Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2016

Είδαμε στο Φεστιβάλ Αθηνών: Πρώτη Ύλη-Δημήτρης Παπαϊωάννου/Ρινόκερος – Ε. Ντεμαρσύ-Μοτά

Είδαμε στο Φεστιβάλ Αθηνών: Πρώτη Ύλη-Δημήτρης Παπαϊωάννου/Ρινόκερος – Ε. Ντεμαρσύ-Μοτά

Αναμφισβήτητα η οικονομική κρίση μεταμορφώνει την ανθρώπινη κρίση σε έναν μεγεθυντικό φακό που αναγνωρίζει στοιχεία, νοήματα και παραμέτρους σε έργα, καλλιτέχνες και φράσεις που δεν είχε προσέξει πριν ή τουλάχιστον δεν είχε νιώσει ως βίωμα.

 

Από τη Μαριάννα Παπάκη

 

 

Η «Πρώτη Ύλη» του Δημήτρη Παπαϊωάννου επανήλθε αυτή τη χρονιά στο γνώριμό της μέρος, εκεί όπου πρωτοπαρουσιάστηκε στο περσινό Φεστιβάλ Αθηνών, δηλαδή στο χώρο του γκαράζ της Πειραιώς 260. Στο μεταξύ, έκανε κάποιες στάσεις σε Ελλάδα και εξωτερικό: Θεσσαλονίκη, Νέα Υόρκη, Εδιμβούργο. Η δεύτερη αυτή εκδοχή δεν είχε σημαντικές διαφορές συγκριτικά με την πρώτη. Ήταν όμως διακριτά πιο «ανθρώπινη» θα μπορούσαμε να πούμε. Πιο φυσική. Σε αυτό συντέλεσε και το γεγονός πως ο συμπρωταγωνιστής του Δημήτρη Παπαϊωάννου αυτή τη φορά δεν ήταν ο Tadeu Liesenfeld αλλά ο πιο γήινος Μιχάλης Θεοφάνους. Το χιούμορ της παράστασης υπογραμμισμένο σε σχέση με την πρώτη παρουσίαση, οι κινήσεις πιο ελεύθερες και το παιχνίδι μεταξύ του δημιουργού και του δημιουργήματος πιο… ίσο!  Ο Μιχάλης Θεοφάνουςέργο τέχνης/σώμα αντιμετώπιζε τον, δημιουργό/νου, Παπαϊωάννου πιο ισότιμα σε σχέση με τον ρόλο που αντιστοιχούσε στον Tadeu Liesenfeld. Ο διάλογος εξελισσόταν ισότιμα. Γι’ αυτό και στο τέλος η συμπλήρωση έμοιαζε αναπόφευκτη χωρίς όμως να στερεί σε τίποτα την καθαρότητα, την αρτιότητα και τη μεγαλύτερη ίσως εξωστρέφεια της πρώτης εκδοχής. Κοινό σημείο και τις δύο χρονιές, το παρατεταμένο χειροκρότημα του κοινού στο τέλος της παράστασης που όπως πέρυσι έτσι και φέτος, επιβράβευσε τον Δημήτρη Παπαϊωάννου για την επιλογή του να επιστρέψει στην πρώτη ύλη της δημιουργίας και να ενστερνιστεί τις ανάγκες των καιρών.

 

 

Υπό τον ίδιο μεγεθυντικό φακό παρακολουθήσαμε και την παράσταση του έργου του Ιονέσκο «Ρινόκερος» σε σκηνοθεσία του Εμμανουέλ Ντεμαρσύ- Μοτά. Μια παράσταση που αντιμετώπισε το παράλογο με όρους λογικής προσπαθώντας να υποδείξει την ασφάλεια της μάζας ως έναν σημαντικό εχθρό της διαφοροποίησης και κατά συνέπεια της αντίστασης. Όποιος αποφασίζει να μη γίνει πρόβατο στο κοπάδι ή ρινόκερος επιλέγοντας τη γενική τάση, απομένει να υπερασπίζεται τη μοναδικότητά του καταδικασμένος στη μοναχικότητα της άρνησής του. Όπως ο ήρωας Μπερανζιέστον εμβόλιμο - από τον «Μοναχικό» του Ιονέσκο -  πρόλογο της παράστασης. Τα ολοκληρωτικά καθεστώτα ορθοποδούν με τη βοήθεια της βούλησης του λαού που τα υποστηρίζει. Ο καθένας μας έχει την ευθύνη που του αναλογεί και η παράσταση του Μοτά (αν και μεγαλύτερη χρονικά ίσως απ’ ό, τι θα μπορούσε να είναι) εστίασε σε αυτό. Απλά και ουσιαστικά. Με έναν Serge Maggiani να ερμηνεύει έναν εξαιρετικό Μπερανζέ. Ακέραιο αλλάμόνο∙ να προτιμά την αλκοολική αλήθεια της ανθρώπινης υπόστασής του από την ψευδαίσθηση της πραγματικότητας των πολλών νηφάλιων ρινόκερων που επέλεξαν τον άλλο δρόμο.

 

 

Σχετικές ειδήσεις
«Το ’21»: Ελληνική Επανάσταση σε ροκ τόνους
22.11.2016 12:09
Τι μουσικές θα συνόδευαν ιδανικά την Ελληνική Επανάσταση; Παραδοσιακοί ήχοι όπως τους έχουμε συνηθίσει ή μήπως οι ροκ και πανκ αποχρώσεις αποτελούν ένα πιο ταιριαστό «χαλί» στα γεγονότα; Ο Άρης Μπινιάρης φαίνεται να απαντά σε αυτήν την απορία, μέσα από «Το ’21», μια παράσταση που ύστερα από τη μεγάλη επιτυχία της σε Φεστιβάλ Αθηνών και Gazarte, την βρίσκουμε αυτή τη φορά στο θέατρο Πορεία.
Φρόυντ και Χίτλερ: Μια υποθετική συνάντηση που ίσως άλλαζε την ιστορία
14.10.2016 17:07
Θα μπορούσατε να φανταστείτε τον Αδόλφο Χίτλερ, τον άνθρωπο που έγραψε τις μελανότερες σελίδες της παγκόσμιας ιστορίας να ξεστομίζει τη λέξη «φόβος»; Να αγωνιά και να ικετεύει για μια πρόβλεψη σχετικά με τη δική του κλινική περίπτωση; Ο Γερμανός συγγραφέας Άρνολντ Μπέρνφελντ εμπνέεται το έργο του «Ο μικρός Χίτλερ» μπλέκοντας μυθοπλαστικά και βιογραφικά στοιχεία από τα παιδικά κι εφηβικά χρόνια του Χίτλερ και με αρκετή φαντασία φέρνει αντιμέτωπους στην αρένα - κυριολεκτικά και μεταφορικά - δύο «θηρία» της σύγχρονης ιστορίας, έναν κορυφαίο ψυχαναλυτή κι έναν κορυφαίο δικτάτορα.
Είδαμε στο Φεστιβάλ Αθηνών: Top Girls, Αλέξης Ρίγλης
28.07.2016 14:58
Σε μια εποχή που κυλάει με φρενήρεις ρυθμούς, τα διλήμματα και οι ενδοιασμοί που γεννιούνται στη σύγχρονη γυναίκα είναι πολλαπλοί. Ζητήματα όπως η επιλογή καριέρας ή οικογένειας ή η κοινωνική ανέλιξη με πολλά θύματα και σκληρές συνέπειες, είναι μόνο μερικά από όσα αναδύθηκαν τα χρόνια της έντονης ανάγκης για χειραφέτηση. Στον απόηχο όλων αυτών των κοινωνικών συγκυριών, αλλά ταυτόχρονα την περίοδο ενός πολιτικού αναβρασμού, η Caryl Churchill γράφει τα «Top Girls», με τα οποία εξερευνά ένα σύνολο φεμινιστικών ανησυχιών και επιδιώκει να απομυθοποιήσει τις κατηγορίες της τάξης και του φύλου, προκειμένου να συμβάλει στην πολιτική μεταμόρφωση των γυναικών.
«Exhibit B» του Μπρετ Μπέιλι: Μία συγκλονιστική ανθρώπινη εγκατάσταση
17.06.2016 14:00
Η πάντα εξωστρεφής –ευτυχώς για όλους μας- Στέγη, στο πλαίσιο του 3ου Fast Forward Festival, παρουσίασε εξαιρετικά ενδιαφέρουσες καλλιτεχνικές δημιουργίες που ξεπερνάνε τα γεωγραφικά, ιδεολογικά, κοινωνικά και πολιτισμικά σύνορα, καταργούν τα στερεότυπα, διευρύνουν τα συμβατικά όρια των τεχνών, εκφράζοντας μία πολιτική και κοινωνική διαμαρτυρία για φλέγοντα ζητήματα και προβληματισμούς της σύγχρονης εποχής. Το κτίριο της πρώην Ένωσης Ανταποκριτών Ξένου Τύπου (Ακαδημίας 23) στέγασε για λίγες μέρες την συναρπαστική, αφυπνιστική έκθεση- περφόρμανς «Exhibit B» του Μπρετ Μπέιλι, η οποία περιλάμβανε μία σειρά εγκαταστάσεων με ζωντανά «εκθέματα / πειστήρια».
Είδαμε την «Σαλώμη» σε σκηνοθεσία Θέμελη Γλυνάτση
21.12.2015 16:50
Πανσέληνος. Μία παράδοξη νύχτα, που ο ερωτισμός επιβάλλεται θριαμβικά στην βασιλική αυλή, γεννιέται και κορυφώνεται ένα μεγάλο δράμα. Ένα δράμα που θα έχει ουσιαστικό κόστος και ξεκινά από μία τρέλα, μία παρόρμηση και ένα απορριπτικό βλέμμα. Η πριγκίπισσα Σαλώμη, κόρη της Ηρωδιάδας, ακούει τη φωνή του Ιοκανάαν, ενός προφήτη-αιχμαλώτου του Τετράρχη και μαγεύεται. Χωρίς σαφή όρια μεταξύ του παιχνιδιού της, της νεανικής της τρέλας ή ενός ειλικρινή και δυνατού έρωτα, νιώθει μία ακατανίκητη επιθυμία να τον δει και να του μιλήσει.