Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016
Θέατρο: Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρην, σε σκηνοθεσία Γ. Μιχαλακόπουλου στο Άνεσις
Δημοσίευση: Τετάρτη, 11 Δεκεμβρίου 2013 10:56
Θέατρο: Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρην, σε σκηνοθεσία Γ. Μιχαλακόπουλου στο Άνεσις

Αναμονή έξω από το θέατρο Άνεσις, Παρασκευή βράδυ. Ένας νεαρός σαξοφωνίστας στην είσοδο. «Έξυπνη ιδέα να παίζεις έξω από το θέατρο», σκέφτηκα. Όλο και κάποιος θεατής θα σου ρίξει κανένα κέρμα και επιπλέον οι τζαζ μελωδίες του παραπέμπουν σε αμερικάνικες γειτονιές. Και τελικά ο σαξοφωνίστας είναι κομμάτι της παράστασης, μέρος της αμερικάνικης ατμόσφαιρας, που κυρίως μέσα από τη μουσική προσπαθεί να μας περάσει η παράσταση «Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρην».


Ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος, μετά από 13 χρόνια, ξανανεβάζει το έργο του Τζεφ Μπάρον, σε σκηνοθεσία του ιδίου, κρατώντας τον έναν εκ των δύο πρωταγωνιστικών ρόλων, ενώ τον δεύτερο τον αποδίδει ο νεαρότερος Τάσος Ιορδανίδης.


Η απρόσμενη επίσκεψη του νεαρού Ρος ταράζει την καθημερινότητα του κου Γκρην. Ο νέος είχε χτυπήσει τον υπερήλικα Γκρην με τ’ αμάξι του και ο δικαστής του επιδίκασε, ως κοινωνική προσφορά, να τον επισκέπτεται κάθε Πέμπτη, επί έξι μήνες και να τον βοηθά σε ό,τι χρειάζεται. Από την αρχή η σχέση τους είναι γεμάτη εμπόδια επικοινωνίας. Μέσα όμως από τις διαδοχικές επισκέψεις του νεαρού σιγά σιγά τα εμπόδια αυτά καταλύονται. Δύσκολος και γκρινιάρης ο κύριος Γκρην, αλλά πεισματάρης και επίμονος ο Ρος. Και οι δύο έχουν πράγματα να πουν, αλλά δυσκολεύονται να ξεστομίσουν, και οι δύο μοναχικοί, και οι δύο περιθωριοποιημένοι στη σιωπή των μυστικών τους.


Το πολυβραβευμένο και πολυμεταφρασμένο έργο του Τζεφ Μπάρον «Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρην» γράφτηκε το 1996. Θεματικοί του άξονες η μοναξιά της 3ης ηλικίας, η μοναξιά εν γένει στην οποία καταλήγει κάποιος έπειτα από την απόλυτη αντιμετώπιση των διαπροσωπικών του σχέσεων, ο ρατσισμός για τις επιλογές του άλλου ή απλά για την φύση του. Απ’ ότι καταλαβαίνουμε, από  το 1996 μέχρι το 2013 δεν υπάρχει καμία μετατόπιση προβληματισμών…


Μέσα σ’ ένα ρεαλιστικό σκηνικό (Απόστολος Βέττας), στις αποχρώσεις του γκρι-μπλε, που θα μπορούσε ν’ ανήκει και σε κάποιο έργο του Τέννεσση Ουίλλιαμς, το σπίτι του κου Γκρην μοιάζει σα να έχει βυθιστεί στην ερημιά του από τότε που πέθανε η κυρία Γκρην. Τα φώτα (Νίκος Καβουκίδης), σηματοδοτούν την συναισθηματική εξέλιξη της σχέσης μεταξύ των δύο ανδρών. Όσο έρχονται πιο κοντά, το φως αρχίζει να γίνεται και πιο ζεστό. Αυτή ακριβώς η πιο θερμή σχέση υπογραμμίζεται, στο δεύτερο μέρος του έργου, μέσα από την φωτισμένη πλέον μεγαλοπρεπή μπορντώ κουρτίνα, η οποία πριν περνούσε απαρατήρητη.


Το έργο δεν είναι δράμα. Δεν είναι όμως και κωμωδία . Γράφεται απλά όπως γίνεται στη ζωή. Εκεί που βιώνεις κάτι «τραγικό», συμβαίνει κάτι γελοίο, κι έτσι διατηρείται η ισορροπία. Το κείμενο βρίθει από καυστικές και αστείες ατάκες που είναι εκεί για ν’ αποφορτίσουν το όποιο βάρος της κατάστασης. Αν έλειπαν, θα είχαμε απλά ένα μελόδραμα. Ο κύριος Μιχαλακόπουλος, με το χαρακτηριστικό στομφώδες, αλλά συνάμα γνήσιο και απλό ξεστόμισμα των λέξεών του, δίνει ρυθμό και κρατά στην επιφάνεια την κωμικότητα των χαρακτήρων και της κατάστασης στην οποία έχουν περιέλθει οι ήρωες. Ο κος Ιορδανίδης, πάντα σε ετοιμότητα, αποδίδει συγκρατημένα και χωρίς υπερβολές τον νεαρό, που η ομοφυλοφιλία του τον έχει κάνει μεν κλειστό με τους ανθρώπους, αλλά η νεότητά του θέλει να επαναστατήσει απέναντι σε όλα αυτά και αυτούς που τον περιορίζουν.


Σεμνή παράσταση, κυλάει σα νεράκι. Εύκολα τα μηνύματα, αλλά χρειάζεται που και που να ξαναλέμε και να ξαναβλέπουμε τα αυτονόητα. Το θέατρο δεν είναι ούτε μόνο για βαρύ προβληματισμό ούτε για να περάσει απλά κανείς την ώρα του ευχάριστα. Αυτή η παράσταση και το έργο βρίσκεται κάπου στο ενδιάμεσο. Καλοστημένη, ευχάριστη, συναισθηματικά φορτισμένη όσο και όπου πρέπει και με μια, αναμενόμενη μεν, αλλά όντως κάθαρση στο τέλος.

 

 

Η παράσταση παρουσιάζεται από Τετάρτη έως Κυριακή, στο Θέατρο Άνεσις ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Εκτύπωση
Περισσότερα
Θέατρο: Blasted - Ερείπια, της Σάρα Κέιν
15.05.2014 16:13
Όταν αυτοκτόνησε η Σάρα Κέιν ήμουν 15 χρονών. Δεν την ήξερα. Αν ζούσε τώρα, είμαι σίγουρη ότι θα πήγαινα στην Αγγλία για να της χτυπήσω το κουδούνι.
Θέατρο: Τα ραδίκια ανάποδα, σε σκηνοθεσία Βλαδίμηρου Κυριακίδη (Eliart)
27.03.2014 10:15
Ήθελα να δω κωμωδία. Μαύρη, άσπρη, κίτρινη, κόκκινη, μπλε, δεν με ενδιέφερε. Κάτι που θα με κάνει να γελάσω χωρίς να σκέφτομαι. Βέβαια και η κωμωδία, όπως χρησιμοποιούμε τη λέξη σήμερα, το χιούμορ, προκαλούν το πνεύμα μας, το νοητικό μας κομμάτι, άρα είναι μάλλον αναπόφευκτο να θέλω να γελάσω χωρίς να συμβάλλει σε αυτό η σκέψη μου. Εξού και η έκφραση «πνευματώδες αστείο». Κατέληξα τελικά σε μια μαύρη κωμωδία: «Τα ραδίκια ανάποδα».
Θέατρο: Πολιτισμός, μία κοσμική τραγωδία, του Δημήτρη Δημητριάδη (Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης)
05.03.2014 12:55
Το έργο του Δημήτρη Δημητριάδη «Πολιτισμός: μία κοσμική τραγωδία» ανεβαίνει από την ομάδα «Bijoux de Kant» και την Καριοφυλλιά Καραμπέτη στο υπόγειο γκαράζ του Ιδρύματος Κακογιάννη. «Ανεβαίνει» στο υπόγειο… Αντιθετικό σχήμα, όπως και το «πολιτισμός-τραγωδία».
Θεατρο: Πνιγμονή στο θέατρο Vault
03.02.2014 09:44
Ελλείψει διαδικτυακής σύνδεσης και με επιπλέον εργασιακές υποχρεώσεις, πάλι ανυποψίαστη πήγα στο θέατρο. Δεν είναι απαραίτητα αρνητικό αυτό. Το στοιχείο της έκπληξης είναι πάντα ευπρόσδεκτο σε τέτοιες περιπτώσεις. Από τον τίτλο βέβαια και μόνο, ήμουν σίγουρη ότι δεν θα πήγαινα σε κάποια ανάλαφρη παράσταση.
Θέατρο: Η ζωή μπροστά σου, σε σκηνοθεσία Άννας Βαγενά (Θέατρο Μεταξουργείο)
09.01.2014 16:18
Είμαι στο λεωφορείο, κάπου στα προάστια της Αθήνας. Μόλις έχω μετακομίσει και δεν έχω ίντερνετ σπίτι. Αυτό σημαίνει ότι δεν έχω καμιά πληροφορία για τη παράσταση που μου προτάθηκε να δω και να γράψω. Μιλώ στο τηλέφωνο με φίλη για να πάμε μαζί το βραδάκι να δούμε την παράσταση «Η ζωή μπροστά σου». «Δεν έχω ιδέα περί τίνος πρόκειται, παίζει η Βαγενά» της λέω. Μια κυρία μεγάλης ηλικίας, από το μπροστινό κάθισμα, γυρίζει και μου λέει: «ααα! Να πάτε, πάρα πολύ ωραία παράσταση!».
Θέατρο: Ο μικρός εγώ, του Βασίλη Ανδρέου (Βρυσάκι)
30.10.2013 09:45
Βράδυ Παρασκευής στον πολιτιστικό χώρο «Βρυσάκι». Περιμένω την φίλη μου, Ειρήνη, για να μπούμε να δούμε την παράσταση «Ο μικρός Εγώ». Αργεί. Αρχίζουν τα τηλέφωνα, τα μηνύματα, καμία απάντηση. “Η παράσταση θα πρέπει να ξεκινήσει, παρακαλώ μπείτε στην αυλή” μου είπαν και πήγα όντως στη θέση μου. Τηλεφώνημα Ειρήνης: “Ρε συ, συγγνώμη, με πήρε ο ύπνος. Φταίει που δούλευα βράδυ αυτές τις μέρες” μου λέει “τα λέμε μετά” της απαντάω.
Θέατρο: Άτιτλη Βία, από την ομάδα LEGΩ
10.10.2013 15:04
Τον περασμένο Μάιο στην Αθήνα και στο Bob Theatre Festival η ομάδα του Κ. Ανδρικόπουλου επικράτησε στο Scratch Night διαγωνισμό, συναγωνιζόμενη άλλες 11 ομάδες. 15 λεπτά παρουσίασης της υπό διαμόρφωσης παράστασής του έκαναν το κοινό να ψηφίσει υπέρ της ολοκληρωμένης του δημιουργικής πρότασης. Έτσι λοιπόν, πέντε μήνες μετά, η ομάδα βαφτίστηκε “LEGω” και ξεκίνησε τον θεατρικό της βίο στο BIOS με την παράσταση, ολοκληρωμένης πια, «Άτιτλη Βία» .
Θέατρο: Amo da Morte, Μαθήματα καλής συμπεριφοράς, Από τα μικράτα μου κρατώ – Οff off Athens
02.07.2013 15:26
Το 5ο off off Athens Festival στο Θέατρο Επί Κολωνώ μπήκε στο τελευταίο 10ήμερο παραστάσεών του με την παράσταση “Amo da Morte”.