Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2016

Εργαστήρι του δημιουργού: Οι συντάκτες του Unfollow στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων

Εργαστήρι του δημιουργού: Οι συντάκτες του Unfollow στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων

Πριν από δύο χρόνια κυκλοφορούσε το πρώτο τεύχος του Unfollow, μηνιαίου περιοδικού πολιτικής δημοσιογραφίας και ρεπορτάζ, σχολιασμού και ανάλυσης, λογοτεχνίας και πολιτιστικής κριτικής, που βασίζεται ολότελα στην αρχή της ανεξαρτησίας του Τύπου.


Απάντηση στην οικονομική, κοινωνική, πολιτική κρίση, το Unfollow αντιπροσωπεύει μια δημοσιογραφία που δεν βασίζεται σε κρυφές χρηματοδοτήσεις, κρατικές διαφημίσεις ή εξυπηρετήσεις στην εξουσία, αλλά στις αποφάσεις των δημοσιογράφων του και στην εμπιστοσύνη των αναγνωστών.


Από το πρώτο τεύχος, με άρθρα για τον επιχειρηματία Λαυρέντη Λαυρεντιάδη, τη διαχείριση της επιδημίας του AIDS από τη Θάτσερ μέχρι τον Λοβέρδο, το «πραξικόπημα των τεχνοκρατών», έως το τεύχος 14, που εστίαζε στη λαθραία λειτουργία των ελληνικών εταιρειών παραγωγής πετρελαίου (την Aegean Oil του Δ. Μελισσανίδη, τα ΕΛΠΕ του Σ. Λάτση), ή το τωρινό τεύχος (αμφίδρομες σχέσεις μεταξύ φαρμακευτικής βιομηχανίας και πολιτικής εξουσίας, λειτουργία της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας…), το UNFOLLOW παρέχει πολύτιμα εργαλεία σε όποιον επιθυμεί, σήμερα, στην Ελλάδα, να συνεχίσει να σκέφτεται παρά την κρίση. Συνδυάζοντας με πρωτότυπο τρόπο τη δημοσιογραφική περιγραφή, την πολιτική ανάλυση και τον πολιτισμό (κριτική, ποίηση, εικαστικές τέχνες...), το περιοδικό παράγει κάθε μήνα μια κριτική της «κυρίαρχης γλώσσας», των λέξεων που έχουν κατακλύσει την καθημερινότητά μας.


Την Τετάρτη 18 Δεκεμβρίου, δύο χρόνια μετά το εναρκτήριο τεύχος, οι συντάκτες του περιοδικού συζητάνε με το κοινό του ΚΕΤ για την καθημερινή τους πρακτική, τις απαιτήσεις και τις δυσκολίες της δημοσιογραφικής έρευνας, το ρόλο των social media (και την αρχική επιλογή τους να εκδώσουν ένα «χάρτινο» και όχι ψηφιακό περιοδικό), τη θέση του πολιτισμού σε μια περίοδο έντονων πολιτικών και κοινωνικών αντιπαραθέσεων — για τη δημοσιογραφία ως εργαλείο χειραφέτησης και για την «κατάσταση εξαίρεσης» που φαίνεται να αντικαθιστά βαθμιαία, στον ελληνικό όπως και στον ευρωπαϊκό χώρο, την παλιά κοινοβουλευτική και συνταγματική δημοκρατία.