Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2017
Βιβλίο: Το κινητό παιχνιδάδικο - Edmund Crispin
Δημοσίευση: Τετάρτη, 24 Ιουλίου 2013 10:51
Βιβλίο: Το κινητό παιχνιδάδικο - Edmund Crispin

Αν αναζητάτε το επόμενο βιβλίο σας όπως θα αναζητούσατε έναν περίπατο σε έναν κήπο με μελωδίες και μυρωδιές εποχής, έχω να σας πω πως είστε πάρα πολύ κοντά.

 

Από τον Γιάννη Αντωνιάδη

 

Αρκεί να διαβάσετε όσα θα επακολουθήσουν και τότε θα έχετε πιάσει και τον τράγο από το κέρατο αλλά και τον μίτο της Αριάδνης από την άκρη του και δεν θα θέλετε να τον αφήσετε. Είναι εντυπωσιακά αποκαλυπτικό να έρχεται ένας συγγραφές της τάξης του Κρίσπιν και να παρασύρει με την ορμή του λόγου του και της γραφής του το είδος που ονομάζουμε καλό αστυνομικό μυθιστόρημα . Τέτοια λυρικότητα, θεατρικότητα και ποιητικότητα δύσκολα ο καθένας από εμάς συναντά στα αναγνώσματά του, τελικά τα βιώματα και τα διαβάσματα πριν κανείς γράψει κάτι είναι το Α και το Ω και ας μην θέλουν κάποιοι σήμερα να το παραδεχτούν αράζοντας και φτιάχνοντας παζλ λέξεων για να πουν στο τέλος πως συνέθεσαν μυθιστόρημα, μα τι απατηλή ψευδαίσθηση και τι πλάνη οικτρά πλανώνται!

 

Επιστρέφοντας στο θέμα μας, γιατί τα πράγματα εδώ είναι πολύ παιχνιδιάρικα, ο Κρίσπιν με μία μοναδική πένα άλλου αρώματος και άλλης αυθεντικότητας πλάθει μία ιστορία βγαλμένη από το θέατρο του Σαίξπηρ, τον οποίο και συνεχώς εκθειάζει με τις αναφορές του, έναν αστυνομικό μύθο που πατάει πάνω σε ακούσματα βαγκνερικά και όχι μόνο σαν να παίζει μπάντα όταν κανείς βυθίζεται στο μυθιστόρημα και προσπαθεί να λύσει τον γρίφο που ο ίδιος με μανιέρα ζωγράφου της Αναγέννησης μας καλεί να αποκρυπτογραφήσουμε. Το μπαούλο του Κρίσπιν με τα κρυμμένα μυστικά είναι καλά κλεισμένο, κλειδαμπαρωμένο θα έλεγα και ο υμνητικός μου λόγος προς εκείνον μόνο από υποχρέωση δεν διακατέχεται. Είναι ο ίδιος ποιητής του λόγου και της έκφρασης, εμπνευστής και κελευστής μαζί της ίντριγκας, του μυστηρίου και μίας λαβυρινθικού τύπου σύλληψης αστυνομικής πλοκής. Εμπλέκει ποιητές της Αναγέννησης, τον Yeats και τον Pope αλλά και πατώντας στον δάσκαλο των δασκάλων τον Έντγκαρ Άλαν Πόε όπως ακριβώς θα έκανε ένας αθλητής του άλματος εις ύψος που μοχθεί να πετύχει την δική του ιδιαίτερη επίδοση. Στρώνει χαλίκια και βότσαλα στο Λονδίνο της δεκαετίας του 1930 για να σβήσει τα ίχνη, τα οποία ο ίδιος μας προσκαλεί να ανακαλύψουμε για να έρθουμε πιο κοντά στην ιστορία που μας επιφυλάσσει.

 

Τυπικά βρετανικό το χιούμορ του βιβλίου αυτού κρύβει πτυχές άγνωστες και ενδόμυχες του συγγραφέα και ως φίλος της Αγκάθα Κρίστι βαδίζει στην ίδια περίοδο στα χνάρια της με διαφορά πως είναι από τα άγνωστα αριστουργήματα του είδους που έστω και αργά εμείς ως αναγνώστες γινόμαστε κοινωνοί. Σκωπτικό και ειρωνικό το πλέγμα των ευφυολογημάτων του, εξαίσιας ομορφιάς οι χαρακτήρες που διαμορφώνει και μας τους εναποθέτει ως κέρινα ομοιώματα που ξεπήδησαν από το μουσείο της Μαντάμ Τισό, πρόσωπα σμιλεμένα και λαξευμένα που θυμίζουν κάτι από Ηρακλή Πουαρό και κάτι από Σέρλοκ Χόλμς, κυρίως όμως «Κρισπινωτά» για να μιλάω με όρους δικούς του προσδίδοντας την δική του απαράμιλλη σφραγίδα όπως η αράχνη χτίζει τον δικό της ιστό, ο οποίος δείχνει να μοιάζει με τον ιστό της διπλανής αλλά στην ουσία δεν έχει καμία ομοιότητα και παρασύρει στο διάβα του τα δικά του θύματα. Έτσι ακριβώς και ο ευφυέστατος όσο και πολυμήχανος κύριος Κρίσπιν, μέσα σε μία θάλασσα γεγονότων που πλημμυρίζει την σκέψη μας και άλλες φορές βρίσκει νηνεμία και άλλες τρικυμία αλληλένδετων περιστάσεων, καταφέρνει να σαγηνεύσει το κοινό του, εμένα δηλαδή και κατά προέκταση εσάς που θα τον διαβάσετε στη συνέχεια αφήνοντάς μας μία μυρωδιά βροχερής και συννεφιασμένης όσο και σκοτεινιασμένης ατμόσφαιρας κινούμενοι μέσα στα σοκάκια μίας άλλης εποχής που έφυγε ανεπιστρεπτί και όμως καταγράφεται με περισσή γλαφυρότητα και γραφικότητα μέσα στις λέξεις του γλωσσοπλάστη Κρίσπιν.

 

Δεν έχω το δικαίωμα να πω περισσότερα, τα λόγια είναι πολύ περιττά και ανώφελα όταν το περίπλοκο της εξιχνίασης ενός εγκλήματος σε μία γωνιά της αγγλικής πρωτεύουσας εμπλέκει έναν ποιητή ανερχόμενο πλην τίμιο και αγωνιζόμενο να καταξιωθεί, έναν καθηγητή που μάχεται να αναλάβει χρέη ντετέκτιβ με όποια μέσα διαθέτει και δύναται να χρησιμοποιήσει για να φτάσει στα ίχνη του δολοφόνου και να αποδειχθεί πως έκαστος στο είδος του και ο καθηγητής στους φόνους, γηραιές κυρίες που με μία φρεσκάδα δεύτερης διαλογής μιας και τα χρόνια φρόντισαν για αυτό, πρωταγωνιστούν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο σε ένα σκηνικό αιματοβαμμένο αλλά και πνευματικά λαμπερά εμποτισμένο. Τέτοιες φιγούρες που τόσο λάτρευαν οι βρετανοί συγγραφείς θα συναντήσετε εντός και εκτός των τειχών, μιας και πλείστες οι παραπομπές σε στίχους και φράσεις σαιξπηρικών ηρώων που αναδεύουν έναν αέρα και μία ευωδιά καλοκαιρινής νυκτός και δράττομαι του λογοπαιγνίου για να σας καθησυχάσω και να σας ενημερώσω ταυτόχρονα πως το βιβλίο αυτό ενδείκνυται σοβαρά για αποδράσεις παραλίας. Και αυτό διότι όταν οι διπλανοί και παρακείμενοι λουόμενοι θα λασπώνουν σε ιστορίες χιλιοειπωμένες και χιλιοειδωμένες εσείς θα ξελασπώνετε έξυπνα και ευχάριστα επώδυνα αναζητώντας με πάθος τον κωδικό που ξεκλειδώνει το χρονοντούλαπο που ο Κρίσπιν με μαεστρία φρόντισε να σας καταχωνιάσει. Μην ξεχνάτε πως το παιχνιδάδικο είναι κινητό και θέλει την προσοχή σας!

 

Το βιβλίο του Edmund Crispin με τίτλο “Κινητό παιχνιδάδικο”, κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Άγρα.

 

Εκτύπωση
Περισσότερα
Φαμπέρ Ο καταστροφέας - Tristan Garcia: Κριτική βιβλίου
20.02.2017 10:07
"Ίσως να ξαναγυρίσει, αλλά δεν είναι πια εδώ. Η ανάμνησή του ξεθωριάζει. Κάτι δικό του μιλάει μέσα μου και με βάζει κατά καιρούς ακόμα σε πειρασμό, όταν κάθομαι στο τραπέζι μου και γράφω. Ζει στα βιβλία μου. Εκεί μόνο, κατά τα άλλα έχει τελειώσει ͘ με στοίχειωσε και με παράτησε" γράφει ο συγγραφέας κλείνοντας την κουρτίνα της αφήγησής του και το μάτι στον ήρωά του Φάμπερ.
Τα αστέρια του Σίντι Μουμέν - Mahi Binebine: Κριτική βιβλίου
13.02.2017 12:08
Η Κόλαση ίσως να απέχει μόλις λίγο από τον επικαλούμενο Παράδεισο, έναν όροφο, ένα τετράγωνο, λίγα χιλιόμετρα, ποιος μπορεί να ξέρει! Μπορεί πάλι ο Παράδεισος για κάποιον να είναι η Κόλαση που εύχεται για τον διπλανό του και τότε γεμίζει με χαρά από το μίσος που νιώθει, ανθρώπινο και αυτό αν και δυστυχώς ακραίο.
1913, Η χρονιά πριν από τη θύελλα - Florian Illies: Κριτική βιβλίου
31.01.2017 10:08
Δεν είναι τυχαίο που ο συγγραφέας αποφάσισε να αφιερώσει ένα ολόκληρο βιβλίο σε αυτή την χρονιά. Το 1913 είναι πράγματι μια χρονιά ορόσημο για τα ευρωπαϊκά δρώμενα, είναι μια χρονιά πέρα για πέρα κομβική, σημαδιακή και χαρακτηριστική για όλα αυτά που έμελλε να επακολουθήσουν.
Η ιστορία μιας ώρας και άλλα διηγήματα - Κέιτ Σοπέν: Κριτική βιβλίου
17.01.2017 10:09
Η Μπερτ Μοριζό υπήρξε από τις πρώτες γυναίκες ζωγράφους του ιμπρεσιονισμού, η οποία ούτε λίγο ούτε πολύ απεικόνισε στους πίνακές της, τους τολμηρούς για την εποχή, μία γυναίκα ελεύθερη, ανεξάρτητη, σίγουρη για τον εαυτό της και μακριά από την αντρική επίβλεψη και πίεση.
Η ώρα του αστεριού - Κλαρίσε Λισπέκτορ: Κριτική βιβλίου
09.01.2017 12:45
Η γέννηση ενός έργου λογοτεχνικού κρύβει μυστήριο, αν δε κρύβει και πόνο, ταλαιπωρία και ανηφορίζει έναν Γολγοθά, τότε καθίσταται έργο που αντέχει στον χρόνο. Δεν είναι σε καμία περίπτωση μία τυπική διαδικασία ή μία υπόθεση απλή αν ο συγγραφέας παλεύει με τον εσώτερο κόσμο του, το σύμπαν του, τον ψυχισμό του.
Μια από τις δύο - Ντανιέλ Σάδα: Κριτική βιβλίου
20.12.2016 10:37
Η Αδριάνα Χιμένες Γκαρσία στην τελευταία φράση στο επίμετρο του βιβλίου γράφει: "Του φαινόταν αδύνατο να γίνει κανείς συγγραφέας χωρίς να έχει αυτί ͘ του ήταν ασύλληπτο να είναι κανείς καλός αφηγητής χωρίς να έχει διαβάσει ποίηση". Αυτά τα λόγια αντανακλούν την πολύ ιδιαίτερη προσωπικότητα και την φιλοσοφία του συγγραφέα περί συγγραφής, ο κόσμος των λέξεων δεν συνάδει με τον κοινό παρονομαστή.
Το μάτι - Vladimir Nabokov: Κριτική βιβλίου
05.12.2016 10:34
"Το θέμα στο Μάτι είναι μία έρευνα που οδηγεί τον πρωταγωνιστή μέσα από έναν κυκεώνα από καθρέφτες στη συγχώνευση δίδυμων εικόνων". Αυτά γράφει ο συγγραφέας στο προλογικό σημείωμα του βιβλίου όπου και αναλύει την φιλοσοφία πίσω από την σύλληψη της ιδέας για το Μάτι.
Η πρώτη φλέβα - Γιάννης Μακριδάκης: Κριτική βιβλίου
21.11.2016 10:56
Ποτέ ο χρόνος δεν είναι αρκετός για να ξετυλίξεις το κουβάρι μιας ζωής και ποτέ κανείς δεν βγαίνει αλώβητος και ατάραχος από την τριβή με το παρελθόν. Ειδικά μάλιστα όταν αυτό στριφογυρίζει και γλυκοκοιτάζει το παρόν σαν την μέλισσα γύρω από το λουλούδι που προσπαθεί να προσγειωθεί για να τραφεί. Εδώ περιγράφονται τα πρόσωπα μίας άλλης εποχής που όμως ακόμα και σήμερα συνεχίζει να υπάρχει γιατί οι άνθρωποι δεν σταμάτησαν να φωτογραφίζουν τις στιγμές τους και την μοναδικότητά τους. Μία γυναίκα και ένας άντρας, δύο κόσμοι παράλληλοι και διαφορετικοί μα τόσο όμοιοι.