Κυριακή, 11 Δεκεμβρίου 2016

Ντόρα Γιαννακοπούλου: Στον γκρεμό

Ντόρα Γιαννακοπούλου: Στον γκρεμό

Όταν ξυπνάς κάθε πρωί βυθισμένη σε μια ανυπόφορη ρουτίνα... Όταν οι επιθυμίες σου γίνονται κομπάρσοι σε ένα έργο που επαναλαμβάνεται... Όταν η καρδιά σταματάει να αναγνωρίζει τους όρκους του μυαλού...

Ποιος μπορεί τότε να κατηγορήσει δύο ανθρώπους που ερωτεύονται;

 
Ξεκίνησα να γράφω το «Στον Γκρεμό», έχοντας στο μυαλό μου απ’ την αρχή ολόκληρη την ιστορία και όλους τους χαρακτήρες. Στα έργα μου δεν είναι δυνατόν να μην υπάρχει ο έρωτας, γιατί είναι το κύριο συστατικό της ζωής . Ειδικά σε αυτό το βιβλίο, αναδύονται δύο ερωτικές ιστορίες, οι οποίες όμως μπλέκονται με ένα αστυνομικό μυστήριο. Πολύ συχνά γυρίζω στα πρώτα βήματα της καριέρας μου, στο θέατρο και το τραγούδι. Έπαιξα πολύ ωραία πράγματα στο θέατρο και τραγούδησα υπέροχα τραγούδια του Μίκη, όπως «Το γελαστό παιδί», «Του μικρού βοριά» και τα τραγούδια της Ζάτουνας. Γι’ αυτό και στα τελευταία μου μυθιστορήματα εμφανίζεται ένας συγκεκριμένος θίασος να διαδραματίζει σημαντικό ρόλο.


Η επιλογή του ονόματος «Στον Γκρεμό» δεν ήταν τυχαία. Όνειρα, έρωτες, ελπίδες, προσδοκίες· όλα γκρεμίζονται ξαφνικά στους βασικούς ήρωες του μυθιστορήματος ώσπου προς το τέλος αχνοφαίνεται μια ηλιαχτίδα στην άκρη του τούνελ. Αγαπάω όλους τους πρωταγωνιστές μου και τους αισθάνομαι σαν συγγενείς και φίλους μου, αργώ να τους αποχωριστώ. Υπάρχει μια εξαίρεση: εκείνους που δεν αγαπώ καθόλου, αλλά χωρίς αυτούς δεν μπορεί να υπάρξει μυθιστόρημα , είναι οι κακοί χαρακτήρες- αυτούς που εγώ αποκαλώ «τέρατα».


Γενικά, η δημιουργία των ηρώων δεν με παιδεύει. Είναι σαν να τους βλέπω μπροστά μου, να μου συστήνονται, να συζητάμε για τη ζωή τους. Μου αρέσει πάρα πολύ να γράφω το πρωί και ειδικά την πρώτη ημέρα που καταπιάνομαι με ένα καινούργιο βιβλίο, επειδή τα έχω όλα στο κεφάλι μου και φοβάμαι μην τα ξεχάσω, προσπαθώ να τα σημειώσω όλα, γράφω για ώρες χωρίς διακοπή, φτάνω μέχρι το βράδυ.


Όπως κάθε συγγραφέας, θα ήθελα ο κάθε αναγνώστης να βρει πράγματα στο βιβλίο που να τον συγκινήσουν και να τον προβληματίσουν. Θα ήθελα το βιβλίο μου να τον αγγίξει τόσο ώστε να του κρατήσει συντροφιά και να το συζητάει για καιρό με τους φίλους του.


Info: Η Ντόρα Γιαννακοπούλου γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Μυτιλήνη. Με το τέλος των θεατρικών της σπουδών στην Αθήνα θα παίξει και θα τραγουδήσει στο έργο Ένας Όμηρος του Μπρένταμ Μπίαμ, που ανέβασε ο Λεωνίδας Τριβιζάς στο «Κυκλικό Θέατρο» με τραγούδια που είχε γράψει ο Μίκης Θεοδωράκης για το έργο. Ένα από αυτά είναι και το εμβληματικό «Γελαστό Παιδί» που το τραγούδησε τότε σε συναυλίες και δίσκους. Ταυτοχρόνως αρχίζει μια παράλληλη καριέρα στο θέατρο και στο τραγούδι, με σύγχρονες εμφανίσεις στο θέατρο, στον κινηματογράφο και στις πρώτες μπουάτ στην Πλάκα. Βγάζει δίσκους με τα τραγούδια του Όμηρου και συνεχίζει με την «Όμορφη Πόλη» των Θεοδωράκη, Μποστ, Κακογιάννη και λίγο αργότερα με τις «Μικρές Κυκλάδες» του Οδυσσέα Ελύτη. Στη διάρκεια της χούντας φεύγει στο εξωτερικό, όπου με μια μικρή ομάδα κάνει τουρνέ σε χώρες της δυτικής και της ανατολικής Ευρώπης μ’ ένα ιδιόμορφο πρόγραμμα , βασισμένο στη μουσική του Μίκη Θεοδωράκη. Μετά τη μεταπολίτευση σταματά σχεδόν αμέσως το θέατρο και το τραγούδι.

Η πρόβα του νυφικού, που κυκλοφόρησε το 1993, είναι το πρώτο της μυθιστόρημα. Στην πραγματικότητα είναι το πρώτο της γραπτό κείμενο , με δεύτερο ένα διήγημα στο περιοδικό  με τίτλο «Ο Πάπαρδος», δημοσιευμένο το 1995. Το δεύτερο μυθιστόρημά της, Ο μεγάλος θυμός, κυκλοφόρησε το 1996. Και τα δύο μυθιστορήματα έγιναν σειρές για την τηλεόραση , το πρώτο στον ΑΝΤ-1 και το δεύτερο στο MEGA, σε σκηνοθεσία Κώστα Κουτσομύτη. Ακολούθησαν τα μυθιστορήματα Με τα μάτια του έρωτα (1999), Οι τρεις χήρες (2001), που έγινε σειρά στον ALPHA, Αμαρτωλέ μου άγγελε (2002), Έρως μετ’ εμποδίων (2004), Το μενταγιόν (2007), Ένοχα μυστικά (2009) και Πεθαίνω για σένα (2011).

Σχετικές ειδήσεις
Πέντε αστυνομικά μυθιστορήματα που θα σας συναρπάσουν
26.08.2016 11:51
Το αστυνομικό μυθιστόρημα που αξίζει να εκθειάζεται και το οποίο άλλωστε είναι αυτό που μένει στην λογοτεχνική ιστορία - γιατί έχει πολλές πιθανότητες να μείνει - είναι εκείνο που δεν αναλώνεται αποκλειστικά στην εξιχνίαση της όποιας δολοφονίας περιγράφει, αυτό δεν χρειάζεται εξάλλου και τόσο πολύ ταλέντο.
Πέλα Σουλτάτου: Το κόκκινο παντελόνι του Πήτερ
21.07.2016 12:01
Ο Μάης ήταν ο μήνας των ταξιδιών. Πέρασα πολλές ώρες στον αέρα και πήρα ξανά μυρωδιά από ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Όταν με ρώτησε κάποιος τι μου λείπει περισσότερο από τα χρόνια που έζησα στο Λονδίνο, απάντησα αυθόρμητα “Το κόκκινο παντελόνι του Πήτερ”. Και το ποδήλατο του Άλαν. Η αφίσα με τον Μάη του ’68 έξω από το γραφείο της Μεγκ. Το πίρσιν στη μύτη της Σάρον. Τα κόκκινα μάγουλα της Άντζελα από το αλκοόλ.
5 βιβλία που αξίζει να διαβάσετε φέτος το καλοκαίρι
19.07.2016 12:46
Κάθε καλοκαίρι δημιουργείται μία μεγαλύτερη διάθεση για διέξοδο μέσω της ανάγνωσης. Αυτή η διαδικασία ψυχαγωγίας αξίζει να έχει εγγυήσεις μιας και ο χρόνος είναι χρήμα. Τα παρακάτω βιβλία παρουσιάζουν το καθένα ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον τόσο ως προς την θεματολογία όσο και προς τη σημασία τους και αυτό γιατί είναι βαθιά ανθρώπινα, στέρεα ως προς την λογοτεχνική τους ποιότητα και προσφέρουν στον αναγνώστη πληροφορίες για πρόσωπα και πράγματα ενώ παράλληλα εγείρουν ερωτήματα και γεννούν συναισθήματα. Κάθε βιβλίο έχει επιλεγεί με την μέθοδο του μελισσοκόμου που επιθυμεί την καλύτερη δυνατή σοδειά μελιού.
Σοφία Νικολαΐδου: Καλά και σήμερα
15.06.2016 11:51
Διαγνώστηκα με καρκίνο στον μαστό τη Δευτέρα 22 Σεπτεμβρίου στις 15:27 σε ένα διαγνωστικό κέντρο στη Βασιλίσσης Όλγας. Μέχρι το δευτερόλεπτο που άκουσα το «κατά πάσα πιθανότητα, ναι» από τον ακτινολόγο, πίστευα πως ο καρκίνος συμβαίνει στους άλλους.
Ρέα Βιτάλη: Ενδιαφέρουσες χώρες οι άνθρωποι
17.12.2015 17:06
Τήνος. Πού ακριβώς; Αδύνατο να θυμηθώ. Ίσως γιατί οι λέξεις που ακολούθησαν, διέγραψαν τον τόπο. Άλλωστε ότι ακολούθησε ήταν εξω-στεριανό, ήταν ουράνιο. Όπως οι μοιραίες συναντήσεις. «Να δω, εσάς, ποιος θα σας γράψει τη βιογραφία σας;» τον ρώτησα ενώ μέσα μου αναρωτιόμουν πώς πήρα αυτό το θάρρος. Κι ήρθε ένα «Εσύ» που με εξανάγκασε να ανοιγοκλείσω τα βλέφαρα των ματιών μου σαν εκείνες τις πορσελάνινες κούκλες που κατοικούν πια σκονισμένες μόνο σε καταστήματα με αντίκες. Άκουσα καλά; Το εννοούσε; Πώς το χειρίζομαι; «Πότε ξεκινάμε;», «Αύριο».