Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2016

Peeping Tom/Ενοικιάζεται και Cie mpta/Ali -Nous sommes pareils... στο Φεστιβάλ Αθηνών

Peeping Tom/Ενοικιάζεται και Cie mpta/Ali -Nous sommes pareils... στο Φεστιβάλ Αθηνών

Δύο παραστάσεις χορευτών από το Βέλγιο, διαφορετικές, πολύ-πολιτισμικές και ιδιαίτερες είχαμε τη χαρά να παρακολουθήσουμε στην Πειραιώς 260, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών.

 

Από τη Μαριάννα Παπάκη

 

Η πρώτη, το «Ενοικιάζεται» (12, 13 και 14/06), από την αναγνωρισμένη χοροθεατρική ομάδα, Peeping Tom (Ηδονοβλεψίες), καταξιωμένη σε εθνικό και διεθνές επίπεδο, ενθουσίασε το κοινό που γέμισε και τις τρεις βραδιές τον χώρο Δ΄και δικαίωσε τις προσδοκίες του.

Η παράσταση έμοιαζε σαν «κομμένη» σκηνή από το αριστούργημα του Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ, «Ο Μαιτρ και η Μαργαρίτα». Νόμιζες πως θα ξετρυπώσει από κάπου ο τεράστιος μαύρος γάτος, θα ανέβαινε στον καναπέ και θα άρχιζε να συνομιλεί σαν άνθρωπος με τη Μαντάμ, την ηρωίδα της παράστασης. Μία υπέροχη σουρεαλιστική ιστορία σε ένα ρεαλιστικό, σχεδόν αστικό, σκηνικό του οποίου την αίσθηση του αναμενόμενου διέλυαν ανά δευτερόλεπτο  οι αναπάντεχες, ευρηματικές κινήσεις των χορευτών που έκαναν την ψευδαίσθηση να μοιάζει με πραγματικότητα, τον εφιάλτη υποφερτό, το δάπεδο με παρτίδα σκάκι και την Μαντάμ, μετά από όλα αυτά, να πρέπει να συνεχίσει όπως της πρόσταζε ο υπηρέτης της, όπως πρέπει να συνεχίσουμε κι εμείς ακόμα και μέσα σε έναν εφιάλτη που δεν είναι καν δικός μας, που είναι δανικός για τους επόμενους ή νοικιασμένος.

Τα σώματα των χορευτών, ευλύγιστα με κινήσεις που «σπάνε» σαν μιας κούκλας, ακριβή και υποκριτικά συνεπή και πειστικά. Η παράσταση της Gabriela Carrizo και του Frank Chartier κέρδισε ήδη μία θέση στις σημαντικότερες εμπειρίες του φετινού φεστιβάλ Αθηνών!

 

 

Οι αδελφοί Ταμπέτ, που αποτέλεσαν πέρυσι την έκπληξη του Φεστιβάλ, Βέλγοι επίσης αλλά με καταγωγή από την Τυνησία, αυτή τη χρονιά ήρθαν για να μας παρουσιάσουν δύο δουλειές τους, το “Ali” σε σύλληψη Mathurin Bolze, Hèdi Thabet και το “Nous Sommes Pareils…των Ali και Hèdi Thabet.

Το πρώτο μέρος, σύντομο και περιεκτικό συγκίνησε, ξάφνιασε και ενθουσίασε το κοινό το οποίο ανταποκρίθηκε με γενναιόδωρο χειροκρότημα. Έμοιαζε κάποιες φορές, για όποιον είχε παρακολουθήσει και την «Πρώτη Ύλη», το «άγαλμα» του Δ. Παπαϊωάννου , να παίρνει πνοή και να ερμηνεύει τη χορογραφία . Οι δύο χορευτές επί σκηνής μαζί με μία καρέκλα και τους ήχους από ένα ρεμπέτικο τραγούδι δημιούργησαν μια παράσταση σύγχρονου χορού με στοιχεία από την ανατολή και ακροβατικές κινήσεις που δοκίμαζαν τα σωματικά όρια χωρίς όμως να στερούνται ευαισθησίας και ποιητικότητας.

Το δεύτερο μέρος της παράστασης των αδελφών Ταμπέτ, τοNous Sommes Pareils…”, αν και ανταποκρινόταν με άνεση στις αυξημένες απαιτήσεις του κοινού που αγαπάει το χορό, ωστόσο δεν είχε θα λέγαμε την ευρηματικότητα και την πρωτοτυπία που είχε η περσινή τους δουλειά, το “Rayahzone”. Ίσως, γιατί το ρεμπέτικο τραγούδι δεν είναι τόσο κοντά στους αδελφούς Ταμπέτ, σε σύγκριση πάντα, με την κουλτούρα των Σούφι. Η παρουσία επί σκηνής βέβαια και Ελλήνων μουσικών καθώς και της χορεύτριας Αρτέμιδος Σταυρίδη, ενίσχυε την απόδοση του κλίματος. Μια πολύ σημαντική προσπάθεια, αυτή των αδελφών Ταμπέτ, οι οποίοι για μία ακόμη χρονιά μας απέδειξαν πως έχουν χαρακτήρα στις δουλειές τους και πως ο συνδυασμός της παράδοσης και του σύγχρονου τρόπου έκφρασης (είτε αυτός είναι μέσω του χορού, είτε μέσω του θεάτρου) δεν είναι εύκολη υπόθεση . Χρειάζεται μελέτη, δουλειά, ταλέντο και ευφάνταστο νου.

 

  • Ο χορός στο Φ.Α. συνεχίζεται με: Μαγκύ Μαρέν (22, 23/06), Σταυρούλα Σιάμου και Πέρσα Σταματοπούλου (26, 27/06). Ακολουθεί: Compañía Antonio Ruz (14, 15/07). Συνεχίζεται: «Πρώτη Ύλη», Δημήτρη Παπαϊωάννου (μέχρι 23/06).

 

Σχετικές ειδήσεις
Ανδρονίκη Μαραθάκη: Όπως φαίνεται παραείμαι σοβαρή
24.10.2016 15:12
Η Ανδρονίκη Μαραθάκη γράφει τις σκέψεις της για το έργο "Έρωτας & Επανάσταση - Μέρος ΙΙΙ: Η ανωμαλία του ελάχιστου", το οποίο θα παρουσιαστεί για τρεις μόνο παραστάσεις στο Art Factory – Τεχνοστάσιο
Κατερίνα Κασιούμη: 22ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας
08.07.2016 14:55
Θυμάμαι σαν παιδί να περπατάω στους δρόμους των Ιωαννίνων, πηγαίνοντας από το ένα μάθημα στο άλλο, με αγωνία, να προλάβω… και ένα σύννεφο σκέψεων πάνω από το κεφάλι μου για το αν έχουν νόημα όλα αυτά… Αναρωτιόμουν αν όλη αυτή η γνώση θα ησύχαζε την αγωνία που όλοι οι άνθρωποι, ακόμη και τα μικρά παιδιά, έχουν για το μέλλον. Το μόνο μάθημα στο οποίο πήγαινα ανάλαφρα, νιώθοντας κάτι μαγικό να συμβαίνει, ήταν το μάθημα του χορού. Ήδη από τη διαδρομή, πηγαίνοντας, περπατούσα με ένα διαφορετικό τρόπο, με έναν τρόπο σαν να με πήγαινε κάποιος άλλος εκεί που εγώ ήθελα.
Μαριάννα Βαρβιάνη: Η ιδέα πίσω από το ‘Vortex’
15.03.2016 13:47
Πριν από δυο χρόνια περίπου καθόμουν σε ένα πεζούλι ενός πανηγυριού στην Ικαρία και παρακολουθούσα τον κόσμο να χορεύει. Χόρευαν, ακολουθώντας ένα σπειροειδές σχήμα, χωρίς να συγκρούονται μεταξύ τους και το σχήμα που ακολουθούσαν έδινε την εντύπωση ότι δεν είχε αρχή και τέλος, ότι θα μπορούσε να κινείται έτσι για πάντα.
Μαρίνα Μαυρογένη: Ο φόβος της γελοιότητας στην τέχνη του χορού
05.02.2016 11:36
Μου αρέσει να δημιουργώ με άξονα το χιούμορ και να βρίσκω τον τρόπο εκείνο της ανεπιτήδευτης έκφρασης. Αυτό το Φεβρουάριο χορογραφώ και σκηνοθετώ δύο performances στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων με τίτλους «4» και «Η Χαρά της Αποτυχίας». Είναι δύο έργα που φλερτάρουν με τη γελοιότητα, με το άτεχνο καλλιτεχνικό δημιούργημα.
Χρυσηίς Λιατζιβίρη – SYNDRAM dance co: Ο Χορός δεν είναι απλά 'Φαίνεσθαι'
22.12.2015 14:43
- Σ’ αρέσει να κρύβεσαι; - Όχι. Δεν μ’ αρέσει να φαίνομαι…Δεν μ’ αρέσει να φαίνομαι με τον τρόπο που το «σήμερα» μπορεί να εκθέσει παραμορφώνοντας το οτιδήποτε… Δεν μ’ αρέσει να κοινοποιώ τις κρίσεις μου… Δεν μ’ αρέσουν οι κρίσεις μου έτσι όπως αυτές γεννιούνται και προβάλλουν το «εγώ» μου μέσα από την κρίση… Δεν μ’ αρέσει να με αλλοτριώνουν το «φαίνεσθαι», η κρίση, η κατάκριση…