Κυριακή, 11 Δεκεμβρίου 2016
Ταινία: Gravity, του Αλφόνσο Κουαρόν
Δημοσίευση: Παρασκευή, 8 Νοεμβρίου 2013 13:32
Ταινία: Gravity, του Αλφόνσο Κουαρόν

Και ενώ η συζήτηση γύρω από το 3D είναι ακόμη σε εξέλιξη, ο Αλφόνσο Κουαρόν έρχεται με το «Gravity» και γεμάτος αυτοπεποίθηση βάζει μια παχουλή bold άνω τελεία.


Όπως στην περίπτωση του «Avatar», ή του «Hugo» έτσι και ο Κουαρόν με το «Gravity» χρησιμοποιεί τις νέες τεχνολογίες, όχι μαρκετίστικα με ό,τι αυτό συνεπάγεται, αλλά ως εργαλείο για να προχωρήσει και να εξελίξει το σινεμά ένα βήμα πιο πέρα. Αλλά οι αρετές του «Gravity» δεν σταματούν εδώ. Ο Κουαρόν μας φέρνει ενώπιον της περατότητάς μας, των φόβων μας, της φιλοδοξίας μας και των ελπίδων μας. Με άμεσες ή έμεσες αναφορές, ο Κουαρόν ρίχνει την μεταφυσική, το υπερβατικό, τον υπαρξισμό, την πίστη, τον θάνατο και την ζωή στο διάστημα και τα αφήνει να αιωρούνται μαζί με τους δύο πρωταγωνιστές του προς διαλογή και διάλογο. Αυτό που δεν μπαίνει σε διάλογο είναι οι τρύπες που δεν λέει να δικαιολογήσει το σενάριο και οι ερμηνείες που κάπου στα μέσα του έργου παραδίδονται στο έλεος του θεού, ή του σύμπαντος.


Η Δρ. Στόουν (Σάντρα Μπούλοκ), επιστήμων της Ιατρικής Μηχανικής, βρίσκεται στην πρώτη διαστημική αποστολή της μαζί με τον αστροναύτη Ματ Κοβάλσκι (Τζορτζ Κλούνεϊ), ο οποίος εκτελεί το τελευταίο του ταξίδι πριν την συνταξιοδότηση. Το σχήμα πρώτο – τελευταίο ποτέ δεν είναι καλός οιωνός στον κινηματογράφο και ο Κουαρόν δεν σκοπεύει να το αλλάξει αυτό, αντιθέτως το επισπεύδει κιόλας, αφού μετά από πολύ λίγο μια θύελλα από συντρίμμια ενός δορυφόρου διαλύει το διαστημικό λεωφορείο και Δρ. Στόουν και Κοβάλσκι, ως μόνοι επιζήσαντες, βρίσκονται έρμαια του σύμπαντος.


Ο ενθουσιασμός με την ταινία ξεκινάει να ενεργοποιείται από τους νευρώνες σου από τα πρώτα κιόλας δευτερόλεπτα που έρχεσαι σε επαφή με το περιβάλλον που ανοίγεται μπροστά σου, νομίζοντας πως είσαι στο Πλανητάριο και όχι στον κινηματογράφο. Το μεγαλείο του διαστήματος απλώνεται στην οθόνη και το δέος που νιώθεις πρόκειται να σε κρατήσει συντροφιά για πολύ ώρα. Η απόλυτη ηρεμία, η ζεστή χροιά στις επικοινωνίες μεταξύ του πληρώματος και του επίγειου σταθμού σε βάζουν ομαλά στην συνθήκη της μηδενικής βαρύτητας των αστροναυτών. Και έτσι όπως νιώθεις και εσύ χαλαρός και αβαρής, έρχεται ο χειρότερος φόβος σου να σου ταράξει μυαλό, ψυχή και σώμα: η πτώση στο πουθενά. Ο ιμάντας που ενώνει τους δύο αστροναύτες σπάει και χωρίς να υπάρχει σημείο για να κρατηθούν πέφτουν στην αγκαλιά του χάους. Σε αυτό έρχεται να προστεθεί και το οδυνηρό αίσθημα της ασφυξίας, όταν ξέρεις πως κάθε κοφτή ανάσα σημαίνει αυτομάτως και λιγότερο διαθέσιμο οξυγόνο. Μέχρι εδώ όλα καλά. Είπαμε, εξαιρετική απεικόνιση του σύμπαντος, ωραίο σκηνοθετικό παιχνίδι με τις αντανακλάσεις της γης πάνω στις μάσκες των αστροναυτών, η εναλλαγή του τοπίου από ονειρικό σε εφιαλτικό και θανατηφόρο, οι ψυχολογικές μεταπτώσεις μεταξύ πανικού και νηφαλιότητας και το φιλοσοφικό υπόβαθρο διαλεκτικής μεταξύ πίστης και επιστήμης, περατότητας και Απείρου κλπ.


Εκεί που χαλάει η συνταγή του Κουαρόν είναι στο σενάριο. Υπάρχουν δομικά στοιχεία της πλοκής, που απλά δεν μπορούν να σταθούν ως πιθανότητες. Προς αποφυγή spoiler θα περιοριστώ στο γενικό, ότι η Δρ. Στόουν έτσι όπως εμφανίζεται στο έργο δεν μπορεί να πείσει ότι αυτή η γυναίκα πέρασε με επιτυχία της εξετάσεις για να βγει εκεί έξω. Δεν γίνεται. Πέραν τούτου, ο Κλούνεϊ συνεχίζει στο μοτίβο του γόη, αυτή την φορά του διαστήματος και είναι βαρετό, ενώ η Μπούλοκ, που όλοι την βλέπουν να παραλαμβάνει το χρυσό αγαλματίδιο για την ερμηνεία της, προσωπικά θα πω ότι είναι υπερεκτιμημένη: τα δάκρυα παραίτησης δεν μπορούν να στεγνώνουν πάνω σε ένα πρόσωπο που αμέσως μετά φορά την μάσκα του Super Mars και αυτό να ονομάζεται θρίαμβος ερμηνείας.


Η όλη επιτυχία του Gravity στηρίζεται καθαρά στο άρτιο τεχνικό μέρος του και σε αρκετές επιτυχημένες σκηνοθετικές στιγμές, καθώς και στο ότι σε βουτάει στην αγωνία των πρωταγωνιστών ξυπνώντας τους χειρότερους φόβους σου. Η απεικόνιση του σύμπαντος είναι συγκλονιστική, με υπέροχα μονοπλάνα που δίνουν στο τοπίο το δέος και την απειλή που χρειάζεται για να λειτουργήσει το σασπένς για την έκβαση της ιστορίας. Τέλος, αν σε ενδιαφέρουν και οι αιώνιοι υπαρξιακοί προβληματισμοί σου δίνει τροφή για σκέψη και συζητήσεις που σίγουρα θα πάρουν φωτιά, κυρίως αν έχεις δει το Solaris ή την Οδύσσεια του Διαστήματος. Το σενάριο και οι ερμηνείες δεν ακολουθούν τις αρετές των προαναφερόμενων, αλλά –who cares? Η βόλτα στο διάστημα αξίζει και με το παραπάνω.


Σκηνοθεσία: Αλφόνσο Κουαρόν
Σενάριο: Αλφόνσο Κουαρόν, Γιόνας Κουαρόν
Πρωταγωνιστούν: Σάντρα Μπούλοκ, Τζορτζ Κλούνεϊ
Διάρκεια: 91΄
Διανομή: Village

Εκτύπωση
Περισσότερα
Ταινία: Μέλι (Miele), της Βαλέρια Γκολίνο
17.01.2014 16:00
Η Βαλέρια Γκολίνο, γνωστή μέχρι τώρα ως μια σπουδαία ιταλίδα ηθοποιός διεθνούς βεληνεκούς, περνάει πίσω από την κάμερα και κάνει το σκηνοθετικό ντεμπούτο της με ταινία μυθοπλασίας κοινωνικού προβληματισμού για το βιοηθικό ζήτημα της ευθανασίας.
Ταινία: Ρενουάρ, του Ζιλ Μπουρντό
09.01.2014 15:01
Ο Ζιλ Μπουρντό μας ταξιδεύει πίσω στον χρόνο, στην Γαλλική Ριβιέρα του 1915, εκεί όπου ο γάλλος ιμπρεσιονιστής Ρενουάρ (Μισέλ Μπουκέ), βιώνει για ακόμη μια φορά το μυθικό άγγιγμα της Μούσας και ζωγραφίζει τους τελευταίους πίνακές του.
Οι δέκα καλύτερες ταινίες του 2013
08.01.2014 10:42
Ακόμα μία κινηματογραφική χρονιά έφτασε στο τέλος της και το culturenow.gr κάνει τον απολογισμό της.
Ταινία: Οh boy, του Γιαν Όλε Γκέρστεν
23.12.2013 16:18
Ταινία περιπλάνησης προς εύρεση νοήματος ενός νεαρού που πλησιάζει τα 30, ζει ακόμα με τα λεφτά του πατέρα του, έχει παρατήσει την Νομική εδώ και δύο χρόνια και απλά δεν ξέρει ακόμα τι σχήμα πρέπει να πάρει, και αν θέλει στην τελική να πάρει, ώστε να ταιριάξει στο παζλ της πόλης του.
Ταινία: Ο γελαστός πρίγκιπας, του Ντέιβιντ Γκόρντον Γκριν
20.12.2013 13:45
Ο Ντέιβιντ Γκόρντον Γκριν διασκευάζει το Ισλανδικό «Either Way / Α Annan Veg» (2011) του Χαφσταίν Γκούναρ Σίγκουρδσον και παρόλο που πατάει εξολοκλήρου πάνω στα χνάρια του πρωτότυπου σεναρίου κερδίζει την Αργυρή Άρκτο Καλύτερης Σκηνοθεσίας στο φετινό φεστιβάλ Βερολίνου.
Ταινία: 12 χρόνια σκλάβος, του Στιβ ΜακΚουίν
12.12.2013 13:17
«Hunger» (2008), «Shame» (2011), «12 Χρόνια Σκλάβος» (2013): 66 ημέρες απεργίας πείνας, εθισμός στο σεξ, 250 χρόνια δουλείας.
Ταινία: Carrie, της Κίμπερλι Πιρς
06.12.2013 10:22
Όταν αποφασίζεις να κάνεις ριμέικ μια ταινία που έχει περάσει στο πάνθεον του κλασικού πρέπει να έχεις σοβαρούς λόγους, και πιο συγκεκριμένα, όραμα και διάθεση ανανέωσης. Να βάλεις την προσωπική σου σφραγίδα και να εξετάσεις πτυχές που καλούν προς διερεύνηση με σύγχρονους όρους.
Ταινία: Behind the candelabra, του Στίβεν Σόντερμπεργκ
05.12.2013 14:55
Η τελευταία ταινία του Σόντερμπεργκ που δεν βρήκε ποτέ τον δρόμο προς τις κινηματογραφικές αίθουσες της Αμερικής, καθώς ήταν “too gay” για να βρει στουντιακή υποστήριξη, προβλήθηκε από το κανάλι του HBO.