Κυριακή, 11 Δεκεμβρίου 2016
Θέατρο: Το παιχνίδι των Δράκων στο Ελιάρτ
Δημοσίευση: Δευτέρα, 2 Δεκεμβρίου 2013 18:03
Θέατρο: Το παιχνίδι των Δράκων στο Ελιάρτ

Τι θα λέγατε για ένα παιχνίδι με δράκους; 

Δράκοι: είναι συνήθως ματαιόδοξοι, πλεονέκτες, πανούργοι και θέλουν να έχουν στην κατοχή τους πλούτη

Πόσοι άραγε υπάρχουν στην εποχή μας;

Τι πιθανότητες έχετε να επιζήσετε μετά από μία συνάντηση μαζί τους;

 

Το παιχνίδι των Δράκων, ένα επίκαιρο έργο του Γιώργου Φραγκούλη, με ιδιόμορφη υπόθεση και ορατό το κοινωνικό σχόλιο για την σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα, αποφάσισε να παρουσιάσει η εταιρεία παραγωγής Big Bang Theaterκαι το Θέατρο Ελιάρτ. Μια σουρεαλιστική παρουσίαση της ζωής του σύγχρονου Έλληνα· του ανθρώπου που ξεπουλά και ξεπουλιέται αναζητώντας έναν υποτιθέμενο “θησαυρό”, στην προσπάθειά του να ικανοποιήσει τις υλιστικές κυρίως ανάγκες του.

 

Ο μύθος...

 

Η ιστορία διαδραματίζεται στο ξενοδοχείο “Οι τρεις δράκοι”, το οποίο επισκέπτεται ένα ανδρόγυνο με στόχο μέσα από ολιγοήμερες διακοπές, να ανανεώσει την σχέση του. Πολύ γρήγορα θα διαπιστώσουν ότι η διαμονή τους εκεί δεν θα είναι και τόσο ευχάριστη, λόγω της αλλόκοτης συμπεριφοράς των υπάλληλων του ξενοδοχείου.

Ένας κρυμμένος θησαυρός γίνεται εμμονή για τον σύζυγο, ο οποίος προκειμένου να τον αποκτήσει. αγνοεί την επιμονή της συζύγου του να αποχωρήσουν, παρόλο που η παραμονή τους στο ξενοδοχείο φαίνεται θανάσιμα επικίνδυνη. Φτάνοντας όμως στο θησαυρό, βρίσκεται αντιμέτωπος με τρεις ‘δράκους’, με τον ίδιο του τον εαυτό και με τις συνέπειες των αποφάσεών του...

Μπροστά μας ξεδιπλώνεται η ιστορία ενός ζευγαριού που έχει κουβαλήσει μαζί του πολλές αποσκευές γεμάτες οργή, και συναισθηματικές ελλείψεις. Παράλληλα, παρακολουθούμε μία κινηματογραφημένη παράσταση μυστηρίου, που αποκαλύπτει την ανατομία της θεατρικής πράξης. Μέσα από το παιχνίδι του κρυμμένου θησαυρού, ακροβατώντας ανάμεσα σε πραγματικότητα και μυθοπλασία, βλέπουμε πως αντιδρά ο σύγχρονος άνθρωπος σε έναν υλιστικό πολιτισμό.

Ο συγγραφέας πλάθει μία ευφυή ιστορία με υποδόρια μηνύματα, που ασκεί κριτική σε όλους αυτούς τους αδίστακτους δράκους του σήμερα, και παρουσιάζει μία κοινωνία υπό κρίση.. προσωπική, επαγγελματική, κοινωνική. Επιδιώκει να αφυπνίσει τον θεατή σε μια εποχή που οι ισορροπίες έχουν διαταραχτεί. Το κείμενο έχει στοιχεία και από την Πιραντελλική γραφή λόγω της χρήσης του παιχνιδιού των ρόλων.

Παράλληλα, με μία χιουμοριστική χροιά, σκιαγραφεί την αβεβαιότητα της εφήμερης τέχνης. Μία προσπάθεια κατανόησης και διακωμώδησης ταυτόχρονα, της θεατρικής αυταπάτης. Φανερώνει τη διπλή φύση του θεάτρου, δημιουργώντας μία παράσταση μέσα στη παράσταση.

Σίγουρα υπάρχει κάτι περισσότερο σ' αυτό το “παιχνίδι για μεγάλους”, απ' ό, τι συναντά το μάτι..

 

Πριν ακόμα αρχίσει αυτή η σουρεαλιστική κωμωδία ακούγεται ένα αστείο – απειλητικό ηχογραφημένο μήνυμα, αντί για κουδούνι, που σε προϊδεάζει για τον χαρακτήρα της παράστασης. Αρκετά ακουστικά εφέ λειτουργούν σαν backround ή δηλώνουν το χώρο μέσω φυσικών θορύβων, ενώ ακούγεται η συμφωνία του Δάντη που δημιουργεί μία σκοτεινή ατμόσφαιρα. Τα μουσικά μοτίβα της Αλεξάνδρας Κλαδή παραπέμπουν σε πιο ρομαντικές παρελθοντικές εποχές και ταυτόχρονα καθρεφτίζουν την υλιστική υστερία του παρόντος. Νυχτερίδες και αστραπές σχηματίζονται στον τοίχο με ψυχρές και θερμές δεσμίδες φωτός, ενώ το σκοτεινό φόντο εναλλάσσεται με το φωτεινό, στρέφοντας το θέαμα από το προσωπικό προς το κοινωνικό (σχεδιασμός φωτισμού: Γιώργος Βαζαίος).

 

Ήρθαν οι ηθοποιοί και το παιχνίδι ξεκινά..


Πέντε αξιόλογοι καλλιτέχνες ανέλαβαν να ενσαρκώσουν τα δεκατρία πρόσωπα της παράστασης. Όλοι τους υποστηρίζουν με άνεση και αυτοσχεδιαστική ευκολία τους ρόλους τους. Ξεχωρίζει η νέα και ταλαντούχα Κίττυ Μαργαρίτη (Ορσαλία, Γιαννάκης, Φανή, Δράκος), που διαχειρίζεται με ακρίβεια τις αλλαγές κουστουμιών και αξιοποιεί περίφημα τη φωνή και το σώμα της τους τέσσερις ρόλους που υποδύεται· την ιδιόρρυθμη υπηρέτρια, το άτακτο αγοράκι, την έφηβη με τις ιδιαίτερες σεξουαλικές ορμές και τον έναν Δράκο· Ο Δημήτρης Παπαδάτος ( Μιχάλης, Λουκάς, Ήφαιστος, Σοφέρ) ξεκαρδιστικός ως ρεσεψιονίστ με βιτριολικό χιούμορ και διχασμένη προσωπικότητα, ανταποκρίνεται και αυτός στις απαιτήσεις των πολλαπλών υποκρίσεων. Ο Νικόλας Μαρμαράς (Σίμος, Ιάκωβος, Δράκος) πλάθει αρκετά αποτελεσματικά έναν περίεργο ψυγογιό και απ' την άλλη -με λίγο καλύτερες επιδόσεις- τον δίδυμό του αδερφό, που είναι πρώην ηθοποιός και σχιζοφρενής δολοφόνος. Διακρίνεται όμως για την κινησιολογία του, απόρροια των μαθημάτων χορού που έχει παρακολουθήσει. Μαζί με τον Δ. Παπαδάτο αποτελούν ένα υποκριτικό δίδυμο που χαρακτηρίζεται για την σκηνική του χημεία και την επικοινωνία του με το κοινό. Η Στέλλα Μπονάτσου (Α. Άρλεμπυ) και ο Χρήστος Ευθυμίου (Χ. Άρλεμπυ) χειρίζονται με άνεση τα εκφραστικά τους μέσα, με καλύτερη στιγμή την ερμηνεία τους μετά την αποκάλυψη των Δράκων.

 

Οι όποιες αδυναμίες, δραματουργικές και σκηνικές, περνούν σχεδόν απαρατήρητες, χάρη στις ενεργητικές και κεφάτες ερμηνείες των αλλοπρόσαλων πλασμάτων του ξενοδοχείου. Η συνεργασία των ηθοποιών είναι υποδειγματική και στις χορογραφίες που τους δίδαξε η Άννα – Μαρία Μπονάτσου. Ο Σίμος Παπαναστασόπουλος κατάφερε με επιτυχία να στήσει αυτή τη παρέα σε ένα σκηνικό που υποβάλλει την εμμονή του σημερινού ανθρώπου με το χρήμα. Την ευφάνταστη και λειτουργική σκηνογραφία επιμελήθηκαν οι Δήμητρα Σπυρίδωνος και Μάρκελλος Μαυρομάτης.

 

Στα θετικά, κειμένου και παράστασης, συγκαταλέγεται ότι ο λόγος δεν στηρίζεται σε βωμολοχίες και προσβλητικά σχόλια με στόχο την παραγωγή γέλιου, αντίθετα δημιουργείται μία πρωτότυπη γραφή και ένα σκηνικό δρώμενο με ειδικό ενδιαφέρον. Επιπλέον, στο αρκετά λιτό -αλλά χαριτωμένο- πρόγραμμα της παράστασης υπάρχουν το σημείωμα του συγγραφέα και του σκηνοθέτη, φωτογραφικό υλικό και βιογραφικά στοιχεία των συντελεστών.

 

Το Ελιάρτ, αναζητώντας κείμενα που μιλούν στη γλώσσα του σύγχρονου Έλληνα, επιλέγει έργα που προβάλλουν ένα κοινωνικό προβληματισμό, πίσω από το πέπλο του κωμικού. Παράλληλα, δίνει την δυνατότητα σε αξιοπρόσεκτους και δημιουργικούς καλλιτέχνες, που η δράση τους εντοπίζεται έξω από το πλαίσιο της "επίσημης" - εμπορικής θεατρικής παραγωγής, να παρουσιάσουν την δουλεία τους

 

Και μετά από ένα ευχάριστο θέαμα καταλήγουμε, μαζί με τον συγγραφέα, στο γνωστό ρητό που μας έχει διδάξει ο Σαίξπηρ από το 1600: “Ό, τι λάμπει δεν είναι χρυσός”!

 

 

Μέρος των εσόδων από την παράσταση θα διατεθούν για την ενίσχυση του ταμείου του Φιλανθρωπικού Οργανισμού Στήριξης στην Πολύτεκνη Οικογένεια “Θεόφιλος”. Περισσότερες πληροφορίες


Εκτύπωση
Περισσότερα
«Exhibit B» του Μπρετ Μπέιλι: Μία συγκλονιστική ανθρώπινη εγκατάσταση
17.06.2016 14:00
Η πάντα εξωστρεφής –ευτυχώς για όλους μας- Στέγη, στο πλαίσιο του 3ου Fast Forward Festival, παρουσίασε εξαιρετικά ενδιαφέρουσες καλλιτεχνικές δημιουργίες που ξεπερνάνε τα γεωγραφικά, ιδεολογικά, κοινωνικά και πολιτισμικά σύνορα, καταργούν τα στερεότυπα, διευρύνουν τα συμβατικά όρια των τεχνών, εκφράζοντας μία πολιτική και κοινωνική διαμαρτυρία για φλέγοντα ζητήματα και προβληματισμούς της σύγχρονης εποχής. Το κτίριο της πρώην Ένωσης Ανταποκριτών Ξένου Τύπου (Ακαδημίας 23) στέγασε για λίγες μέρες την συναρπαστική, αφυπνιστική έκθεση- περφόρμανς «Exhibit B» του Μπρετ Μπέιλι, η οποία περιλάμβανε μία σειρά εγκαταστάσεων με ζωντανά «εκθέματα / πειστήρια».
Ο Σαίξπηρ μέσα από παραστάσεις και προβολές στο Φεστιβάλ Αθηνών!
31.05.2016 12:33
Το Φεστιβάλ Αθηνών συμμετέχει στον κύκλο εκδηλώσεων που διοργανώνονται παγκοσμίως με αφορμή την επέτειο των τετρακοσίων χρόνων από το θάνατο του σπουδαίου Άγγλου ποιητή και θεατρικού συγγραφέα Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, εντάσσοντας στο φετινό του πρόγραμμα ελληνικές και διεθνείς παραγωγές. Τρεις θεατρικές παραστάσεις και τρεις κινηματογραφικές προβολές πάνω στο έργο του Σαίξπηρ αποκαλύπτουν εκ νέου τη δύναμη και τη διαχρονικότητα της γραφής του.
Πειραματική Σκηνή - «Θέμα Εμφύλιος»: Βήμα και «φωνή» σε νέους καλλιτέχνες
30.03.2016 11:48
Η Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, που άνοιξε ξανά τις πόρτες της για να δώσει βήμα και «φωνή» σε νέους καλλιτέχνες, με καλλιτεχνικούς διευθυντές τους άξιους Ανέστη Αζά και Πρόδρομο Τσινικόρη, διοργανώνει κατά το διάστημα 30 Μαρτίου έως και 3 Απριλίου 2016 ένα Θεματικό φεστιβάλ για τον ελληνικό εμφύλιο πόλεμο, από την έναρξη του οποίου συμπληρώνονται φέτος 70 χρόνια. Νέοι και ανήσυχοι δημιουργοί (ή συνδημιουργοί), που επιλέχθηκαν για να παρουσιάσουν την δουλειά τους στο πλαίσιο του Φεστιβάλ, μοιράζονται μαζί μας τις σκέψεις τους για το θέμα «Εμφύλιος» και τις ποικίλες αποτυπώσεις του στο σήμερα…
Δύο Ιουλιέτες και επτά Ρωμαίοι καταλαμβάνουν το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά!
18.02.2016 14:51
400 χρόνια από τον θάνατο του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ και 450 χρόνια από τη γέννηση του, το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά παρουσιάζει το αριστούργημά του «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» στη μετάφραση του Δημητρίου Βικέλα, σε μία εντελώς διαφορετική σκηνική εκδοχή υπό την σκηνοθετική καθοδήγηση του Κωνσταντίνου Ρήγου. Με αφορμή την παράσταση, εννέα ταλαντούχοι και ελπιδοφόροι αντιπρόσωποι της νέας γενιάς ηθοποιών που έχουν αναλάβει να ζωντανέψουν αυτή την «καταδικασμένη από τα αστέρια» ιστορία αγάπης επί σκηνής, περιγράφουν μέσα σε λίγες φράσεις την δική τους προσωπική οπτική για το έργο του Σαίξπηρ και τους ρόλους που ερμηνεύουν.
«Μιράντα»: Ερμηνευτικές αναλαμπές σε μία εμπνευσμένη διασκευή
03.02.2016 11:40
Ορμώμενος από την σαιξπηρική «Τρικυμία», με κινητήρια δύναμη την ηρωϊδα της, Μιράντα, ο Λιθουανός σκηνοθέτης Όσκαρας Κορσουνόβας, δημιούργησε την δική του ομώνυμη, σκηνική σύνθεση. Η «Μιράντα» του λοιπόν, ύστερα από την παρουσίασή της σε Λιθουανία, Ουγγαρία, Πολωνία, Ρουμανία, ταξίδεψε και στη χώρα μας, στο Θέατρο Πορεία, σε μία εκδοχή ειδικά προσαρμοσμένη για το ελληνικό θεατρόφιλο κοινό.
Μπιλ & Λου - Δημήτρης Μπογδάνος: Κριτική θεάτρου
01.12.2015 12:26
Την γλυκόπικρη ιστορία του Adam Elliot, που περιγράφει την ασυνήθιστη φιλία δύο εκ πρώτης όψεως αταίριαστων ανθρώπων, πήρε ο Δημήτρης Μπογδάνος και την αξιοποίησε με ιδιοφυή και ευφάνταστο τρόπο, μεταφέροντάς την στο στην σκηνή του Skrow Theater, ως Μπιλ & Λου. Στην δική του θεατρική εκδοχή οι πρωταγωνιστές έχουν σάρκα και οστά, δεν είναι από πηλό και έχουν μεγάλη αδυναμία στα στρουμφάκια!
Είδαμε στο Φεστιβάλ Αθηνών: Μία ιδιότυπη ακουστική περιπλάνηση «Στη μέση του δρόμου», Πρόδρομος Τσινικόρης
10.07.2015 15:00
Φτάνω στη Πλατεία Κλαυθμώνος, εφοδιάζομαι με τον απαραίτητο εξοπλισμό –χάρτη, ακουστικά, MP3- και κατηφορίζω προς την οδό Δραγατσανίου. Ακολουθώ κατά γράμμα τις οδηγίες και φτάνω πολύ γρήγορα στον προορισμό μου, ένα σημείο συνάντησης «Στη μέση του δρόμου», στο οποίο πρόκειται να μοιραστώ μία πρωτόγνωρη εμπειρία με κάποιον άγνωστο συμπολίτη μου.. Με ένα αίσθημα γλυκόπικρης περιέργειας ανεβαίνω στο σταθμευμένο φορτηγό (!), κάθομαι στη θέση του συνοδηγού, πατάω το «PLAY» και περιμένω να ακούσω την συγκινητική ιστορία ενός άστεγου. Αντί γι’ αυτό, ακούω το ντουέτο των Lisa Stansfield και Barry White, "All Around The World".
Είδαμε στο Φεστιβάλ Αθηνών: Είμαστε οι Πέρσες, Γιολάντα Μαρκοπούλου – Station Athens
12.06.2015 18:56
Οδύσσειες προσφύγων απ’ το Αφγανιστάν, το Πακιστάν και το Μπαγκλαντές μπολιάζουν τους Πέρσες και τις Ικέτιδες του Αισχύλου στην παράσταση-ντοκουμέντο Είμαστε οι Πέρσες της Γιολάντας Μαρκοπούλου, που παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ Αθηνών, 3 και 4 Ιουνίου.