκτονική, αναδύεται η τραγικότητα και η δυναμική του. Αν και δεν διαθέτει κάποια τρομερή πρωτοτυπία ως προς τις νοηματοδοτήσεις, μιας και άπειρα δημιουργήματα στο διεθνές ρεπερτόριο καταπιάνονται με τις παθογένειες της κοινωνίας που πηγάζουν από την έλλειψη επικοινωνίας στην οικογένεια, κερδίζει από την σκηνοθετική κατασκευή, που το αναδεικνύει με συμβολισμούς και εσωτερικότητα.

 

Μία νεαρή γυναίκα αυτοκτονεί και παρακολουθούμε τον αντίκτυπο που έχει το συμβάν στον περίγυρο και πιο συγκεκριμένα, στους χωρισμένους από καιρό, γονείς της. Το πρώην ζευγάρι ανατρέχει στο παρελθόν και έτσι διαπιστώνεται η έλλειψη υπευθυνότητας, αγάπης και ουσιαστικής αφοσίωσης την εποχή που ακόμη οικοδομούσαν τη σχέση τους, κάτι που στάθηκε μοιραίο για την κατάληξη του γάμου τους. Με τα χρόνια το χάσμα γιγαντώνεται και η προβληματική τους κόρη μεγαλώνει μόνη, "φλερτάροντας" συχνά με την ιδέα του "θανάτου". Προβληματικοί οικογενειακοί δεσμοί, ρηχότητα και αποστροφή του ενός για τον άλλον, μετατρέπουν το κορίτσι σε ένα εσωστρεφές και καταθλιπτικό άτομο, που οι γύρω αδυνατούν να προσεγγίσουν, σαν να χορεύει αεικίνητα μόνη της στον πάγο, τη στιγμή που οι ξένοι γλιστρούν και πέφτουν. Ενώ εκείνος, ο μυστήριος άνδρας, στέκεται κοντά της, μα ταυτόχρονα προσπαθεί να την προειδοποιήσει, σαν υποσυνείδητη απώθηση ενός ενδεχόμενου θανάτου. Εν τέλει όμως, του παραδίνεται ολοκληρωτικά σε χορό υπό τους ήχους ενός ρέκβιεμ , μιας και είναι ο μόνος που καταφέρνει να ισορροπήσει αριστοτεχνικά στην κρυστάλλινη πίστα πάγου, μια πιθανή παραβολή της ζωής της.

 

Οι ηθοποιοί των "Παραλλαγών", αποτελούν αναμφισβήτητα κομμάτι του ευρύτερου "dream team" του ελληνικού θεάτρου. Πιστοί στις σκηνοθετικές εντολές, ερμήνευσαν άλλοτε με ρηχότητα και άλλοτε με ευαισθησία τους αμφίσημους χαρακτήρες του έργου. Η Άλκηστις Πουλοπούλου, ως νεαρή κοπέλα που αυτοκτονεί, είχε ερμηνευτικές αδυναμίες, τις οποίες κάλυψε προς το τέλος, ειδικά στο σημείο της παράδοσης στο "Θάνατο", που ήταν η καλύτερή της στιγμή. Μαζί με τον Χρήστο Λούλη, που αποτύπωσε αισθαντικά το ρόλο του μυστήριου άνδρα, κερδίζουν τις εντυπώσεις χορεύοντας αέρινα στον "πάγο". Οι Λυδία Φωτοπούλου και Νίκος Καραθάνος, ήταν πειστικοί ως το κατάπληκτο από την πράξη της κόρης τους, ζευγάρι, που αρνείται να αποδεχτεί τις ευθύνες, ενώ τα πολλά χρόνια της απομάκρυνσης, ευθύνονται για την αδυναμία γεφύρωσης ακόμα και του πόνου τους. Ο Γιάννος Περλέγκας, απέδωσε καλά τον αποστασιοποιημένο χαρακτήρα του νεαρού, που προσπαθεί μάταια να καλύψει τα λάθη, ενώ η Μαρία Πρωτόπαππα, η οποία εξελίσσεται σταθερά σε μία από τις καλύτερες ηθοποιούς που διαθέτουμε, μεταμορφώνεται στη σκηνή , από ένα αφελές κοριτσάκι, σε μια πληγωμένη και εσωστρεφή γυναίκα, που αναγκάζεται να πάρει μόνη τη ζωή στα χέρια της.

 

Η σκηνοθεσία του Γ. Χουβαρδά, ήταν ευφυής, ποιητική και ατμοσφαιρική. Περιείχε και κάποιες αμφιλεγόμενες στιγμές, όπως η τελική προσπάθεια για μια χιουμοριστική ματιά πάνω στο θάνατο. Ευρηματική η πίστα πατινάζ, η οποία ήταν σαν πεδίο επικοινωνίας για την νεαρή και κανείς δεν μπορούσε να προσεγγίσει (εξού και η αδυναμία των χαρακτήρων να περπατήσουν εκεί). Το εικαστικό κομμάτι άψογο. Η σκηνική εγκατάσταση της Μάρως Μιχαλακάκου, σε συνδυασμό με τα όμορφα και συμβολικά κατάλευκα κοστούμια της Ιωάννας Τσάμη και τους ψυχρούς φωτισμούς του Αλέκου Γιάνναρου, έδωσαν ένα αποτέλεσμα υψηλής αισθητικής.

 

Όπως και να 'χει, ο Χουβαρδάς δημιουργεί κύκλους και πάντα στη διάρκεια αυτών, παρουσιάζει έργα που διχάζουν το κοινό και παραστάσεις που περνούν επάξια στην κοινή θεατρική μνήμη, όπως η περσινή "Ηλέκτρα". Και στο νέο κύκλο που άνοιξε τώρα, δείχνει να γεννιέται ένα νέο και πολύ ενδιαφέρον θεατρικό όραμα.

 



Οι Παραλλαγές Θανάτου του Γιον Φόσσε παρουσιάζονται στο Θέατρο Πορεία, "σ’ ένα τετράγωνο κομμάτι πάγου μέσα σε ένα πουθενά...", σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Εκτύπωση
Περισσότερα
«Δεύτερη φωνή»: Μια κοινωνία γεμάτη απωθημένα
07.12.2016 12:18
Η κρίση και η περίοδος που τη γέννησε, τροφοδοτεί αρκετά συχνά το θέατρό μας, δίνοντας στους δημιουργούς διάφορες αφορμές για δραματουργικούς σχολιασμούς. Ένα τέτοιο έργο, είναι και η «Δεύτερη φωνή» του Μιχάλη Ρέππα και του Θανάση Παπαθανασίου, που απεικονίζει με απόλυτο ρεαλισμό, την ελληνική κοινωνία που παρακμάζει σταθερά, μέσα από τον πιο «ισχυρό» πυρήνα της: την οικογένεια.
«Το ’21»: Ελληνική Επανάσταση σε ροκ τόνους
22.11.2016 12:09
Τι μουσικές θα συνόδευαν ιδανικά την Ελληνική Επανάσταση; Παραδοσιακοί ήχοι όπως τους έχουμε συνηθίσει ή μήπως οι ροκ και πανκ αποχρώσεις αποτελούν ένα πιο ταιριαστό «χαλί» στα γεγονότα; Ο Άρης Μπινιάρης φαίνεται να απαντά σε αυτήν την απορία, μέσα από «Το ’21», μια παράσταση που ύστερα από τη μεγάλη επιτυχία της σε Φεστιβάλ Αθηνών και Gazarte, την βρίσκουμε αυτή τη φορά στο θέατρο Πορεία.
Είδαμε στο Φεστιβάλ Αθηνών: Top Girls, Αλέξης Ρίγλης
28.07.2016 14:58
Σε μια εποχή που κυλάει με φρενήρεις ρυθμούς, τα διλήμματα και οι ενδοιασμοί που γεννιούνται στη σύγχρονη γυναίκα είναι πολλαπλοί. Ζητήματα όπως η επιλογή καριέρας ή οικογένειας ή η κοινωνική ανέλιξη με πολλά θύματα και σκληρές συνέπειες, είναι μόνο μερικά από όσα αναδύθηκαν τα χρόνια της έντονης ανάγκης για χειραφέτηση. Στον απόηχο όλων αυτών των κοινωνικών συγκυριών, αλλά ταυτόχρονα την περίοδο ενός πολιτικού αναβρασμού, η Caryl Churchill γράφει τα «Top Girls», με τα οποία εξερευνά ένα σύνολο φεμινιστικών ανησυχιών και επιδιώκει να απομυθοποιήσει τις κατηγορίες της τάξης και του φύλου, προκειμένου να συμβάλει στην πολιτική μεταμόρφωση των γυναικών.
«Τρεις αδερφές»: Ζωές γεμάτες ανεκπλήρωτες προσδοκίες
23.05.2016 17:11
Από τα πιο αναγνωρίσιμα έργα του Τσέχωφ, οι «Τρεις αδερφές», αφηγούνται το ταξίδι τριών γυναικών σε ένα σύμπαν πλημμυρισμένο συναισθήματα και τρυφερές, ανεκπλήρωτες προσδοκίες.
«Χειρόγραφο» - Χάρις Αλεξίου: Απολογισμός μιας μεγάλης πορείας
15.04.2016 11:27
«Σήμερα ήταν τρύγος και πατήσαμε σταφύλια», είναι η πρώτη φράση που ακούγεται από το στόμα της γυναίκας που μπαίνει κρατώντας στα χέρια ένα ηλεκτρονικό σημειωματάριο, του οποίου η οθόνη είναι το μοναδικό πράγμα που φωτίζει το πρόσωπό της στο πυκνό σκοτάδι. Ξεκινά τότε μια επισκοπική απαρίθμηση γεγονότων της πρώιμης ζωής της. «Σήμερα η γιαγιά έφτιαξε τηγανίτες και έβαλε πετιμέζι», «Σήμερα ο μπαμπάς είναι άρρωστος», «Σήμερα η μαμά έβαψε τα ρούχα μαύρα για να είναι έτοιμα», «Σήμερα ο μπαμπάς πήγε στην εκκλησία, γύρισε και πέθανε».
«Άννα Καρένινα»: Καταστροφικά πάθη στην Ρωσία του 19ου αιώνα
08.04.2016 15:45
Ακόμα και όποιος δεν έχει ποτέ πιάσει στα χέρια του το μυθιστόρημα του Τολστόι, γνωρίζει επιγραμματικά την τραγική ιστορία της ηρωίδας που απελπισμένη έπεσε στις ράγες του τρένου, αποζητώντας διέξοδο στα βασανιστικά της διλήμματα και αμφιθυμίες. Το βιβλίο αποτελεί ψηφιδωτό της ρωσικής κοινωνίας του 19ου αιώνα, ενώ την κεντρική του πλοκή, αποτελεί το ερωτικό δράμα μιας νέας και όμορφης γυναίκας, της Άννας, η οποία αδυνατώντας να ζήσει όπως πραγματικά επιθυμεί κοντά στο πρόσωπο που αγαπά, πνίγεται μέσα στις κοινωνικές συμβάσεις.
«Το Κουκλόσπιτο»: Συναισθηματική αποκάλυψη με πρώιμη φεμινιστική χροιά
28.03.2016 13:36
Χρειάζονται μόνο λίγες μέρες ανελέητης συναισθηματικής πίεσης και εκβιαστικής αγωνίας για μια σύζυγο και μητέρα στην Σκανδιναβία του 19ου αιώνα, ώστε να αποφευχθεί η αναμενόμενη κατάρρευσή της και να αποκαλυφθεί ένας πηγαίος δυναμισμός και μια αναπάντεχη διάθεση για ανεξαρτησία. Η Νόρα είναι μια γυναίκα ευτυχισμένη και ικανοποιημένη με τον μέχρι τώρα συζυγικό βίο. Με μια φαινομενική αφέλεια, απολαμβάνει να ξοδεύει χρήματα για την οικογένειά της, γεγονός που εκνευρίζει τον άνδρα της, Τόρβαλντ.
«Victor-Victoria»: Ερωτικά μπερδέματα υπό τους ήχους της jazz
02.03.2016 16:20
Το τελευταίο διάστημα το μιούζικαλ βρίσκει στην Ελλάδα ένα πρόσφορο έδαφος για να αναδειχθεί και να αγαπηθεί εν τέλει από συντελεστές και κοινό. Χρειάστηκε πολύς χρόνος για να αναιρεθεί η αντίληψη μιας παλιακής αισθητικής ως προς το είδος και να επενδυθεί αρκετό χρήμα στις διάφορες παραγωγές, καθώς και εκσυγχρονισμός της σκηνοθετικής/ερμηνευτικής οπτικής τους. Ένα από τα πιο πολυδιαφημισμένα μιούζικαλ της φετινής σεζόν, το «Victor-Victoria», παίζεται αυτόν τον καιρό στο θέατρο Πάνθεον.