Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2016

Άλκηστις Πουλοπούλου: Μια καλή παράσταση είναι ένα ταξίδι σε άλλο χρόνο

Άλκηστις Πουλοπούλου: Μια καλή παράσταση είναι ένα ταξίδι σε άλλο χρόνο

 

Το θέατρο και ο ρόλος του σε μια κοινωνία σε ταραχή

Οι σημαντικοί συγγραφείς θεάτρου έχουν μελετήσει βαθιά την ανθρώπινη ψυχή, την κοινωνία, τις αξίες και στα έργα τους θέτουν σημαντικά ερωτήματα που αφορούν την ανθρωπότητα μέσα στον χρόνο.

Ένα σημαντικό λοιπόν κείμενο δοσμένo με ανθρώπινη ψυχή, πιστεύω πως μπορεί να είναι μια όαση στις δύσκολες εποχές που ζούμε.

Μια καλή παράσταση είναι ένα ταξίδι σε άλλο χώρο - χρόνο όπου μπορεί κανείς να αφεθεί για λίγη ώρα και να ζήσει ποιητικά, να ταυτιστεί με τις περιπέτειες των ηρώων και μετά να αναρωτηθεί “τι ήταν αυτό που βίωσα τώρα;” και μέσα απ’ αυτήν τη διαδικασία να κινηθεί η ψυχή του, η σκέψη του, να συν-κινηθεί μαζί με τους υπόλοιπους θεατές της παράστασης. Να φύγουμε λίγο απ’ ότι μας ταΐζουν τα ΜΜΕ, ο επιφανειακός καταναλωτικός τρόπος ζωής , η γκρίζα ρουτίνα της καθημερινότητας και να κάνουμε μια πιο ουσιαστική αναμέτρηση με τον εαυτό μας και με τη ζωή.

Πιστεύω πως η ηρεμία και η ενδοσκόπηση συνδυασμένες μ’ ένα κριτικό μυαλό που δεν πιστεύει και δέχεται ό, τι του δίνεται, μπορούν να βοηθήσουν τα πράγματα να αλλάξουν πολύ πιο ουσιαστικά από την αναταραχή και τη βία.

 

Σκέψεις πάνω στο ρόλο που ερμηνεύω

Οι “Παραλλαγές θανάτου” του Γιον Φόσσε είναι ένα υπέροχο έργο που δείχνει την ανθρώπινη ανεπάρκεια, τρυφερά, χωρίς να την κρίνει.

Ο ρόλος μου, είναι μια κοπέλα που δυσκολεύεται να ζήσει τη ζωή και βρίσκει καταφύγιο στη φαντασία. Κλείνεται τόσο βαθιά στον φανταστικό της κόσμο, που αυτό την οδηγεί να φαντάζεται τον θάνατο σαν μια ιστορία αγάπης και ανακούφισης κι έτσι παίρνει με ποιητικό τρόπο τη ζωή της.

Το έργο αυτό είναι σαν μια παρτιτούρα μουσικής στην οποία ο κάθε ρόλος είναι ένα όργανο που πρέπει να παίξει με τα υπόλοιπα σε πλήρη αρμονία για να πετύχει το κομμάτι, τη δημιουργία. Είναι πολύ συλλογική δουλειά. Ο Φόσε έχει γράψει το έργο σαν μια παρτιτούρα. Γράφει σε στίχο, μερικές φορές υπάρχει μόνο μία λέξη σ’ έναν στίχο, (συχνά η λέξη αυτή είναι ένα απλό “ναι”), με παύσεις διαφορετικής διάρκειας, με τα περισσότερα πράγματα ανείπωτα, αλλά αν ακολουθήσει κανείς προσεκτικά και διαισθητικά αυτήν την παρτιτούρα, το νόημα αναδύεται.

Οι ηθοποιοί σ’ αυτό το έργο, μάλλον πρέπει να κάνουν το λιγότερο δυνατόν, απλώς ν’ αφεθούν ν’ ακολουθήσουν την παρτιτούρα, όλοι μαζί, σε αρμονία μεταξύ τους, γι’ αυτό και λέω ότι το έργο αυτό είναι απολύτως ομαδικό.

 

Η διαδικασία της ερμηνείας ενός ρόλου είναι μια διαδικασία επίπονη..

Είναι το αγαπημένο μου κομμάτι της δουλειάς. Θέλει κουράγιο, γιατί πρέπει να ανοίξεις κάποια παράθυρα της ψυχής για να αντλήσεις υλικό το οποίο δεν είναι πάντα εύκολο. Θέλει όμως και φαντασία για να δημιουργήσεις κάτι ζωντανό/τρισδιάστατο από κάτι γραπτό/μονοδιάστατο. Και, τέλος, για μένα θέλει να βρεις αυτό που σε συγκινεί εσένα προσωπικά,  στην ψυχή σου και να προσπαθήσεις να το μεταδώσεις στον κόσμο. Στη διαδικασία αυτήν είσαι με τον σκηνοθέτη και όλους τους συνεργάτες ένας μικρός θεός που δημιουργεί τον κόσμο του.

 

Η γυναικεία ερμηνεία που δεν θα ξεχάσω ποτέ

Η Νόρα του Thomas Ostermeier που είδα πριν από μερικά χρόνια στο Φεστιβάλ Αθηνών. Συνταρακτική!

 

 

Info: Η Άλκηστις Πουλοπούλου είναι ηθοποιός . Πήρε πτυχίο Ελληνικών Σπουδών και πτυχίο Γλωσσολογίας στο Παρίσι, έκανε Μεταπτυχιακό στην Ιστορία της τέχνης και Γλωσσολογίας στη Σορβόννη και έπειτα αποφοίτησε  από την Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης "ΑΡΧΗ" στην Αθήνα. Έχει συνεργαστεί με το Θέατρο του Νότου (Αμόρε) με σκηνοθέτες όπως: Φένια Παπαδόδημα, Θωμά Μοσχόπουλο, Νίκο Μαστοράκη. Στο Εθνικό Θέατρο με τους σκηνοθέτες: Ν. Μαστοράκη, Α. Καραζήση, Γ. Χουβαρδά, Έρικ Στούμπε, Στ. Φασουλή, Barbara Weber, Κ. Ρήγο, Κ. Ευαγγελάτου . Στο Φεστιβάλ Αθηνών με τους σκηνοθέτες Α. Καραζήση και Γ. Χουβαρδά. Στη Knot gallery και στο 104 με τον Μπάμπη Γαλιατσάτο. Έχει παίξει στον Ελληνικό Κόσμο, στον Αρχιμάστορα Σόλνες, σκηνοθεσία Γ. Χουβαρδά. Αυτή την εποχή παίζει στις Παραλλαγές Θανάτου του Γιον Φόσσε σε σκηνοθεσία Γ. Χουβαρδά στο Θέατρο Πορεία.

 

Photo: MICHEL FEDENE 

 

 

 

 

 

Σχετικές ειδήσεις
Βασίλης Μαυρογεωργίου: Τι προσπαθεί να μας πει ο «Μικρός Πρίγκιπας»;
20.10.2016 10:14
Ο Βασίλης Μαυρογεωργίου, με αφορμή την παράσταση "Mon petit prince" που παρουσιάζεται στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, γράφει για ένα ξανθό πλάσμα από άλλο πλανήτη που αγαπά ένα τριαντάφυλλο…
Αργύρης Πανταζάρας - Momentum: Οργανώνοντας την “ανταρσία των αγγέλων”
19.07.2016 13:57
Όλα ξεκίνησαν με την ερώτηση “Πού πάνε οι άγγελοι μετά την τραγωδία”; Κατά πόσο είναι εύκολο να συνεχίζεις να υπάρχεις σε μια κοινωνία εφόσον έχεις γίνει αυτόπτης μάρτυρας της φρίκης; Πολλοί από αυτούς αυτοεξορίζονται, μην αντέχοντας τις τραγικές συνέπειες πράξεων για τις οποίες δεν ευθύνονται, καλούνται όμως να αφηγηθούν με τρόπο τόσο ανάγλυφο που μπορεί εύκολα να οδηγήσει έναν άνθρωπο στην τρέλα.
Μιλτιάδης Φιορέντζης: Η ασφάλεια της κουίντας
14.07.2016 11:53
Το να κάνεις θέατρο είναι μια ουτοπία. Καταπιάνεσαι με πυριφλεγή ανθρώπινα ζητήματα τα οποία ξέρεις εκ των προτέρων ότι δεν έχουν απάντηση. Τότε γιατί να μπαίνεις στον κόπο; Φέτος, τον Ιούλιο, στην παράσταση Young Lear της Ιόλης Ανδρεάδη, καλούμαι να κοιτάξω την ουτοπία κατάματα. Πώς να παραδεχτείς επί σκηνής την τρωτότητα και την πτώση; Με τι κουράγιο να φλερτάρεις με την απόρριψη και την τρέλα; Όσο και αν η συνθήκη φαντάζει επισφαλής, είναι απείρως ασφαλέστερη από το να μένεις κοκαλωμένος στην κουίντα.
Μάνος Βαβαδάκης: Ο έρωτας πάντα έχει τέλος, αυτό που πρέπει να κερδίσουμε είναι το μετά
16.02.2016 15:42
Η παράσταση δημιουργήθηκε σαν βάλσαμο στις πληγές ενός περασμένου έρωτα. Το υλικό από τις δίκες των Μαγισσών του Σάλεμ παρουσιάστηκε μπροστά μου εκείνη τη περίοδο της ζωής μου και η Abigail Williams με τις πράξεις της πριν από 300 χρόνια, έπαιρνε ξανά εκδίκηση για όλους εμάς. Η τέχνη λειτουργεί πάντα σαν καθαρτήριο για τις νευρώσεις των καλλιτεχνών και μακάρι αυτή η παράσταση να βοηθήσει να κατανοήσουμε αυτό το μύχιο, σκοτεινό και ανεξερεύνητο κομμάτι του εαυτού μας.
Ακύλλας Καραζήσης: Αναζητούνται: πίστη, αγάπη, ελπίδα
23.12.2015 16:41
Το Πίστη, Αγάπη, Ελπίδα αντανακλά πλήρως την εκποίηση όλων των πραγμάτων για χάρη του κέρδους. Η γλώσσα του κειμένου του Χόρβατ στα γερμανικά εκφράζει ακριβώς αυτό το πράγμα: όλα τα κλισέ που πλαισιώνουν, που στοιχειοθετούν μια τέτοια κοινωνία που είναι προσανατολισμένη στο κέρδος, που δείχνει απαξίωση σε οτιδήποτε, ακόμα και στο ανθρώπινο σώμα, μπροστά στα λεφτά. Ο πιο δυνατός επιζεί, ο πιο αδύναμος κυριολεκτικά «ψοφάει». Νομίζω πως το έργο έχει πάρα πολύ σχέση με αυτό που ζούμε σήμερα.