Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2017

Αγλαϊα Παππά: Ηθοποιός

Αγλαϊα Παππά: Ηθοποιός

Ο ηθοποιός είναι ένας ποιητής που γράφει πάνω στην άμμο. Είναι δύο σαφείς χαρακτηρισμοί. Δεν μπορούμε να αρνηθούμε στον ηθοποιό την ιδιότητα του ποιητή ούτε αυτή του συγγραφέα. Όπως ένας συγγραφέας, έτσι και ο ηθοποιός αντλεί από τον εαυτό του, από την μνήμη του το υλικό για τη τέχνη του και συνθέτει μια ιστορία σύμφωνα με το φανταστικό πρόσωπο που προτείνει το κείμενο .


Προσθέτει και αφαιρεί, σμιλεύει τον αέρα με το κορμί και την φωνή του προκειμένου να πουλήσει τη ψευδαίσθηση για πραγματικότητα. Όμως, δυστυχώς, είναι ποιητής πάνω στην άμμο. Η κατασκευή δεν διαρκεί πολύ. Ο αέρας και τα κύματα θα την σκεπάσουν. Θα παραμείνει μόνο στη μνήμη εκείνων που το είδαν. Και έτσι μια παράσταση μετατρέπεται σε ιστορικό γεγονός. Θυμόμαστε τα θεατρικά έργα, όπως θυμόμαστε ό,τι μας συνέβη στην πραγματική μας ζωή.


Τα γεγονότα αυτά καθ’ αυτά εξαφανίζονται. Δεν απομένουν, στη καλύτερη περίπτωση, παρά μόνο κάποια ίχνη: φωτογραφίες, διηγήσεις, ίσως κάποιο video, και οι αναφορές στις εφημερίδες.


Το έργο αυτό καθ’ αυτό σβήνεται – η οπτικοακουστική αποτύπωση του δεν μπορεί να το αναστήσει – και έτσι το ποίημα της κίνησης και της φωνής  θα περάσει στην ιστορία  είτε σαν νίκη, είτε σαν πραξικόπημα , είτε σαν μακελειό, είτε σαν επανάσταση.


Αυτό που μένει είναι η ανάμνηση του γεγονότος και της επίδρασης του στη ζωή των ανθρώπων. Φυσικά αυτή η μνήμη από μαρτυρία σε μαρτυρία είναι μεταβλητή έως και αμφισβητήσιμη, ιδίως δε αν πάρουμε υπ´ όψιν μας, ότι πρόκειται για ανασυντεθειμένη μνήμη που έχουμε για γεγονότα που δεν γνωρίσαμε εμείς οι ίδιοι. Έτσι δημιουργείται η μυθολογία μιας παράστασης.


Υπάρχει μια μεγάλη ομοιότητα ανάμεσα στη τέχνη του θεάτρου και του πολέμου. Το ότι πρέπει να κερδίσεις και μάλιστα εκείνη τη στιγμή. Ο ηθοποιός πρέπει πάντα να εκμεταλλεύεται τη ευκαιρία που έχει για  δράση και πρέπει να ξέρει ότι αυτή η ευκαιρία του δίνεται για MIA φορά.


Θα μπορούσαμε να παρομοιάσουμε τη θεατρική διαδικασία στο σύνολό της, με ένα στράτευμα σε εκστρατεία.


Πρέπει να κατακτήσεις το οχυρό, τον στόχο, ακόμα και αν ξέρεις ότι δεν κατέχεις όλα τα μέσα για να το κάνεις, γιατί γνωρίζεις ότι αυτή η στιγμή είναι η μοναδική που σου δίνεται. Ο χρόνος είναι μετρημένος.


Όπως στον πόλεμο έτσι και στο θέατρο, ή θα ζήσεις η θα πεθάνεις. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Πρέπει να παίξεις ακόμη και άρρωστος, χωρίς φωνή, χωρίς όπλα, κυριευμένος από το φόβο της αδυναμίας, προκειμένου να μη ζήσεις την ίδια απαξίωση που πέφτει πάνω στους προδότες, τους άνανδρους, τους αργοπορημένους. Το να μην βγει ο ηθοποιός στη σκηνή ισοδυναμεί με θάνατο.
Και βέβαια μιλάω μεταφορικά.


Όμως κάπως έτσι θα μπορούσα να περιγράψω τα όνειρα των ηθοποιών ή μάλλον τους εφιάλτες τους : πρέπει να παίξεις και δεν έχεις μάθει το κείμενο, πρέπει να βγεις και χάνεσαι σε δαιδαλώδη παρασκήνια, βγαίνεις στη σκηνή και είσαι γυμνός μπροστά στο κοινό….


Όμως και τα θεατρικά έργα δεν είναι μια διαρκής μεταφορά του πολέμου και της πολιτικής; Πόλεμος ανάμεσα σε ζευγάρια, ανάμεσα σε φίλους, πόλεμος μέσα στις οικογένειες, πολιτική του σαλονιού ή πόλεμος κανονικός, Σαίξπηρ ή Μολιέρος, Αισχύλος η Μπέκετ, και ο θάνατος πάντα παρόν, του Ριχάρδου ΙΙ, του Άμλετ , του Ορέστη, συμβολικός η πραγματικός μικρή η σημασία του, αν το δούμε από τη πλευρά του ηθοποιού.


Αυτός ο ποιητής - ηθοποιός, που γράφει πάνω στην άμμο απολαμβάνει και μια πολύ μεγάλη χαρά : τη φυγή από το χρόνο. Όχι τον χρόνο, αλλά τη φυγή του.


Όμως για να το διατηρήσει αυτό το προνόμιο δεν πρέπει ποτέ να πέσει σε εσωστρέφεια και περισυλλογή. Στον ελεύθερο χρόνο του πρέπει να χάνεται και να περιπλανιέται ανακαλύπτοντας τον κόσμο με την αφέλεια ενός παιδιού, να εξασκεί τη φωνή του, το σώμα του, τις δεξιοτεχνίες του ή τη μνήμη του για ένα μελλοντικό ρόλο. Αν πέσει σε περισυλλογή για πάρα πολύ καιρό, δεν θα μπορέσει ξανά να είναι ηθοποιός, η άμμος θα του ‘χει φύγει απ' τα χέρια.  


Info: Η Αγλαϊα Παππά είναι πτυχιούχος της Φιλοσοφικής σχολής Α.Π.Θ. Απόφοιτος της Δραματικής Σχολής Εθνικού Θεάτρου. Έχει συνεργαστεί με κορυφαίους σκηνοθέτες όπως ο Θ. Τερζόπουλος , ο Λ. Βογιατζής , ο A. Vassilief, ο Μ. Κακογιάννης , ο Γ. Xουβαρδάς, ο J. Lassalle, η Ρ. Πατεράκη , ο Paul Koek, ο Μιχαήλ Μαρμαρινός. Για την ερμηνεία της στη ΜΟΛΛΥ ΜΠΛΟΥΜ του Τζόυς σε σκην. Δ. Οικονόμου , κέρδισε στη  Μόσχα το Βραβείο Ερμηνείας Λογοτεχνικού Κειμένου και στο Βρόσλαβ της Πολωνίας, το Βραβείο Ερμηνείας και το Βραβείο Κριτικών. Στις τελετές έναρξης και λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας ήταν η εκφωνήτρια της Γαλλικής γλώσσας.


Φέτος, ερμηνεύει τη Μάγδα Γκέμπελς στην παράσταση «Julius», που υπογράφει ο Κωνσταντίνος Χατζής και επαναλαμβάνεται για δεύτερη χρονιά. Περισσότερες πληροφορίες

Σχετικές ειδήσεις
Ελένη Τριανταφυλλοπούλου: Ένα γοτθικό μυθιστόρημα στη σκηνή του θεάτρου
15.03.2016 10:14
570 σελίδες, 154.000 λέξεις, 90 ημέρες εντατικής συγγραφικής δραστηριότητας, πάνω από έξι μήνες μελέτης και έρευνας. Αυτή θα μπορούσε να είναι μια συνοπτική αποτίμηση της ενασχόλησής μου με τη θεατρική μεταφορά του Καλόγερου. Η θεατρική διασκευή ενός μυθιστορήματος όμως είναι κάτι πολύ πιο σύνθετο από ένα μαθηματικό άθροισμα.
Έλλη Μερκούρη: «Από το Σκοτάδι στο Φως» - Οχτώ αποσπάσματα Αρχαίων Τραγωδιών
10.03.2016 14:32
«Από το Σκοτάδι στο Φως» - Οχτώ αποσπάσματα, τα οποία γλιστρούν αρμονικά το ένα μέσα στο άλλο, με κεντρικό άξονα το Φως και το Σκοτάδι. Οι τραγωδίες Οιδίποδας Τύραννος του Σοφοκλή, Επτά Επί Θήβας του Αισχύλου, Αντιγόνη του Σοφοκλή, Μήδεια του Ευριπίδη, Αίας του Σοφοκλή, Ανδρομάχη του Ευριπίδη, Βάκχες του Ευριπίδη, Πέρσες του Αισχύλου με τον δικό τους τρόπο απαντούν: για ποιο λόγο, ο τραγικός ήρωας δεν είναι σε θέση να "δει" το Φως και ζει μέσα στο Σκοτάδι; Γιατί ο χρόνος ο αναρίθμητος και μέγας φέρνει στο φως όλα τα κρύφια κι όταν τα φανερώσει, πάλι τα σκεπάζει...
Βαρβάρα Δούκα: Stagedoor – μια 'πόρτα' για το μουσικό θέατρο
04.03.2016 12:34
Από παλιά στην εκπαίδευση, είχα μια εμμονή....να καταλαμβάνω τα κενά.... Είναι κοινό μυστικό, ότι πολλές ελλείψεις ελλοχεύουν στη βασική εκπαίδευση των ηθοποιών, αλλά και σε όλη τη γκάμα της καλλιτεχνικής παιδείας στη χώρα μας. Λίγο η νοοτροπία του 'χειροποίητου' που έχουμε, λίγο η αφελής εκτίμηση ότι 'μεταδίδοντας την πείρα μας' από γενιά σε γενιά αρκεί, και κυρίως η γενικότερη έλλειψη εξειδικευμένης και στοχευμένης γνώσης σε όλα τα επίπεδα της Παιδείας, δημιούργησαν ένα 'δημιουργικό' καραβάνι καλλιτεχνών, που ζήτησαν στο εξωτερικό αυτή την οργανωμένη γνώση.
Ιωάννα Ρούσσου: Ψάχνοντας μία …«Έξοδο Κινδύνου»
02.03.2016 14:44
Την άνοιξη του 2015, ο αγαπημένος μου φίλος δάσκαλος Μπάμπης Μπαλτάς, μου έφερε την συλλογή διηγημάτων της Ελένης Τσεκούρα, με τίτλο Αδέσποτα. Ξεκίνησα να διαβάζω το πρώτο διήγημα, την Έξοδο Κινδύνου. Το διάβασα κυριολεκτικά χωρίς ανάσα, βιώνοντας την αγωνία και τον πανικό της αντί-ηρωίδας Ελίνας στο υπαρξιακό αδιέξοδο που την εγκλώβιζε. Ένα αδιέξοδο που αναγνώρισα σαν πολύ οικείο.
Μπάμπης Χατζηδάκης: Σπαράγματα! Ανασύρω απ’ τη μνήμη μου λέξεις…
22.02.2016 12:30
Μαρτυρία του υπ’ αριθμόν 1245 των ειδικών αστυνομικών δυνάμεων. Αποκαλούμενες ΜΟΝΑΔΕΣ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΤΑΞΗΣ κοινώς ΜΑΤ. Κατόπιν ιατρικού συμβουλίου, πρόωρη συνταξιοδότηση, επανεξέταση, και το πεπόνι και το μαχαίρι, μετάλλιο ευδόκιμης υπηρεσίας! Δεν έχεις τι να κάνεις. Δεν έχω κλείσει τα 65 μου, επιτρέψτε μου να δουλέψω, δεν είναι δικαίωμά μου; Η κόρη μου θέλει σύνταξη 10 χρόνια πριν αρχίσει να δουλεύει, μην και δεν προλάβει.