Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2016
Θέατρο: H Aνάκριση, του Πέτερ Βάις (Θέατρο Τζένη Καρέζη)
Δημοσίευση: Δευτέρα, 13 Ιανουαρίου 2014 17:08
Θέατρο: H Aνάκριση, του Πέτερ Βάις (Θέατρο Τζένη Καρέζη)

Η φρίκη και ο αποτροπιασμός είναι κάποια από τα πολλά συναισθήματα που προκαλούν στο θεατή της «Ανάκρισης», τα ιστορικά γεγονότα τα οποία παρουσιάζονται και διεγείρουν απάνθρωπες εικόνες από το στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς. Το έργο του Πέτερ Βάις, είναι ένα ντοκουμέντο κατά του ναζισμού και της μισανθρωπιάς, μια ωμή καταγγελία στην τρέλα του πολέμου. Μέσα από τις μαρτυρίες στη δίκη κάποιων υπευθύνων του στρατοπέδου, αναδύεται ο τραγικός αφανισμός εκατομμύρια ανθρώπων, με τρόπους κραυγαλέα διαστροφικούς.

 

Συνήθως, στα καταγγελτικά έργα-ντοκουμέντα σαν αυτό, υπάρχει το θετικό μιας φλέγουσας κατάστασης που πηγάζει από την πραγματικότητα και μας φέρνει συχνά ενώπιον του εαυτού μας. Έτσι και η «Ανάκριση» τονίζει τους λόγους που η ιστορική μνήμη είναι απαραίτητο συστατικό για ένα στέρεο μέλλον. Εξαιρετικά δυσάρεστο βέβαια, να υπάρχουν τόσοι συσχετισμοί και νήματα που συνδέουν το τρομερό «τότε» με το ελληνικό «σήμερα».

 

Παρακολουθούμε λοιπόν, έξι πρόσωπα που επέζησαν από την κόλαση του Άουσβιτς να αποτελούν τους μάρτυρες κατηγορίας πέντε ναζί, καταθέτοντας στον ανακριτή τις εμπειρίες τους με κάθε λεπτομέρεια. Αντίλογος σε κάθε τους ομολογία, είναι ο δικηγόρος των κατηγορουμένων, που προσπαθεί να τους υπερασπιστεί, αμφισβητώντας ακόμα και αδιάσειστα γεγονότα.

 

Η παράσταση , στήθηκε κάπως άνισα. Ξεχώρισε η ερμηνεία της Εύας Κοταμανίδου, που ήταν σπαρακτική, καθήλωνε με το βλέμμα, ενώ με τη στάση της κραύγαζε βουβά. Λιτή και αισθαντική η φιγούρα του Γιάννη Γούνα, ενώ απέριττος και καίριος ο Παύλος Ορκόπουλος. Ο ανακριτής του Κώστα Καζάκου ήταν κάπως μονότονος, μα διέθετε στιβαρότητα, ενώ η Τζένη Κόλλια, αν και με νεύρο, είχε έναν αδύναμο ρυθμό. Οι ναζί, παρουσιάστηκαν βδελυγμικοί, καρικατουρίστικοι και κενοί. Ο «Σταρκ», είναι ο αντι-ήρωας που λέει το πιο ουσιαστικό για αυτούς, ότι δηλαδή έτσι γαλουχήθηκαν και έμαθαν από μικροί ότι είναι το σωστό, θίγοντας το ζήτημα των κατευθυντήριων γραμμών τις οποίες παίρνει ένα άτομο στα ολοκληρωτικά καθεστώτα. Δυστυχώς η κραυγή δεν φαίνεται να φτάνει απόλυτα στα αυτιά μας, μέσω του Κωνσταντίνου Καζάκου, που έδωσε μια πιο επίπεδη ερμηνεία, αν και προσπάθησε αρκετά.

 

Η σκηνοθεσία του Σταύρου Τσακίρη, είχε κλασικές γραμμές και νόρμες, χωρίς να περιέχει το στοιχείο της υπέρβασης ή της έκπληξης. Τα σκηνικά και τα κοστούμια της Θάλειας Ιστικοπούλου, ήταν απλά, χωρίς ιδιαιτερότητες, όμως η χρήση βίντεο με τα στοιχεία των κατηγορουμένων, ήταν μια αναπάντεχα καλή εικαστική παρέμβαση. Οι φωτισμοί του Θανάση Σταυρόπουλου είχαν αρκετά κινηματογραφικά στοιχεία. Η μουσική επένδυση καλή και ενδιαφέρουσα.

 

Η κανονική εκδοχή της «Ανάκρισης» έχει την εξοντωτική διάρκεια των πέντε ωρών. Εύστοχα, σε αυτήν την διασκευή, ολοκληρώθηκε με την καταγγελία ενός επικίνδυνου και υποβόσκοντα νεοναζισμού σε κάθε σύγχρονη κοινωνία, που δεν έχει απολέσει τα κατάλοιπα του παρελθόντος. Όμως, το αναπάντεχο στην παράσταση του «Τζένη Καρέζη», είναι ότι στην σκηνή , εμφανίζεται ο δημοσιογράφος Νίκος Μπογιόπουλος, που κάνει μια αιρετική παρέμβαση, εξιστορώντας με στοιχεία, πως οι πραγματικοί ένοχοι για την άνοδο του ναζισμού, δεν δικάστηκαν ποτέ, παρά μονάχα κάποιοι κατώτερων αξιωμάτων εντολοδόχοι. Κάτι ενδιαφέρον και ακριβές. Το αμφιλεγόμενο είναι ότι στην συνέχεια, επικαλούμενος τον Μπρεχτ, κάνει μια σύνδεση μεταξύ καπιταλισμού και φασισμού, δράττοντας την ευκαιρία να δώσει κάποιες κατευθυντήριες γραμμές, που τόσο πολυφορεμένες είναι τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα. Ένα τόσο δυνατό και σπαρακτικό έργο, είναι ικανό να μιλήσει στον θεατή, χωρίς υποτίτλους και αν αυτοί υπάρχουν, να αρκούνται σε απλή καταγραφή των ιστορικών γεγονότων.

 

Η ιστορία έχει ακόμα να διδάξει πολλά, αρκεί με τη σειρά μας να είμαστε πρόθυμοι να διδαχθούμε από αυτήν.

 

Γενικά, πρόκειται για μια παράσταση με καλές προθέσεις, δυστυχώς επίκαιρη, που μπορεί να υστερεί σε κάποια σημεία, όμως τα μηνύματα που δύναται να περάσει, είναι ούτως ή άλλως πολύ σημαντικά για τις σκοτεινές εποχές που διανύουμε.

 

 

"Η Ανάκριση", του Πέτερ Βάις, παρουσιάζεται από Πέμπτη έως Κυριακή στο Θέατρο Τζένη Καρέζη, σε Απόδοση και Σκηνοθεσία Σταύρου Σ. Τσακίρη. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Εκτύπωση
Περισσότερα
«Δεύτερη φωνή»: Μια κοινωνία γεμάτη απωθημένα
07.12.2016 12:18
Η κρίση και η περίοδος που τη γέννησε, τροφοδοτεί αρκετά συχνά το θέατρό μας, δίνοντας στους δημιουργούς διάφορες αφορμές για δραματουργικούς σχολιασμούς. Ένα τέτοιο έργο, είναι και η «Δεύτερη φωνή» του Μιχάλη Ρέππα και του Θανάση Παπαθανασίου, που απεικονίζει με απόλυτο ρεαλισμό, την ελληνική κοινωνία που παρακμάζει σταθερά, μέσα από τον πιο «ισχυρό» πυρήνα της: την οικογένεια.
«Το ’21»: Ελληνική Επανάσταση σε ροκ τόνους
22.11.2016 12:09
Τι μουσικές θα συνόδευαν ιδανικά την Ελληνική Επανάσταση; Παραδοσιακοί ήχοι όπως τους έχουμε συνηθίσει ή μήπως οι ροκ και πανκ αποχρώσεις αποτελούν ένα πιο ταιριαστό «χαλί» στα γεγονότα; Ο Άρης Μπινιάρης φαίνεται να απαντά σε αυτήν την απορία, μέσα από «Το ’21», μια παράσταση που ύστερα από τη μεγάλη επιτυχία της σε Φεστιβάλ Αθηνών και Gazarte, την βρίσκουμε αυτή τη φορά στο θέατρο Πορεία.
Είδαμε στο Φεστιβάλ Αθηνών: Top Girls, Αλέξης Ρίγλης
28.07.2016 14:58
Σε μια εποχή που κυλάει με φρενήρεις ρυθμούς, τα διλήμματα και οι ενδοιασμοί που γεννιούνται στη σύγχρονη γυναίκα είναι πολλαπλοί. Ζητήματα όπως η επιλογή καριέρας ή οικογένειας ή η κοινωνική ανέλιξη με πολλά θύματα και σκληρές συνέπειες, είναι μόνο μερικά από όσα αναδύθηκαν τα χρόνια της έντονης ανάγκης για χειραφέτηση. Στον απόηχο όλων αυτών των κοινωνικών συγκυριών, αλλά ταυτόχρονα την περίοδο ενός πολιτικού αναβρασμού, η Caryl Churchill γράφει τα «Top Girls», με τα οποία εξερευνά ένα σύνολο φεμινιστικών ανησυχιών και επιδιώκει να απομυθοποιήσει τις κατηγορίες της τάξης και του φύλου, προκειμένου να συμβάλει στην πολιτική μεταμόρφωση των γυναικών.
«Τρεις αδερφές»: Ζωές γεμάτες ανεκπλήρωτες προσδοκίες
23.05.2016 17:11
Από τα πιο αναγνωρίσιμα έργα του Τσέχωφ, οι «Τρεις αδερφές», αφηγούνται το ταξίδι τριών γυναικών σε ένα σύμπαν πλημμυρισμένο συναισθήματα και τρυφερές, ανεκπλήρωτες προσδοκίες.
«Χειρόγραφο» - Χάρις Αλεξίου: Απολογισμός μιας μεγάλης πορείας
15.04.2016 11:27
«Σήμερα ήταν τρύγος και πατήσαμε σταφύλια», είναι η πρώτη φράση που ακούγεται από το στόμα της γυναίκας που μπαίνει κρατώντας στα χέρια ένα ηλεκτρονικό σημειωματάριο, του οποίου η οθόνη είναι το μοναδικό πράγμα που φωτίζει το πρόσωπό της στο πυκνό σκοτάδι. Ξεκινά τότε μια επισκοπική απαρίθμηση γεγονότων της πρώιμης ζωής της. «Σήμερα η γιαγιά έφτιαξε τηγανίτες και έβαλε πετιμέζι», «Σήμερα ο μπαμπάς είναι άρρωστος», «Σήμερα η μαμά έβαψε τα ρούχα μαύρα για να είναι έτοιμα», «Σήμερα ο μπαμπάς πήγε στην εκκλησία, γύρισε και πέθανε».
«Άννα Καρένινα»: Καταστροφικά πάθη στην Ρωσία του 19ου αιώνα
08.04.2016 15:45
Ακόμα και όποιος δεν έχει ποτέ πιάσει στα χέρια του το μυθιστόρημα του Τολστόι, γνωρίζει επιγραμματικά την τραγική ιστορία της ηρωίδας που απελπισμένη έπεσε στις ράγες του τρένου, αποζητώντας διέξοδο στα βασανιστικά της διλήμματα και αμφιθυμίες. Το βιβλίο αποτελεί ψηφιδωτό της ρωσικής κοινωνίας του 19ου αιώνα, ενώ την κεντρική του πλοκή, αποτελεί το ερωτικό δράμα μιας νέας και όμορφης γυναίκας, της Άννας, η οποία αδυνατώντας να ζήσει όπως πραγματικά επιθυμεί κοντά στο πρόσωπο που αγαπά, πνίγεται μέσα στις κοινωνικές συμβάσεις.
«Το Κουκλόσπιτο»: Συναισθηματική αποκάλυψη με πρώιμη φεμινιστική χροιά
28.03.2016 13:36
Χρειάζονται μόνο λίγες μέρες ανελέητης συναισθηματικής πίεσης και εκβιαστικής αγωνίας για μια σύζυγο και μητέρα στην Σκανδιναβία του 19ου αιώνα, ώστε να αποφευχθεί η αναμενόμενη κατάρρευσή της και να αποκαλυφθεί ένας πηγαίος δυναμισμός και μια αναπάντεχη διάθεση για ανεξαρτησία. Η Νόρα είναι μια γυναίκα ευτυχισμένη και ικανοποιημένη με τον μέχρι τώρα συζυγικό βίο. Με μια φαινομενική αφέλεια, απολαμβάνει να ξοδεύει χρήματα για την οικογένειά της, γεγονός που εκνευρίζει τον άνδρα της, Τόρβαλντ.
«Victor-Victoria»: Ερωτικά μπερδέματα υπό τους ήχους της jazz
02.03.2016 16:20
Το τελευταίο διάστημα το μιούζικαλ βρίσκει στην Ελλάδα ένα πρόσφορο έδαφος για να αναδειχθεί και να αγαπηθεί εν τέλει από συντελεστές και κοινό. Χρειάστηκε πολύς χρόνος για να αναιρεθεί η αντίληψη μιας παλιακής αισθητικής ως προς το είδος και να επενδυθεί αρκετό χρήμα στις διάφορες παραγωγές, καθώς και εκσυγχρονισμός της σκηνοθετικής/ερμηνευτικής οπτικής τους. Ένα από τα πιο πολυδιαφημισμένα μιούζικαλ της φετινής σεζόν, το «Victor-Victoria», παίζεται αυτόν τον καιρό στο θέατρο Πάνθεον.