Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2016
Θέατρο: Amo da Morte, Μαθήματα καλής συμπεριφοράς, Από τα μικράτα μου κρατώ – Οff off Athens
Δημοσίευση: Τρίτη, 2 Ιουλίου 2013 15:26
Θέατρο: Amo da Morte, Μαθήματα καλής συμπεριφοράς, Από τα μικράτα μου κρατώ – Οff off Athens

Το 5ο off off Athens Festival στο Θέατρο Επί Κολωνώ μπήκε στο τελευταίο 10ήμερο παραστάσεών του με την παράστασηAmo da Morte”.



Από τη Φωτεινή Τσαρδούνη



Η Σοφία Μπεράτη έγραψε το κείμενο το 2004. Είναι ο μονόλογος της ''Sylvia Hyradier'', το έτερον ήμισυ ενός ζευγαριού με εξτρεμιστικό παρελθόν. Δύο πρόσωπα που μπορούν να πεθάνουν για αυτό που αγαπούν αλλά δεν μπορούν να ζήσουν μαζί. Ένα κείμενο ποιητικό , ποταμός, με συνεχείς αναζητήσεις και ανασκαφές στην ερωτική λογοτεχνία και ψυχή. Η μοναξιά και το ανεκπλήρωτο ελλοχεύουν συνεχώς πίσω από τις λέξεις.



Ένας αναγεννησιακός πίνακας πίσω στο κέντρο και μια γυναίκα πλάτη στους θεατές . Ντυμένη με μαύρη καμπαρντίνα και καπέλο αρχίζει να τραγουδά μια άρια. Μοιάζει να έχει βγει από τον πίνακα, όχι γιατί συνάδει η μορφή της με το καλλιτεχνικό κίνημα , αλλά γιατί μοιάζει να έρχεται από άλλη εποχή, ή απλώς να είναι μια μορφή άχρονη και εκτός τόπου. Οι πρώτες λέξεις βγαίνουν από το στόμα της. Σα να έχει να μιλήσει χρόνια, σπάει τώρα την σιωπή της και έχει τόσα πολλά να πει. Για τις απογοητεύσεις, τους έρωτες, τη θλίψη της , για τον κόσμο που δεν μπορεί να την χωρέσει. Για τον έρωτα που είναι ποθητός, αλλά τόσο απρόσιτος, για την επιζητούσα ταύτιση που όμως η ανυπαρξία της προκαλεί απέραντο πόνο. Φλερτάρει με τις παρελθοντικές και τις επικείμενες πτώσεις, συνομιλεί με τους δαίμονές της. Αναρωτιέται πόσος θάνατος έχει γίνει η ίδια. Η ερμηνεύτρια του “Amo da Morte”, κρατά τις αποστάσεις της από το σήμερα. Στήνει ένα δικό της απομονωμένο σύμπαν , σα να μας μιλά μέσα από πίνακα. Πίνακας η θεατρική σκηνή . Με λίγες καρέκλες-κεφάλαια και μετρημένα σκηνικά αντικείμενα, η περφόρμερ αναζητά διόδους να επικοινωνήσει τον άκρως συνειρμικό μονόλογό της που μεταφέρει μεγάλο όγκο ψυχισμού και συναισθηματικών αναμνήσεων. Το κείμενο όμως είναι δύσβατο. Απουσιάζει η θεατρική ροή και μόνο ως στιγμιότυπα γίνεται αντιληπτό. Οι άριες που μεσολαβούν γίνονται κρίκοι και εμπλουτίζουν την σκηνική δράση. Η τελευταία όμως υπολείπεται από ποιότητες και εναλλαγές που θα έκαναν το κείμενο πιο προσιτό. Υπάρχουν στιγμές που βλέπουμε μεταμορφώσεις, αλλά χάνονται μέσα στο σύνολο του λυρικού λόγου. Το στήσιμο ωστόσο της παράστασης φέρει μια ατμόσφαιρα ονείρου και εφιάλτη, γεμάτη ψυχικού αδιεξόδου και εγκλωβισμού, μία ατμόσφαιρα μυσταγωγίας τρόπων τινά.



Σε εντελώς διαφορετικό κλίμα τα «Μαθήματα Καλής Συμπεριφοράς – teaser» από την ομάδα «Σχέδιο Όνειρο DREAM PROJECT».

Όπως αναγράφεται και στον τίτλο, η παράσταση που παρακολουθήσαμε στο θέατρο επί Κολωνώ αποτελεί ένα “teaser”, ένα είδος δηλαδή προάγγελου της ομώνυμης παράστασης που θ’ ανεβεί τον προσεχή χειμώνα. Η μελλοντική παράσταση θ’ αφορά τη διδασκαλία της εταίρας την εποχή του Μεσαίωνα, μέσα από διασκευή του έργου του Pietro Aretino (Ιταλός ποιητής και δραματουργός του 16ου αιώνα) από την Γεωργία Χιόνη.



Η παράσταση που παρακολουθήσαμε ωστόσο είναι δημιούργημα, στο μεγαλύτερο μέρος της, της Κατερίνας Σοπίδη (συγγραφή teaser, στίχοι τραγουδιών, σκηνοθεσία , κατασκευή και χειρισμός κούκλας κ.ά. ).



Η Κατερίνα Σοπίδη, ηθοποιός , μας συστήνεται μαζί με τον σκηνοθέτη της, τον Κλέωνα Σιχτιρίδη. Ο κος Κλέων, αν και κούκλα, είναι ομιλητικότατος, απαιτητικός, δεικτικός ενίοτε, με χιούμορ, αλλά και παθιασμένος με την δουλειά του και τις γυναίκες. Η ηθοποιός στέκει δίπλα του προκειμένου να εκπληρώσουν από κοινού το όνειρό τους να κάνουν θέατρο, δεν του χαρίζεται, τον προκαλεί αλλά και τον βάζει συνεχώς στην θέση του, είναι φιλόδοξη, ταλαντούχα και πολύ επίμονη στις διεκδικήσεις και τις θέσεις της. Μέσα από την προσπάθειά τους να συνεργαστούν κατά τη διάρκεια της πρόβας τους, αποκαλύπτονται οι δυσκολίες κατά την συνεργασία ενός σκηνοθέτη και μιας ηθοποιού, από το να συνεννοηθούν μέχρι το να καταλήξουν σε μία συμφωνία.



Μια μίνι κωμωδία , όπου ο μαέστρος και οργανοπαίκτης ήταν ένα πρόσωπο (Κατερίνα Σοπίδη). Αυτό που μας κρατούσε δεν ήταν τόσο η κωμική διαχείρηση της ιστορίας, όσο η απαιτητικότητα του διπλού ρόλου που έπρεπε να βγάλει εις πέρας η ηθοποιός. Με μαεστρία και τεχνική μας κέντριζε το ενδιαφέρον ο Κλέων Σιχτιρίδης, λησμονώντας το ήταν απλά μια κούκλα, ενώ παράλληλα θαυμάσαμε τον γρήγορο ρυθμό, τις εναλλαγές και την ευφράδεια της ηθοποιού. Παρ’όλα αυτά, σαν σύνολο, μας κούρασαν τα συγκρητικά μεγάλα μουσικά μέρη και μια σχετική κοινοτοπία των κωμικών στοιχείων του κειμένου.



Στις 21 και 22 Ιουνίου η ομάδα «LiquidEra» μας πήρε από το χέρι και άρχισε να μας εκμυστηρεύεται «Από τα μικράτα μου, κρατώ»....

Οι πέντε ηθοποιοί (Χρυσούλα Ζαχαριάδη, Νικολέττα Κόκκορη, Όλγα Κωνσταντοπούλου, Δάφνη Λιανάκη, Σουζάννα Μαραγκού) μπήκαν στη σκηνή ως νεαρές κυρίες. Στάθηκαν απέναντί μας και απεκδύθηκαν την ενηλικιότητά τους βγαίνοντας από τα τακούνια τους. Και το παιχνίδι ξεκίνησε. Κορίτσια χαρούμενα, που χοροπηδούσαν παίζοντας, με χαμόγελα αθώα και συνομωτικά άρχισαν το σχοινάκι, να συνεννοούνται με τα βλέμματα για σκανδαλιές και πειράγματα.



Η κάθε μία είχε την δική της ιστορία ν’ αφηγηθεί. Ιστορίες που μπορεί να φαίνονται παράλογες και παιδικές στα μάτια και αυτιά των ενηλίκων, αλλά είχαν περιεχόμενο καθ’ όλα αληθινό. Αλληγορικές ή κυριολεκτικές, εικονοκλαστικές και αναμνησιακές, οι αφηγήσεις μας ταξίδεψαν και μας πρόσφεραν μια άλλη οπτική του κόσμου και των εαυτών μας. Ήρθαμε κατά πρόσωπο με την όρεξή μας να καταβροχθήσουμε ό,τι μας ενοχλεί, ψάξαμε την ευτυχία στην καθημερινή μας επίσκεψη στο σούπερ-μάρκετ, ήρθαμε «οδόντος αντί οδόντος» αντιμέτωποι με τους φόβους μας, ζητήσαμε την συντοφικότητα σ’ ένα μικρό ζωύφιο, είδαμε τον χρόνο να περνά και αναρωτηθήκαμε που βρίσκομαστε εμείς μέσα σε αυτόν .



Ευφάνταστες, εμπνευσμένες, χαριστωμένες, ολοκληρωμένες και απολύτως ειλικρινείς ιστορίες, δημιουργήματα των ίδιων των ηθοποιών . Σε συνεργασία με τον σκηνοθέτης τους (Γρηγόρης Δροσίδης), η ομάδα ‘LiquidEra’ συγκρότησε μια παράσταση που έτρεξε σαν γάργαρο ρυάκι μέσα από το χρόνο και την φαντασία, παραμέρισε τις εποχές και επικεντρώθηκε στην αιώνια παιδική ηλικία που είναι η πιο ενήλικη περίοδο της ζωής μας.



Με φρεσκάδα και σοβαρότητα, με παιχνίδι και τραγούδι, η ομάδα ανέδυε το ήθος και την νοσταλγικότητά της για ένα κόσμο αθώο και συνάμα ασφαλή, καλά στερεωμένο σε μια δύναμη που πηγάζει από την σιγουριά μας ότι δεν μπορεί πάντα να νικάει ο φόβος, ο εγωισμός και η λήθη για το τί πραγματικά είμαστε ή θα θέλαμε να είμαστε. Ελπίζω στο μέλλον το ομαδικό πνεύμα και οι κοινές αξίες των ‘LiquidEra’ να διατηρηθούν και να εξελιχθούν, ώστε η θεατρική τους ματιά και συνεισφορά να φέρνει στην επιφάνεια την αθωότητα και τον καλό - αλλά πολλές φορές παραμελημένο – εαυτό των θεατών.

Εκτύπωση
Περισσότερα
Θέατρο: Blasted - Ερείπια, της Σάρα Κέιν
15.05.2014 16:13
Όταν αυτοκτόνησε η Σάρα Κέιν ήμουν 15 χρονών. Δεν την ήξερα. Αν ζούσε τώρα, είμαι σίγουρη ότι θα πήγαινα στην Αγγλία για να της χτυπήσω το κουδούνι.
Θέατρο: Τα ραδίκια ανάποδα, σε σκηνοθεσία Βλαδίμηρου Κυριακίδη (Eliart)
27.03.2014 10:15
Ήθελα να δω κωμωδία. Μαύρη, άσπρη, κίτρινη, κόκκινη, μπλε, δεν με ενδιέφερε. Κάτι που θα με κάνει να γελάσω χωρίς να σκέφτομαι. Βέβαια και η κωμωδία, όπως χρησιμοποιούμε τη λέξη σήμερα, το χιούμορ, προκαλούν το πνεύμα μας, το νοητικό μας κομμάτι, άρα είναι μάλλον αναπόφευκτο να θέλω να γελάσω χωρίς να συμβάλλει σε αυτό η σκέψη μου. Εξού και η έκφραση «πνευματώδες αστείο». Κατέληξα τελικά σε μια μαύρη κωμωδία: «Τα ραδίκια ανάποδα».
Θέατρο: Πολιτισμός, μία κοσμική τραγωδία, του Δημήτρη Δημητριάδη (Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης)
05.03.2014 12:55
Το έργο του Δημήτρη Δημητριάδη «Πολιτισμός: μία κοσμική τραγωδία» ανεβαίνει από την ομάδα «Bijoux de Kant» και την Καριοφυλλιά Καραμπέτη στο υπόγειο γκαράζ του Ιδρύματος Κακογιάννη. «Ανεβαίνει» στο υπόγειο… Αντιθετικό σχήμα, όπως και το «πολιτισμός-τραγωδία».
Θεατρο: Πνιγμονή στο θέατρο Vault
03.02.2014 09:44
Ελλείψει διαδικτυακής σύνδεσης και με επιπλέον εργασιακές υποχρεώσεις, πάλι ανυποψίαστη πήγα στο θέατρο. Δεν είναι απαραίτητα αρνητικό αυτό. Το στοιχείο της έκπληξης είναι πάντα ευπρόσδεκτο σε τέτοιες περιπτώσεις. Από τον τίτλο βέβαια και μόνο, ήμουν σίγουρη ότι δεν θα πήγαινα σε κάποια ανάλαφρη παράσταση.
Θέατρο: Η ζωή μπροστά σου, σε σκηνοθεσία Άννας Βαγενά (Θέατρο Μεταξουργείο)
09.01.2014 16:18
Είμαι στο λεωφορείο, κάπου στα προάστια της Αθήνας. Μόλις έχω μετακομίσει και δεν έχω ίντερνετ σπίτι. Αυτό σημαίνει ότι δεν έχω καμιά πληροφορία για τη παράσταση που μου προτάθηκε να δω και να γράψω. Μιλώ στο τηλέφωνο με φίλη για να πάμε μαζί το βραδάκι να δούμε την παράσταση «Η ζωή μπροστά σου». «Δεν έχω ιδέα περί τίνος πρόκειται, παίζει η Βαγενά» της λέω. Μια κυρία μεγάλης ηλικίας, από το μπροστινό κάθισμα, γυρίζει και μου λέει: «ααα! Να πάτε, πάρα πολύ ωραία παράσταση!».
Θέατρο: Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρην, σε σκηνοθεσία Γ. Μιχαλακόπουλου στο Άνεσις
11.12.2013 10:56
Αναμονή έξω από το θέατρο Άνεσις, Παρασκευή βράδυ. Ένας νεαρός σαξοφωνίστας στην είσοδο. «Έξυπνη ιδέα να παίζεις έξω από το θέατρο», σκέφτηκα. Όλο και κάποιος θεατής θα σου ρίξει κανένα κέρμα και επιπλέον οι τζαζ μελωδίες του παραπέμπουν σε αμερικάνικες γειτονιές. Και τελικά ο σαξοφωνίστας είναι κομμάτι της παράστασης, μέρος της αμερικάνικης ατμόσφαιρας, που κυρίως μέσα από τη μουσική προσπαθεί να μας περάσει η παράσταση «Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρην».
Θέατρο: Ο μικρός εγώ, του Βασίλη Ανδρέου (Βρυσάκι)
30.10.2013 09:45
Βράδυ Παρασκευής στον πολιτιστικό χώρο «Βρυσάκι». Περιμένω την φίλη μου, Ειρήνη, για να μπούμε να δούμε την παράσταση «Ο μικρός Εγώ». Αργεί. Αρχίζουν τα τηλέφωνα, τα μηνύματα, καμία απάντηση. “Η παράσταση θα πρέπει να ξεκινήσει, παρακαλώ μπείτε στην αυλή” μου είπαν και πήγα όντως στη θέση μου. Τηλεφώνημα Ειρήνης: “Ρε συ, συγγνώμη, με πήρε ο ύπνος. Φταίει που δούλευα βράδυ αυτές τις μέρες” μου λέει “τα λέμε μετά” της απαντάω.
Θέατρο: Άτιτλη Βία, από την ομάδα LEGΩ
10.10.2013 15:04
Τον περασμένο Μάιο στην Αθήνα και στο Bob Theatre Festival η ομάδα του Κ. Ανδρικόπουλου επικράτησε στο Scratch Night διαγωνισμό, συναγωνιζόμενη άλλες 11 ομάδες. 15 λεπτά παρουσίασης της υπό διαμόρφωσης παράστασής του έκαναν το κοινό να ψηφίσει υπέρ της ολοκληρωμένης του δημιουργικής πρότασης. Έτσι λοιπόν, πέντε μήνες μετά, η ομάδα βαφτίστηκε “LEGω” και ξεκίνησε τον θεατρικό της βίο στο BIOS με την παράσταση, ολοκληρωμένης πια, «Άτιτλη Βία» .