Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2016

Κωνσταντίνος Χατζής: Κάθε νύχτα η παράσταση, ανοιχτή σ’ άλλες πιθανότητες, εκδοχές… Ιδού το θαύμα του Θεάτρου

Κωνσταντίνος Χατζής: Κάθε νύχτα η παράσταση, ανοιχτή σ’ άλλες πιθανότητες, εκδοχές… Ιδού το θαύμα του Θεάτρου

Νυχτερινές, σκόρπιες κι ασύνδετες προφορικές σκέψεις.

Ταξίδι στην Άκρη της Νύχτας

Σελίν

Εγώ όμως είχα ήδη μπει σε βάδην.

Βαδίσαμε κάμποσο.

Τέλειωναν και τελειωμό δεν είχαν οι δρόμοι.

Μας πετάγανε άνθη οι πατριώτες.

Ένας σκασμός πατριώτες.

Έπιασε βροχή.

Πήραν να λιγοστεύουν οι πατριώτες.

Η φανφάρα σταμάτησε ξαφνικά.

Δεν έχει πια πλάκα.

Γράψε λάθος, είπα.

Κι έκανα να του δίνω.

Μα ήταν πια αργά.

Οι άμαχοι είχαν κλείσει την πόρτα πίσω τους.

Πιασμένοι στη φάκα.

Σαν τα ποντίκια.

Σαν τα ποντίκια….

 

Να πως άρχισε,

Σάββατο 7 το απόγευμα.

Πάνω από το «Υπόγειο».

Ξέρεις τον Σελίν; Να διαβάσεις το «Ταξίδι στην άκρη της Νύχτας», στην καταπληκτική μετάφραση της Σεσίλ-Ιγγλέση-Μαργέλλου.

Μου μιλάς για το έργο .

Εικόνες, ρυθμοί, το Παρίσι, η Αφρική, η Αμερική, Πόλεμος, Έρωτας, Ταξίδι… Θέατρο.  

Έχω σχεδόν πεισθεί.

Θέλω να το διαβάσω.

Τώρα.

Τα βιβλιοπωλεία κλειστά.

Πρέπει να περιμένω μέχρι τη Δευτέρα.

Αδύνατον.

Λίγες ώρες μετά, νύχτα, περπατάω στη Θεμιστοκλέους.

Στην πλατεία, στ’ αριστερά μου, βλέπω στην άκρη ενός πάγκου με βιβλία, -βιβλία που πουλάει ένας περιπλανώμενος πωλητής- το Ταξίδι στην άκρη της νύχτας, του Φερντινάντ Σελίν.

Μετάφραση Σεσίλ- Ιγγλέση -Μαργέλλου, εκδόσεις Εστία.     

 

 

Διασκευάζοντας ένα λογοτεχνικό κείμενο ξεκινάς προδοτικά.

Προδοτικά απέναντι στο λογοτεχνικό έργο και στον συγγραφέα.

Υπάρχει βία, κίνδυνος.

Κίνδυνος να χαθεί η ουσία.

Αφαιρείς.

Συμπυκνώνεις.

Συν-δημιουργείς.

Προσαρμόζεις. 

Πετυχημένη διασκευή δε μπορεί να υπάρξει, όταν παραβιάζεις τη φύση της λογοτεχνίας.

Τους πρωταρχικούς μηχανισμούς της.

Ο προορισμός του λογοτεχνικού κειμένου είναι αρχικά για να διαβαστεί.

Το θεατρικό έργο όμως για να υπάρξει πλήρως πρέπει να παρασταθεί.

Στο Θέατρο δε μπορείς να γυρίσεις πίσω, να διαβάσεις, να ξαναδιαβάσεις,

να σημειώσεις,

να προσπεράσεις.

Δεν υπάρχει η δυνατότητα εξηγήσεων.

Υπάρχει αυστηρή «οικονομία», συμπύκνωση.

Αφαίρεση.

Αποφυγή του υπερβολικού.

Του υπερβολικού που ψεύδεται γιατί είναι υπερφορτωμένο.

Χώρο-χρονική δομή.

Ένας τουλάχιστον θεατής να παρακολουθεί.

 

 

Η λογοτεχνία είναι απαραίτητη για το Θέατρο.

Τα μεγάλα λογοτεχνικά κείμενα πρέπει να τα «κατεβάζεις» προς το κοινό για να τα καταλάβουνε.

Να τα καταλάβουμε.

 

 

Διασκευάζοντας;

Η υπέροχη ψευδαίσθηση ότι γίνεσαι κι εσύ ένας σπουδαίος συγγραφέας.

 

 

Με τον συν-ταξιδιώτη μου στην διασκευή και πρωταγωνιστή της παράστασης «Ταξίδι στην άκρη της νύχτας», Γιάννη Χαρτοδιπλωμένο, αποφασίσαμε να μη σκεφτόμαστε ως σκηνοθέτης ή ηθοποιός .

Να μη μας αφορά το τι θα γίνει στην παράσταση .

Ποιο ρόλο θ’ αναλάβει ο καθένας μας. 

Αλλά η ουσία της διαδικασίας της διασκευής.

Έχοντας την αίσθηση της αντικειμενικότητας που απαιτεί η «ανάγνωση» ενός έργου, (είτε παίζοντας ένα ρόλο, είτε σκηνοθετώντας, είτε διασκευάζοντας) αφαιρώντας το προσωπικό συμφέρον, την προσωπική ταύτιση.

Δεν ξέρω αν κάτι τέτοιο μπορεί να συμβεί.

Στο βάθος πιστεύω πως όχι.

Είναι μια πλάνη που βοηθάει στο να μη στέκεσαι σ’ αυτά που σου «αρέσουν».

Όλα γίνονται από συμφέρον.

Το ίδιο το έργο έχει συμφέρον.

Οι ήρωες έχουν συμφέρον.

Ο μεγάλος συγγραφέας γράφει από συμφέρον. 

Σε οδηγεί να δεις αυτό που θέλει να δεις.

Προς την πεποίθηση του, στην αβεβαιότητα του.

Οι μεγάλοι συγγραφείς ενώ ξέρουν είναι σα να ψάχνουν πάντα.

 

 

Μου είναι σχεδόν αδύνατον να μιλήσω για το «Ταξίδι στην Άκρη της Νύχτας», τον τρόπο που «ανέβηκε», τη γραμμή της παράστασης, αδύνατον ν’ αναλύσω.

Να εμβαθύνω θεωρητικά.

Όλα αλλάζουν, όλα μεταβάλλονται, όλα είναι ανοιχτά. Όλα εξελίσσονται μέρα με τη μέρα, παράσταση με την παράσταση, πρόβα με την πρόβα.

Η ίδια η «παρτιτούρα» διαβάζεται, παίζεται κάθε φορά λίγο διαφορετικά.

Με άλλες ανάσες, ρυθμούς, χρωματισμούς, τονισμούς.

Αλλού το crescendo, αλλού το forte,  αλλού η σιωπή.

Κάθε νύχτα η παράσταση, ανοιχτή σ’ άλλες πιθανότητες, εκδοχές…

Ιδού το θαύμα του Θεάτρου.  

 

 

Φτάσαμε λοιπόν, για δεύτερη χρονιά να παίζουμε το «Ταξίδι στην άκρη της νύχτας», προσωρινός στον Προσωρινό.

Η παράσταση «Ταξίδι στην άκρη της νύχτας» παρουσιάζεται στον χώρο «Προσωρινός» κάθε Τετάρτη και Κυριακή στις 9.00μ.μ. Περισσότερες Πληροφορίες

 

Σχετικές ειδήσεις
Μιχάλης Πανάδης: Μια φυσιολογική οικογένεια, όπως όλες, με τα δικά της...
22.11.2016 10:52
Ο Μιχάλης Πανάδης γράφει για την παράσταση "Η παράλειψη της οικογένειας Κόλεμαν" που παρουσιάζεται κάθε Δευτέρα και Τρίτη στη Β' Σκηνή του Θεάτρου Οδού Κεφαλληνίας, μια γνήσια κωμωδία πολύ θλιβερή ή μια γνήσια τραγωδία πολύ αστεία.
Ομάδα Θεάτρου τ ρ ι ς: Μίχαελ Κόλχαας  - Μια ιστορία που αξίζει να πεις σήμερα
08.11.2016 17:33
H Ομάδα Θεάτρου τ ρ ι ς γράφει για την παράσταση «Μίχαελ Κόλχαας, Η ιστορία ενός δίκαιου ανθρώπου» η οποία παρουσιάζεται στο BIOS.
Νατάσα Τριανταφύλλη: Η γοητεία του κρυφού στο «Περιμένοντας τον Godot»
26.07.2016 15:44
Διαβάζοντας και μελετώντας το έργο του Σάμουελ Μπέκετ «Περιμένοντας τον Godot» δεν μπορείς παρά να βρεθείς αντιμέτωπος με δεκάδες γρίφους. Από την αρχική αποκρυπτογράφηση του τίτλου, μέχρι πολλές άλλες στιγμές μέσα στο έργο, όπου ο Μπέκετ επιλέγει να συμπυκνώσει με τρόπο γοητευτικό και να κρύψει νοήματα και πληροφορίες πίσω από τοπωνύμια, ονόματα, λογοπαίγνια και ρυθμούς. Δεν μπορείς, μελετώντας την ζωή του, να συνδέσεις αυτό το παιχνίδι δομής του κειμένου με την μόλις πριν λίγα χρόνια από την συγγραφή του έργου δράση του Μπέκετ στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ιάκωβος Βέρδης: Τα ανεξήγητα σημάδια της ζωής
28.03.2016 16:16
Από μικρός έφτιαχνα δικές μου κασέτες ηχογραφώντας μουσική από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς και παράλληλα υποδυόμουν τόσο τον ραδιοφωνικό παραγωγό όσο και τον ηθοποιό καλεσμένο του. Υπήρξαν πολλές νύχτες που μετά το σχολείο, τα μαθήματα ακόμα και την όποια μου επαγγελματική ενασχόληση, ηχογραφούσα τις 'εκπομπές' μου και εν συνεχεία τις παρουσίαζα στους γονείς μου, όπως επίσης υπήρχαν και κάποιες που είχαν τον τίτλο 'Νύχτα ξέφρενου γέλιου' όπου έκανα μιμήσεις, αναπαράσταση σκηνών από ταινίες της τηλεόρασης, ακόμα και μεταμφιέσεις.
Ανταμαπανταχού: Νόρμα s/n 210113, θέατρο μάσκας και μαριονέτας για ενήλικες
12.02.2016 11:20
Νόρμα s/n 210113. Τρεις ερμηνευτές συνεργάζονται σε ένα σύνθετο σκηνικό χώρο συνδυάζοντας τεχνικές θεάτρου μάσκας και μαριονέτας, με παράλληλη προβολή animation. Μια παράσταση στην οποία ο εκφερόμενος λόγος απουσιάζει παντελώς και η μουσική επένδυση παίζει καθοριστικό ρόλο , καθώς δεν αποτελεί μουσικό χαλί, αλλά εντείνει και διαμορφώνει το δραματουργικό τοπίο . Οι τρεις ερμηνευτές εμψυχώνουν 14 ρόλους αλλάζοντας μάσκες και κοστούμια και χειρίζονται μαριονέτες.