Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2016

Γιώργος Αδαμαντιάδης: Ο Dan και ο Ben επιδίδονται σε έναν αγώνα επιβίωσης με ανελέητους όρους

Γιώργος Αδαμαντιάδης: Ο Dan και ο Ben επιδίδονται σε έναν αγώνα επιβίωσης με ανελέητους όρους

Βίαια και εκτεταμένα κυκλώματα εκβιασμών και τοκογλυφίας, συμβόλαια θανάτου, εκφοβιστικοί εμπρησμοί, μαύρα δίκτυα διακίνησης και εκμετάλλευσης ανθρώπων, εγκληματικές συμμορίες ανηλίκων, πολιτική τρομοκρατία με καταστρατήγηση της αναλογικότητας μέσων και σκοπού, συστηματική άσκηση αστυνομικής βίας -ιδίως εις βάρος μελών ευάλωτων ομάδων - χρήση σοβαρής ρατσιστικής βίας με παραστρατιωτικά χαρακτηριστικά, καταπάτηση ανθρώπινης αξιοπρέπειας, όλο και μεγαλύτερη διάθεση αυτοδικίας στην κοινωνική καθημερινότητα είναι μερικοί από τους λόγους που το έργο “Dan ‘n Ben” είναι κάτι παραπάνω από επίκαιρο στις μέρες μας.


Η ιστορία του Dan ‘n Ben εμπνεύστηκε από τις γκρίζες ζώνες που κρύβει κάθε κοινωνία της αφθονίας. Για μια κοινωνία που κρατά τους αδύναμους στο περιθώριο, μπλοκάροντας κάθε προσπάθεια ανάδειξης. Για τη δυσκολία των σύγχρονων ανθρώπων να επικοινωνήσουν. Για τους μηχανισμούς της εξουσίας και τη βία στην οποία καταφεύγουν οι άνθρωποι, όταν αισθάνονται ότι δεν έχουν πια τον έλεγχο της ζωής τους. Για το δικό μας σήμερα, όπου η δυστυχία δεν χωράει πια στο περιθώριο, γιατί έχει γιγαντωθεί κι έχει καταλάβει το κέντρο της σκηνής. Πρόκειται για μια ιστορία προκλητική και ταυτόχρονα κλασική, απλή και μαζί σύνθετη. Μια ιστορία που δεν φοβάται τα συναισθήματα και αρνείται τις εύκολες ηθικές τοποθετήσεις. Γιατί είναι αινιγματική. Γιατί δεν είναι αισιόδοξη ούτε απαισιόδοξη, όπως ακριβώς η καθημερινότητά μας.

Αυτή την ιστορία πρέπει να τη δεις και να τη ζήσεις. Να νιώσεις τη μουσική της. Να ακούσεις σωστά τη γλώσσα της και να μη σου ξεφύγουν οι λέξεις, γιατί γίνονται επικίνδυνες. Τα δύο αδέλφια, οι χαρακτήρες της ιστορίας, είναι υπαρκτά μέχρι θανάτου. Ο καθένας έχει τη μοίρα του, γι’ αυτό και είναι τραγικοί. Ζουν το σήμερα. Ζουν το αλλοπρόσαλλο παρόν μιας πόλης που κάτω από την οικονομική της ανάπτυξη κρύβεται ένας μηχανισμός οργανωμένου εγκλήματος που εξαϋλώνει τα πάντα στο διάβα του. Τα δύο αδέλφια δεν μπορούν να αντέξουν τη σκληρή πραγματικότητα, γι ‘αυτό και ονειρεύονται. Κλεισμένος στη φυλακή του ο καθένας δεν κλαίει τη μοίρα του. Παλεύει. Σπάει σίδερα. Παρανομεί. Γίνεται δολοφόνος κι αν χρειαστεί πεθαίνει.


Αν σκληρή γλώσσα θεωρείται η καθημερινή γλώσσα ανθρώπων που μεγαλώνουν μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον βίας και αναπτύσσουν τους κώδικες επικοινωνίας του υποκόσμου, τότε οφείλουμε να προετοιμάσουμε το κοινό για το τι πρόκειται να δει. Όμως, πόσο εξευγενισμένη θα μπορούσε να είναι μια γλώσσα δύο χαρακτήρων που έχουν μεγαλώσει στον δρόμο; Σαν το νερό που σιγοβράζει, αρχίζει να κοχλάζει και στο τέλος ξεχειλίζει, ο Dan και ο Ben επιδίδονται σε έναν αγώνα επιβίωσης με ανελέητους όρους.

 

Info: Ο Γιώργος Αδαμαντιάδης είναι ο σκηνοθέτης της παράστασης «Dan ‘n Ben» που θα παρουσιάζεται από τις 6/12 και κάθε Παρασκευή στ χώρο Τin Pan Alley. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ


Σχετικές ειδήσεις
Ομάδα Θεάτρου τ ρ ι ς: Μίχαελ Κόλχαας  - Μια ιστορία που αξίζει να πεις σήμερα
08.11.2016 17:33
H Ομάδα Θεάτρου τ ρ ι ς γράφει για την παράσταση «Μίχαελ Κόλχαας, Η ιστορία ενός δίκαιου ανθρώπου» η οποία παρουσιάζεται στο BIOS.
Θάλεια Γρίβα: Τι κάνουμε με τα παραμύθια, οέο;
16.09.2016 12:56
Σε αυτήν την περίεργη κατηγορία ανθρώπων, που ασχολούνται επαγγελματικά με το θέατρο, συμβαίνει κάτι μαγικό. Από τη στιγμή που θα ξεκινήσει να τρέχει μια πρόβα, και μέχρι την πρεμιέρα, αυτό είναι το πιο σημαντικό ζήτημα στη ζωή τους. Γίνεται προτεραιότητα, και μπορεί, όσο περνάνε οι μέρες, και πλησιάζει η πρεμιέρα, μια μέρα να ξεχάσεις να φας, ή, ακόμα χειρότερα, να ξεχάσεις να ταΐσεις το σκύλο! Ή, έτσι λέω στον εαυτό μου ότι συμβαίνει γενικώς, και δεν είμαι μόνο εγώ που το παθαίνω… Όμως, παρά τις αντιξοότητες, που εκούσια αντιμετωπίζουμε, οι θεατρίνοι επιβιώνουμε, σαν τις κατσαρίδες και είμαστε εδώ ακόμα και μετά από πυρηνική καταστροφή.
Γιώργος Χαρατζάς: Η δύναμη του θεάτρου
17.08.2016 10:40
Ασχολήθηκα με το θέατρο και την υποκριτική για να αλλάξω τον εαυτό μου. Είχα ήδη τελειώσει το πολυτεχνείο αλλά δεν ήμουν ευχαριστημένος. Δεν ήμουν ευτυχισμένος. Ένιωθα ελλιπής, ανάπηρος, ανολοκλήρωτος.
Βίκυ Αδάμου: Στρατηγικές Επιβίωσης ...σ' έναν κόσμο που αλλάζει συνεχώς!
21.03.2016 15:33
Νοέμβριο μπήκαμε στο στούντιο για πρόβες. Πρώτη προσέγγιση: τι είναι πραγματικό και τι φανταστικό; 27 Φεβρουάριου, πρεμιέρα. Λίγο πριν ανέβω στη σκηνή, έκανα την ίδια ερώτηση στον εαυτό μου. Σε ποια σκηνή είμαι πραγματικό πρόσωπο και σε ποια όχι; Χάθηκα. Ακόμα δεν ξέρω την απάντηση κι ας υπογράφω τη σκηνοθεσία.
Σεβαστιάνα Αναγνωστοπούλου: Για την «Ιστορία του Γερασμένου Παιδιού»
26.01.2016 11:16
«Αυτό το κορίτσι κάπου το ξέρω!» αναφώνησα όταν πρωτοαντίκρυσα το κορίτσι με τον κουβά του να στέκεται στον εμπορικό δρόμο των σελίδων της Έρπενμπεκ. Από τις πρώτες σελίδες του βιβλίου, η νουβέλα καταχωρήθηκε στα «αγαπημένα μου αναγνώσματα όλων των εποχών» και αντιστοίχως η συγγραφέας του στις σημαντικότατες επιρροές μου. Το κορίτσι πράγματι το ήξερα, το είχα δει, στα πρόσωπα των ανθρώπων στις υπόγειες διαβάσεις του Schöneweide, στις στάσεις της Αλεξάντερπλατς, στα πλακόστρωτα δρομάκια της «ανορθωμένης» Δρέσδης, στα καθίσματα της «Εκεχειρίας» στη Schönehauser.