Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2016
Θέατρο: Ρινόκερος του Ε. Ιονέσκο, σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου (Θησείον)
Δημοσίευση: Δευτέρα, 20 Ιανουαρίου 2014 14:12
Θέατρο: Ρινόκερος του Ε. Ιονέσκο, σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου (Θησείον)

«Γιατί να μην γίνω ρινόκερος; Άλλωστε μου αρέσουν οι αλλαγές», αναφωνεί σε ανύποπτη στιγμή ένας από τους ευφάνταστους και αμφίσημους ήρωες κατά τη διάρκεια της παράστασης. Κάπως έτσι ξεκινά μια κοινωνική μεταβολή, που σαρώνει τα πάντα αδιακρίτως, όπως ορίζει και η φύση την αντίδραση των άγριων ζώων.

 

Ο Ευγένιος Ιονέσκο, είναι μια ιδιαίτερη συγγραφική περίπτωση. Με την εμφάνισή του στα καλλιτεχνικά τεκταινόμενα, συντελέστηκαν θεαματικές αλλαγές στο παγκόσμιο θέατρο. Εντάχθηκε στην κατηγορία του «θεάτρου του παραλόγου», σχολιάζοντας σουρεαλιστικά, διάφορα φλέγοντα ζητήματα της εποχής του. Ο «Ρινόκερος», ένα μάλλον «υπέρ-λογικό» έργο , αποτελεί το πιο διάσημο και διαχρονικό του κείμενο . Γράφτηκε το 1959 και αποτέλεσε μια πράξη διαμαρτυρίας απέναντι στην εκναζιστοποίηση των χωρών και σε κάθε μορφής μαζοποίηση. Ο γαλλορουμάνος συγγραφέας ήταν παρών στο Βουκουρέστι το 1938, όταν πολλοί φίλοι και γνωστοί βρέθηκαν οπαδοί του αναδυόμενου φασισμού, κάτι που τον εξέπληξε και τον έφερε σε ρήξη με το περιβάλλον του.

 

Η υπόθεση εξελίσσεται σε μια επαρχιακή πόλη της Γαλλίας. Ο καλόκαρδος και δειλός Μπερανζέ, συνομιλεί με τον εγωπαθή και επηρμένο φίλο του Ζαν, όταν την ρουτίνα αναταράζει η εμφάνιση ενός ρινόκερου, που τρέχει μανιασμένα ανάμεσα στα πλήθη. Γρήγορα η είδηση γίνεται γνωστή και συζητιέται παντού. Όμως, δεν αργούν να κάνουν την εμφάνισή τους κι άλλοι ρινόκεροι, εξαπλώνοντας την παρουσία τους σαν επιδημία . Ο ένας μετά τον άλλον, οι πολίτες ακολουθούν την τάση να μεταμορφώνονται σε ζώα, αποτινάσσοντας τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά και κάθε ουμανιστική ιδέα, θεμελιώνοντας παράλληλα έναν νέο νόμο της ζούγκλας στην κοινωνία. Όμως ο Μπερανζέ, αντιστέκεται στην λαίλαπα της «ρινοκερίτιδας» και εν τέλει απομένει ο μόνος που αποφασίζει να την αντιμετωπίσει με κάθε κόστος, ελπίζοντας να βγει νικητής.

 

Ο κεντρικός ήρωας , ενώ βρίσκεται δακτυλοδεικτούμενος στο περιθώριο, καλείται να αντιμετωπίσει έναν πολυσυλλεκτικό περίγυρο, διαφόρων ιδεολογιών και προελεύσεων. Άπαντες παραδίνονται αμαχητί στο κύμα ομογενοποίησης, που τους θέλει κινούμενους προς αυστηρά συγκεκριμένη κατεύθυνση. Πρόκειται για ένα σχόλιο που μπορεί να μπει ως υπότιτλος σε κάθε επικίνδυνη ή μη, χρονική στιγμή, όπως αυτή που ζούμε. Τόσο ο Ζαν, όσο και ο Μποτάρ, είναι τύποι που βρίσκονται σε αφθονία γύρω μας, που ρητορεύουν προσπαθώντας να πείσουν όλους για το μονομερές τους δίκιο, τη στιγμή που αρκεί μια αναπάντεχη μαζική επιταγή ώστε να τους παρασύρει ανεμπόδιστα και ολοκληρωτικά. Αντιθέτως, σπανίζουν οι Μπερανζέ, που γεμάτοι αφέλεια και αλτρουισμό, δεν επιθυμούν να μείνουν αμέτοχοι σε ό,τι συμβαίνει.

 

Είναι ξεκάθαρη η απέχθεια και η ειρωνεία προς κάθε είδους κομφορμισμό, ενώ περιγράφεται μια κοινωνία ανίδεη και αφελής ως προς τη σημασία των επιλογών της, τόσο στο παρόν, όσο και στο μέλλον.

 

Ο Θωμάς Μοσχόπουλος έστησε μια ενδιαφέρουσα, ζωντανή και σύγχρονη παράσταση , αφουγκραζόμενος τόσο την εποχή, όσο και τις συνθήκες. Ο Μανώλης Μαυροματάκης στο ρόλο του Μπερανζέ, είχε αθωότητα, ευαισθησία και εσωστρέφεια, όμως ήταν κάπως υποτονική η τελική «κραυγή» του ήρωα για την υπεράσπιση της ύπαρξής του και την μη παράδοσή του, που περικλείει ουσιαστικά το νόημα του έργου. Ο Γιώργος Χρυσοστόμου, ήταν ως Ζαν, άλλοτε εύστοχα αμετροεπής, άλλοτε κομπορρήμων και εν τέλει πολύ πειστικός στο στάδιο της «αποκτήνωσης», όταν αναφωνεί την αηδία και την αποστροφή για τους ανθρώπους. Καλός και στο ρόλο του διευθυντή. Η Ηρώ Μπέζου, διαθέτει ένα εκφραστικό και ζεστό βλέμμα, μιλά συχνά με τα μάτια, κάτι που διαπιστώνεται έντονα και βοηθά την ίδια πολύ, όπως και ο τόνος της φωνής της. Λιτή και συμπονετική ως Νταίζη. Ο Γιώργος Παπαγεωργίου, διαθέτει εύπλαστο πρόσωπο και φωνή , προσαρμοζόμενος έτσι χαμαιλεοντικά στους ρόλους που του ανατέθηκαν. Καλοί, χωρίς υπερβολές οι Θανάσης Δήμου και Ευαγγελία Καρακατσάνη.

 

Τα σκηνικά της Μαγδαληνής Αυγερινού και της Έλλης Παπαγεωργακοπούλου, ήταν συμβολιστικά, ευφάνταστα και μοντέρνα, ενώ τα κοστούμια ήταν πιστά στην περίοδο και την περιοχή που αναφερόταν το έργο. Οι φωτισμοί της Σοφίας Αλεξιάδου, ατμοσφαιρικοί και λειτουργικοί.

 

Ο «Ρινόκερος» στο Θησείον κάτι ουσιαστικό και τραγικά επίκαιρο έχει να μας πει. Οφείλουμε να τον ακούσουμε προσεκτικά και να σκεφτούμε ποια πλευρά στο δίλημμα του έργου θα επιλέξουμε.

 

 

 

Η παράσταση «Ρινόκερος» παρουσιάζεται στο Θησείον, ένα θέατρο για τις τέχνες, σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου, μέχρι 13 Απριλίου 2014. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Εκτύπωση
Περισσότερα
«Το ’21»: Ελληνική Επανάσταση σε ροκ τόνους
22.11.2016 12:09
Τι μουσικές θα συνόδευαν ιδανικά την Ελληνική Επανάσταση; Παραδοσιακοί ήχοι όπως τους έχουμε συνηθίσει ή μήπως οι ροκ και πανκ αποχρώσεις αποτελούν ένα πιο ταιριαστό «χαλί» στα γεγονότα; Ο Άρης Μπινιάρης φαίνεται να απαντά σε αυτήν την απορία, μέσα από «Το ’21», μια παράσταση που ύστερα από τη μεγάλη επιτυχία της σε Φεστιβάλ Αθηνών και Gazarte, την βρίσκουμε αυτή τη φορά στο θέατρο Πορεία.
Είδαμε στο Φεστιβάλ Αθηνών: Top Girls, Αλέξης Ρίγλης
28.07.2016 14:58
Σε μια εποχή που κυλάει με φρενήρεις ρυθμούς, τα διλήμματα και οι ενδοιασμοί που γεννιούνται στη σύγχρονη γυναίκα είναι πολλαπλοί. Ζητήματα όπως η επιλογή καριέρας ή οικογένειας ή η κοινωνική ανέλιξη με πολλά θύματα και σκληρές συνέπειες, είναι μόνο μερικά από όσα αναδύθηκαν τα χρόνια της έντονης ανάγκης για χειραφέτηση. Στον απόηχο όλων αυτών των κοινωνικών συγκυριών, αλλά ταυτόχρονα την περίοδο ενός πολιτικού αναβρασμού, η Caryl Churchill γράφει τα «Top Girls», με τα οποία εξερευνά ένα σύνολο φεμινιστικών ανησυχιών και επιδιώκει να απομυθοποιήσει τις κατηγορίες της τάξης και του φύλου, προκειμένου να συμβάλει στην πολιτική μεταμόρφωση των γυναικών.
«Τρεις αδερφές»: Ζωές γεμάτες ανεκπλήρωτες προσδοκίες
23.05.2016 17:11
Από τα πιο αναγνωρίσιμα έργα του Τσέχωφ, οι «Τρεις αδερφές», αφηγούνται το ταξίδι τριών γυναικών σε ένα σύμπαν πλημμυρισμένο συναισθήματα και τρυφερές, ανεκπλήρωτες προσδοκίες.
«Χειρόγραφο» - Χάρις Αλεξίου: Απολογισμός μιας μεγάλης πορείας
15.04.2016 11:27
«Σήμερα ήταν τρύγος και πατήσαμε σταφύλια», είναι η πρώτη φράση που ακούγεται από το στόμα της γυναίκας που μπαίνει κρατώντας στα χέρια ένα ηλεκτρονικό σημειωματάριο, του οποίου η οθόνη είναι το μοναδικό πράγμα που φωτίζει το πρόσωπό της στο πυκνό σκοτάδι. Ξεκινά τότε μια επισκοπική απαρίθμηση γεγονότων της πρώιμης ζωής της. «Σήμερα η γιαγιά έφτιαξε τηγανίτες και έβαλε πετιμέζι», «Σήμερα ο μπαμπάς είναι άρρωστος», «Σήμερα η μαμά έβαψε τα ρούχα μαύρα για να είναι έτοιμα», «Σήμερα ο μπαμπάς πήγε στην εκκλησία, γύρισε και πέθανε».
«Άννα Καρένινα»: Καταστροφικά πάθη στην Ρωσία του 19ου αιώνα
08.04.2016 15:45
Ακόμα και όποιος δεν έχει ποτέ πιάσει στα χέρια του το μυθιστόρημα του Τολστόι, γνωρίζει επιγραμματικά την τραγική ιστορία της ηρωίδας που απελπισμένη έπεσε στις ράγες του τρένου, αποζητώντας διέξοδο στα βασανιστικά της διλήμματα και αμφιθυμίες. Το βιβλίο αποτελεί ψηφιδωτό της ρωσικής κοινωνίας του 19ου αιώνα, ενώ την κεντρική του πλοκή, αποτελεί το ερωτικό δράμα μιας νέας και όμορφης γυναίκας, της Άννας, η οποία αδυνατώντας να ζήσει όπως πραγματικά επιθυμεί κοντά στο πρόσωπο που αγαπά, πνίγεται μέσα στις κοινωνικές συμβάσεις.
«Το Κουκλόσπιτο»: Συναισθηματική αποκάλυψη με πρώιμη φεμινιστική χροιά
28.03.2016 13:36
Χρειάζονται μόνο λίγες μέρες ανελέητης συναισθηματικής πίεσης και εκβιαστικής αγωνίας για μια σύζυγο και μητέρα στην Σκανδιναβία του 19ου αιώνα, ώστε να αποφευχθεί η αναμενόμενη κατάρρευσή της και να αποκαλυφθεί ένας πηγαίος δυναμισμός και μια αναπάντεχη διάθεση για ανεξαρτησία. Η Νόρα είναι μια γυναίκα ευτυχισμένη και ικανοποιημένη με τον μέχρι τώρα συζυγικό βίο. Με μια φαινομενική αφέλεια, απολαμβάνει να ξοδεύει χρήματα για την οικογένειά της, γεγονός που εκνευρίζει τον άνδρα της, Τόρβαλντ.
«Victor-Victoria»: Ερωτικά μπερδέματα υπό τους ήχους της jazz
02.03.2016 16:20
Το τελευταίο διάστημα το μιούζικαλ βρίσκει στην Ελλάδα ένα πρόσφορο έδαφος για να αναδειχθεί και να αγαπηθεί εν τέλει από συντελεστές και κοινό. Χρειάστηκε πολύς χρόνος για να αναιρεθεί η αντίληψη μιας παλιακής αισθητικής ως προς το είδος και να επενδυθεί αρκετό χρήμα στις διάφορες παραγωγές, καθώς και εκσυγχρονισμός της σκηνοθετικής/ερμηνευτικής οπτικής τους. Ένα από τα πιο πολυδιαφημισμένα μιούζικαλ της φετινής σεζόν, το «Victor-Victoria», παίζεται αυτόν τον καιρό στο θέατρο Πάνθεον.
Φάουστ- Κατερίνα Ευαγγελάτου: Κριτική θεάτρου
03.02.2016 15:47
Ο Φάουστ του Γκαίτε αποτελεί πάντοτε μια μεγάλη πρόκληση τόσο για τους σκηνοθέτες που αναλαμβάνουν να φέρουν στα μέτρα ενός θεατρικού σκηνικού τον οργιαστικό κόσμο του Γερμανού δημιουργού, όσο και για τους ηθοποιούς που καλούνται να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις κάποιων από τους πιο διφορούμενους και απαιτητικούς ρόλους της παγκόσμιας δραματουργίας.