Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2016
Ταινία: Ο Μοναχικός καβαλάρης, του Γκορ Βερμπίνσκι
Δημοσίευση: Τετάρτη, 3 Ιουλίου 2013 15:44
Ταινία: Ο Μοναχικός καβαλάρης, του Γκορ Βερμπίνσκι

Ο Γκορ Βερμ  αφήνει κατά μέρος τους “Πειρατές της Καραϊβικής” και αναβιώνει έναν μυθικό θρύλο της Αμερικανικής κουλτούρας, τον “Μοναχικό Καβαλάρη” (“The Lone Ranger”).

 

Από την Ελένη Φιλίππου

 

Οι περιπέτειες Τζον Ριντ, του τίμιου, clean-cut υπερασπιστή της έννομης τάξης, ο οποίος μεταμορφώνεται σε παράνομο διώκτη του εγκλήματος, μεγάλωσαν γενιές και γενιές αμερικάνων, πρώτα μέσα από τα ραδιοφωνικά κύματα (1933-1954), έπειτα πέρασαν στην λογοτεχνική συγγραφή, αποθεώθηκαν στην μικρή οθόνη (1949-1957) και εικονογραφήθηκαν σε κόμικς.

Εδώ, ο μύθος του Τζον Ριντ (Άρμι Χάμερ), γνωστοποιείται στον θεατή, μέσα από την εξιστόρηση του γερασμένου πια, ινδιάνου κομάντσι, Τόντο (Τζόνι Ντεπ). Με αυτόν τον τρόπο, το κέντρο βάρους πέφτει, με όρους επιτυχημένου μάρκετινγκ, στον λαοφιλή Τζόνι Ντεπ/Τόντο και με όρους πολιτικής ορθότητας, στον ευγενή (πάλαι ποτέ άγριο) ινδιάνο. Η καθόλου τυχαία τοποθέτηση του Τόντο μέσα στην βιτρίνα-ατραξιόν, υπό τον τίτλο «The Noble Savage», ως μέρος της εκθεματικής ενότητας «The Wild West» ενός περιφερόμενου τσίρκου εν έτει 1933 στο Σαν Φρανσίσκο καθώς και η αφήγηση της ιστορίας του θρυλικού (λευκού) Τζον Ριντ από το στόμα του ιθαγενούς Τόντο σε ένα –γεμάτο έκσταση και θαυμασμό – παιδικό πρόσωπο επισκέπτη (νέα γενιά) είναι η κεκαλυμμένη συγγνώμη(;) για τις μαύρες σελίδες της αμερικανικής ιστορίας. Μέσω της διήγησης του Τόντο, λοιπόν, το παρόν γεφυρώνει το παρελθόν, και έτσι μεταφερόμαστε στην Άγρια Δύση του 1869.

Ο Τζον Ριντ επιστρέφει μετά από χρόνια απουσίας στον τόπο του, με την ιδιότητα του ιδεαλιστή δικηγόρου και το βιβλίο του Τζον Λοκ στο χέρι. Στο ίδιο τρένο βρίσκεται και ο Τόντο με την διαφορά ότι είναι αλυσοδεμένος. Τα γεγονότα θα εξελιχθούν με τέτοιο τρόπο, ώστε Τζόν Ριντ και Τόντο να βρεθούν στο ίδιο στρατόπεδο κυνηγώντας τον ίδιο εχθρό.      

“Ο Μοναχικός Καβαλάρης” του Βερμπίνσκι δομείται με όλα τα κλασσικά χαρακτηριστικά που συνθέτουν «τον μύθο της Δύσης»: “ο αποκλεισμός του ήρωα από την κοινωνία προκαλεί την παλινδρόμησή του σε προγενέστερα στάδια (πολιτισμικής/ψυχολογικής) ανάπτυξης, εντός των οποίων συντελείται «η αναγέννησή του μέσω της βίας»” (Ρίτσαρντ Σλότκιν). Θέλοντας να πατήσει με ακρίβεια πάνω στην παραδοσιακή ιδεολογία του Γουέστερν είδους, ο Βερμπίνσκι, προβάλλει τον λευκό ήρωά του, Τζον Ριντ, ως τον μοναχικό παρία, στο πρόσωπο του οποίου συγκεντρώνονται όλες οι υψηλές αξίες του δυτικού πολιτισμού από την μια, και της ινδιάνικης φυλής από την άλλη. Το πρώτο σοβαρό πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο λευκός ήρωας του Βερμπίνσκι εντοπίζεται ακριβώς στην απουσία σαφούς στοίχισης αυτών των συνδυαστικών ιδιοτήτων που φέρει εντός του ο Τζον Ριντ και ακόμη περισσότερο, ο χαλαρός έως αδιάφορος σκηνοθετικός χειρισμός της στιγμής όπου ο Τζον Ριντ «βαπτίζεται» Μοναχικός Καβαλάρης.

Με αναιμική την πρώτη και βασική απόλαυση που χαρίζει το Γουέστερν, συνεχίζεις την προβολή με την προσδοκία της επόμενης απόλαυσης που παρέχει πλουσιοπάροχα το είδος: πυροβολισμοί, δυνατές κούρσες με άλογα και φυσικά, κακοποιοί, στην απόλυτη έκφρασή τους. Εδώ είναι το δυνατό σημείο του Βερμπίνσκι. Η επιλογή του Γουίλιαμ Φίκτνερ (Καβέντις), ως απόλυτα κακός (με τάσεις κανιβαλισμού) αποδεικνύεται σωστή. Οι σεκάνς με τα τρένα δημιουργούν την αναμενόμενη ένταση, αλλά η σκηνή της σύγκρουσης μεταξύ των αδελφών Ρίντ και της ομάδας τους ενάντια στην συμμορία του Καβέντις είναι αυτή που χαρίζει στο φιλμ τον αυθεντικό αέρα της Άγριας Δύσης.

Η αναγκαστική σύγκριση μεταξύ Τζον Ριντ/Άρμι Χάμερ και Τόντο/Τζόνι Ντεπ , εκτοπίζει στο περιθώριο τον πρώτο, όχι τόσο λόγο κακής ερμηνείας του Χάμερ, όσο της σεναριακής και σκηνοθετικής «έυνοιας» υπέρ του Ντεπ. Το success story του πειρατή Τζακ Σπάροου, έκανε τον ηθοποιό το φαβορί της εταιρείας παραγωγής του Τζέρι Μπρούκχαιμερ, ο οποίος στοιχηματίζει φανερά πάνω του για ακόμη μια επιτυχημένη εισπρακτική κούρσα. Όμως, για του λόγου το αληθές, ο Τζόνι Ντεπ δίνει μια εξαιρετικά φιλότιμη ερμηνευτική προσπάθεια, να δώσει υπόσταση και μοναδικότητα στον Τόντο, μακριά από το στερεοτυπικό μοτίβο του Ινδιάνου που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε, και τα καταφέρνει.

Για κάποιον που έχει παρακολουθήσει την φιλμογραφία του Βερμπίνσκι, θα φύγει από την αίθουσα και θα έχει μια απροσδιόριστη αίσθηση ότι αυτό που είδε ήταν ένα συμπίλημα μεταξύ των Πειρατών της Καραϊβικής και του animation Ράνγκο. Για τον θεατή που αγαπάει το είδος, ο Βερμπίνσκι δεν πρόκειται να του χαρίσει κάτι παραπάνω από ό,τι έχει δει μέχρι τώρα (αντιθέτως του στερεί), αλλά για τον θεατή που επιθυμεί απλά να πάει στο θερινό και να περάσει ευχάριστα δύο ώρες και κάτι, «Ο Μοναχικός Καβαλάρης» θα σταθεί επάξια στο ύψος των περιστάσεων.

 

Σκηνοθεσία: Γκορ Βερμπίνσκι

Σενάριο: Τζάστιν Χέιθ, Τεντ Έλιοτ, Τέρι Ρόσιο

Πρωταγωνιστούν: Τζόνι Ντεπ, Άρμι Χάμερ, Γουίλιαμ Φίκτνερ, Έλενα Μπόναμ Κάρτερ, Τομ Γουίλκινσον, Ρουθ Γουίλσον

Διάρκεια: 149΄

Διανομή: Feelgood Entertainment

                  

 

Εκτύπωση
Περισσότερα
Ταινία: Μέλι (Miele), της Βαλέρια Γκολίνο
17.01.2014 16:00
Η Βαλέρια Γκολίνο, γνωστή μέχρι τώρα ως μια σπουδαία ιταλίδα ηθοποιός διεθνούς βεληνεκούς, περνάει πίσω από την κάμερα και κάνει το σκηνοθετικό ντεμπούτο της με ταινία μυθοπλασίας κοινωνικού προβληματισμού για το βιοηθικό ζήτημα της ευθανασίας.
Ταινία: Ρενουάρ, του Ζιλ Μπουρντό
09.01.2014 15:01
Ο Ζιλ Μπουρντό μας ταξιδεύει πίσω στον χρόνο, στην Γαλλική Ριβιέρα του 1915, εκεί όπου ο γάλλος ιμπρεσιονιστής Ρενουάρ (Μισέλ Μπουκέ), βιώνει για ακόμη μια φορά το μυθικό άγγιγμα της Μούσας και ζωγραφίζει τους τελευταίους πίνακές του.
Οι δέκα καλύτερες ταινίες του 2013
08.01.2014 10:42
Ακόμα μία κινηματογραφική χρονιά έφτασε στο τέλος της και το culturenow.gr κάνει τον απολογισμό της.
Ταινία: Οh boy, του Γιαν Όλε Γκέρστεν
23.12.2013 16:18
Ταινία περιπλάνησης προς εύρεση νοήματος ενός νεαρού που πλησιάζει τα 30, ζει ακόμα με τα λεφτά του πατέρα του, έχει παρατήσει την Νομική εδώ και δύο χρόνια και απλά δεν ξέρει ακόμα τι σχήμα πρέπει να πάρει, και αν θέλει στην τελική να πάρει, ώστε να ταιριάξει στο παζλ της πόλης του.
Ταινία: Ο γελαστός πρίγκιπας, του Ντέιβιντ Γκόρντον Γκριν
20.12.2013 13:45
Ο Ντέιβιντ Γκόρντον Γκριν διασκευάζει το Ισλανδικό «Either Way / Α Annan Veg» (2011) του Χαφσταίν Γκούναρ Σίγκουρδσον και παρόλο που πατάει εξολοκλήρου πάνω στα χνάρια του πρωτότυπου σεναρίου κερδίζει την Αργυρή Άρκτο Καλύτερης Σκηνοθεσίας στο φετινό φεστιβάλ Βερολίνου.
Ταινία: 12 χρόνια σκλάβος, του Στιβ ΜακΚουίν
12.12.2013 13:17
«Hunger» (2008), «Shame» (2011), «12 Χρόνια Σκλάβος» (2013): 66 ημέρες απεργίας πείνας, εθισμός στο σεξ, 250 χρόνια δουλείας.
Ταινία: Carrie, της Κίμπερλι Πιρς
06.12.2013 10:22
Όταν αποφασίζεις να κάνεις ριμέικ μια ταινία που έχει περάσει στο πάνθεον του κλασικού πρέπει να έχεις σοβαρούς λόγους, και πιο συγκεκριμένα, όραμα και διάθεση ανανέωσης. Να βάλεις την προσωπική σου σφραγίδα και να εξετάσεις πτυχές που καλούν προς διερεύνηση με σύγχρονους όρους.
Ταινία: Behind the candelabra, του Στίβεν Σόντερμπεργκ
05.12.2013 14:55
Η τελευταία ταινία του Σόντερμπεργκ που δεν βρήκε ποτέ τον δρόμο προς τις κινηματογραφικές αίθουσες της Αμερικής, καθώς ήταν “too gay” για να βρει στουντιακή υποστήριξη, προβλήθηκε από το κανάλι του HBO.