Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016
Θέατρο: Υπό…κρίση και 1ο Μονοθυματικό Συνέδριο- Off off Athens Festival
Δημοσίευση: Δευτέρα, 17 Ιουνίου 2013 14:54
Θέατρο: Υπό…κρίση και 1ο Μονοθυματικό Συνέδριο- Off off Athens Festival

Στις 14 και 15 Ιουνίου, στα μέσα του πρώτου καλοκαιρινού μήνα και στα μέσα του Off-Off Athens Festival που διοργανώνει του θέατρο Επί Κολωνώ, παρακολουθήσαμε την παράσταση «Υπό ... κρίση».

 

Από τη Φωτεινή Τσαρδούνη


Η «Ομάδα στην Τύχη» συσπείρωσε το δυναμικό της εν καιρώ κρίσης και κατέθεσε την δική της ματιά και σχόλιο σε αυτό το «φαινόμενο» που μας κάνει όλους υπόλογούς της. Επτά άνθρωποι (Θεώνη Δέδε, Αλέξανδρος Δημόπουλος, Χρήστος Καλμαντής, Ελένη Κωστοπούλου, Ξενοφών Μπακούρας, Βάσια Τραμπούλη, Δώρα Τσόγια) έγραψαν την δική τους ιστορία που αφορά την κρίση.

Μία θηλυκή μορφή με τόση επιβολή κι επιρροή έχει ένα παιδί που ξεπηδούσε ανάμεσα στις ιστορίες, σαν να ξεπηδάνε αθέλητα μικρές σκέψεις που είναι φιμωμένες και μας κάνουν ν’ αναρρωτιόμαστε για το πως βλέπουμε τα πράγματα σήμερα (‘Το παιδί της κρίσης’). ‘Η Φυσική Εξέλιξη’  με χιούμορ, από το ενδυματολογικό κομμάτι έως και το παίξιμο των ηθοποιών, μας έκανε να γελάσουμε , αλλά και να σκεφτούμε πως αν τελικά ο χρόνος είναι γραμμικός τώρα είναι η ευκαιρία μας να κάνουμε ό, τι πρέπει ή θέλουμε να κάνουμε, ενώ αν είναι  κυκλικός, υπάρχει επανάληψη και δεύτερη ευκαιρία.

Είδαμε δύο ανθρώπους, από δύο εντελώς διαφορετικά στρώματα, ν’ αποζητούν ο ένας  τον άλλον, με τον δικό του τρόπο ο καθένας,  για να εκπληρώσουνε τις ανάγκες τους  για επιβίωση και για ψευδοϋπερηφάνια. (Δύο ξαδέλφια... ένα δάνειο).

 

Συναντήσαμε σ’ ένα παγκάκι δύο ανθρώπους, έναν πιο ρομαντικό και απλοϊκό και μια πιο ρεαλίστρια και προνοητική να ζυγίζουν ένα βραχιόλι κι ένα χάδι (‘Αγορές Χρυσού’). Είδαμε τον πολιτισμένο εξευτελισμό ενός νεαρού ανέργου, την καθημερινή έλλειψη ανοχής από τον ίδιο τον παθούντα και την φαιδρή υπεροχή του έχοντος εξουσία (‘Strike’). Γίναμε θεατές στην σειρά του συσσιτίου και ακούσαμε τις προσωπικές ιστορίες των ανθρώπων που στεκόντουσαν εκεί, καταλαβαίνοντας πως αύριο μπορεί από την ίδια θέση να λέμε την δική μας προσωπική ιστορία (‘3,2,1...’). Κάτσαμε να ξαποστάσουμε σ’ένα ‘Καφενείο Γερόντων’, αλλά αντί να χυθούμε στις καρέκλες μας και ν’ αναπαυθούμε μας τσιγκλούσε η ατμόσφαιρα αυτού του ανυποψίαστου «μελοντικού νεκροταφείου» όπου η κρίση μπήκε απροσδόκητα, καμουφλαρισμένη σαν μια ερωτική ύπαρξη που το μόνο που ήθελε ήταν να επιβληθεί και  ν’ αποπλανήσει.

Όλες οι ιστορίες , πέρα από την κοινή θεματολογική τους βάση, είχαν ως κοινό παρονομαστή  την χρήση του λόγου ως πρωταγωνιστή, την χρησιμοποίησή του για επιχειρήματα και αποκαλύψεις μέσα από το πάντρεμά του με την διαλογική του μορφή , ώστε να μεταδοθούν αυτά που οι συγγραφείς ήθελαν να πουν από την θεατρική σκηνή . Αιχμαλώτιζαν την νόησή μας κυρίως, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι ήταν κουραστικές οι ιστορίες ή στερούνταν κωμικά στοιχεία.  Μπορούσε κάποιος να δει αλληγορίες, υπήρχε διάχυτη ευαισθησία στα ζητήματα που διαπραγματευόντουσαν, καθώς και μια πλανώμενη ρομαντική ατμόσφαιρα.

Σε όλα αυτά βέβαια συνετέλεσαν αποφασιστικά και όλοι οι ηθοποιοί (Γιάννης Αλεξόπουλος, Ευθύμης Δημητρίου , Χρυσάνθη Θεοδόση, Γιώτα Ιωαννίδου , Πάρης Κονιδάρης, Μαρκέλλα Φανού, Ελένη Τριανταφύλλου ) που με την σκηνοθετική καθοδήγηση της Αντωνίας Γκούβη, κρατήθηκαν οι ισορροπίες, αναδείχθηκε η συλλογική δουλειά της ομάδας και δημιουργήθηκαν ειλικρινείς ιστορίες ενώπιών μας.  Μια ενδιαφέρουσα παράσταση που με ταπεινότητα και συνέπεια μετέφερέ τα μηνύματά της στους θεατές.

 

 

Το 1ο Μονοθυματικό Συνέδριο λαμβάνει χώρα στο θέατρο Επί Κολωνώ στις 15 και 17 Ιουνίου. Διοργανώτρια αυτού η νεαρή ομάδα ‘KindergARTen’, αποτελούμενη από τις: Φανή Δαμαρλή, Λίνα Μαργώνη, Αριάδνη Μιχαηλάρη, Ειρήνη Πουλίση, Μάρω Ρίζου.
Τέσσερις κοπέλες και  μία επιβλέπουσα. Πτυχές των προσωπικών τους ιστοριών. Οι σκηνογραφικές επιλογές (χαρτόνια με λέξεις - κεφάλαια στον τοίχο, παιχνίδια, καρέκλες) θύμιζαν περισσότερο ένα χώρο έκφρασης και μάθησης όπως αποτελεί το νηπιαγωγείο (Kindergarten στα γερμανικά), παρά έναν συνηθισμένο συνεδριακό χώρο. Οι κοπέλες – παιδιά όμως, αντιπαρατάχθηκαν απέναντι στον εαυτό τους και «συνεδρίασαν» μαζί του. Θέλησαν ν’ αποτινάξουν από πάνω τους την θυματοποιημένη τους πλευρά, να έρθουν αντιμέτωπες με τις ιδίες ευθύνες τους που τις έκανε έτσι θύτες του εαυτού τους, να καθαρίσουν από όλα όσα τις μετέτρεψαν σε ανυπεράσπιστα παιδιά που περίμεναν απλά σε κάποια γωνιά για να τα προστατεύσει κάποιος άλλος. Κάθε μία θέλησε να ξορκίσει τους περιορισμούς στους οποίους εντασσόταν από άλλους, είτε αυτό είναι η μητέρα, είτε ένας έρωτας, είτε μια φορμαλιστική κοινωνία. Τις ιστορίες τις συνέθεσε η ίδια η ομάδα ‘KindergARTen’.  Εκμυστηρεύσεις που αντλήθηκαν από εμπειρίες, ακούσματα ή βιώματα, άλλωτε περισσότερο συνειρμικές και άλλωτε σαν καταγραφή προσωπικού ημερολογίου, επεξεργασμένες, με διάθεση εξομολόγησης, έκφρασης θυμού, οργής, απογοήτευσης, με θέληση να κραυγάσουν για ότι έμενε καταπιεσμένο μέσα τους. Στο τέλος της παράστασης, κάποιοι μπορεί ν’ αντλήσουν φεμινιστικά μηνύματα. Μητέρες θ’ αναρωτηθούν πόσο «κακό» μπορεί να έχουν κάνει στις κόρες τους μέσα από την, ανυποψίαστη πολλές φορές,  επιρροή που έχουν σε αυτές. Οι άνδρες μπορεί να προβληματιστούν σχετικά με τις παγίδες που μπορεί να δημιουργεί και να πέφτει η γυναίκα σήμερα, κυρίως όσον αφορά ψυχολογικά παιχνίδια του μυαλού και των άλλων.

Τόσο το κείμενο , όσο και το σκηνοθετικό του στήσιμο πάνω στην σκηνή του 1ου Μονοθυματικού Συνεδρίου, διακατεχόταν από μια διάθεση για όνειρο, για παιχνίδι και επιστορφή στην παιδική αθωότητα, για συγχώρεση και επαναπροσδιορισμό.  Ευρηματικές ενώσεις μεταξύ των ιστοριών που διαδέχονταν η μία την άλλη, σκηνικά αντικείμενα που χρησιμοποιούνταν και πλούτιζαν την σκηνική παρουσία των ηθοποιών έχοντας μάλιστα και σημειολογικό ενδιαφέρον,  έμφαση στο χρώμα και την ποικιλομορφία, αξιοποίηση του χώρου και φροντίδα για το κάθε τι , από την μουσική επιλογή μέχρι το τελευταίο ενδυματολογικό στοιχείο, έκαναν μια παράσταση συγκροτημένη και φρέσκια.

Όντας νέα η ομάδα, η σκηνική της ανασφάλεια ερχόταν φορές στην επιφάνεια, ενώ άλλες στιγμές οι ρόλοι κρατούνταν εσωστρεφείς και αυτολογοκρινόμενοι. Απ΄την μία υπήρχε μεν «δόσιμο» από τις ηθοποιούς, αλλά ένα ακόμα μεγαλύτερο άφημα θα έκανε την διαφορά.  Το όλο εγχείρημα ωστόσο, παραμένει ελπιδοφόρο για την σοβαρότητα και την αγάπη που αντιμετωπίζεται το θέατρο σήμερα από τις νέες ομάδες.

 

 

 

 

 



Εκτύπωση
Περισσότερα
Θέατρο: Blasted - Ερείπια, της Σάρα Κέιν
15.05.2014 16:13
Όταν αυτοκτόνησε η Σάρα Κέιν ήμουν 15 χρονών. Δεν την ήξερα. Αν ζούσε τώρα, είμαι σίγουρη ότι θα πήγαινα στην Αγγλία για να της χτυπήσω το κουδούνι.
Θέατρο: Τα ραδίκια ανάποδα, σε σκηνοθεσία Βλαδίμηρου Κυριακίδη (Eliart)
27.03.2014 10:15
Ήθελα να δω κωμωδία. Μαύρη, άσπρη, κίτρινη, κόκκινη, μπλε, δεν με ενδιέφερε. Κάτι που θα με κάνει να γελάσω χωρίς να σκέφτομαι. Βέβαια και η κωμωδία, όπως χρησιμοποιούμε τη λέξη σήμερα, το χιούμορ, προκαλούν το πνεύμα μας, το νοητικό μας κομμάτι, άρα είναι μάλλον αναπόφευκτο να θέλω να γελάσω χωρίς να συμβάλλει σε αυτό η σκέψη μου. Εξού και η έκφραση «πνευματώδες αστείο». Κατέληξα τελικά σε μια μαύρη κωμωδία: «Τα ραδίκια ανάποδα».
Θέατρο: Πολιτισμός, μία κοσμική τραγωδία, του Δημήτρη Δημητριάδη (Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης)
05.03.2014 12:55
Το έργο του Δημήτρη Δημητριάδη «Πολιτισμός: μία κοσμική τραγωδία» ανεβαίνει από την ομάδα «Bijoux de Kant» και την Καριοφυλλιά Καραμπέτη στο υπόγειο γκαράζ του Ιδρύματος Κακογιάννη. «Ανεβαίνει» στο υπόγειο… Αντιθετικό σχήμα, όπως και το «πολιτισμός-τραγωδία».
Θεατρο: Πνιγμονή στο θέατρο Vault
03.02.2014 09:44
Ελλείψει διαδικτυακής σύνδεσης και με επιπλέον εργασιακές υποχρεώσεις, πάλι ανυποψίαστη πήγα στο θέατρο. Δεν είναι απαραίτητα αρνητικό αυτό. Το στοιχείο της έκπληξης είναι πάντα ευπρόσδεκτο σε τέτοιες περιπτώσεις. Από τον τίτλο βέβαια και μόνο, ήμουν σίγουρη ότι δεν θα πήγαινα σε κάποια ανάλαφρη παράσταση.
Θέατρο: Η ζωή μπροστά σου, σε σκηνοθεσία Άννας Βαγενά (Θέατρο Μεταξουργείο)
09.01.2014 16:18
Είμαι στο λεωφορείο, κάπου στα προάστια της Αθήνας. Μόλις έχω μετακομίσει και δεν έχω ίντερνετ σπίτι. Αυτό σημαίνει ότι δεν έχω καμιά πληροφορία για τη παράσταση που μου προτάθηκε να δω και να γράψω. Μιλώ στο τηλέφωνο με φίλη για να πάμε μαζί το βραδάκι να δούμε την παράσταση «Η ζωή μπροστά σου». «Δεν έχω ιδέα περί τίνος πρόκειται, παίζει η Βαγενά» της λέω. Μια κυρία μεγάλης ηλικίας, από το μπροστινό κάθισμα, γυρίζει και μου λέει: «ααα! Να πάτε, πάρα πολύ ωραία παράσταση!».
Θέατρο: Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρην, σε σκηνοθεσία Γ. Μιχαλακόπουλου στο Άνεσις
11.12.2013 10:56
Αναμονή έξω από το θέατρο Άνεσις, Παρασκευή βράδυ. Ένας νεαρός σαξοφωνίστας στην είσοδο. «Έξυπνη ιδέα να παίζεις έξω από το θέατρο», σκέφτηκα. Όλο και κάποιος θεατής θα σου ρίξει κανένα κέρμα και επιπλέον οι τζαζ μελωδίες του παραπέμπουν σε αμερικάνικες γειτονιές. Και τελικά ο σαξοφωνίστας είναι κομμάτι της παράστασης, μέρος της αμερικάνικης ατμόσφαιρας, που κυρίως μέσα από τη μουσική προσπαθεί να μας περάσει η παράσταση «Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρην».
Θέατρο: Ο μικρός εγώ, του Βασίλη Ανδρέου (Βρυσάκι)
30.10.2013 09:45
Βράδυ Παρασκευής στον πολιτιστικό χώρο «Βρυσάκι». Περιμένω την φίλη μου, Ειρήνη, για να μπούμε να δούμε την παράσταση «Ο μικρός Εγώ». Αργεί. Αρχίζουν τα τηλέφωνα, τα μηνύματα, καμία απάντηση. “Η παράσταση θα πρέπει να ξεκινήσει, παρακαλώ μπείτε στην αυλή” μου είπαν και πήγα όντως στη θέση μου. Τηλεφώνημα Ειρήνης: “Ρε συ, συγγνώμη, με πήρε ο ύπνος. Φταίει που δούλευα βράδυ αυτές τις μέρες” μου λέει “τα λέμε μετά” της απαντάω.
Θέατρο: Άτιτλη Βία, από την ομάδα LEGΩ
10.10.2013 15:04
Τον περασμένο Μάιο στην Αθήνα και στο Bob Theatre Festival η ομάδα του Κ. Ανδρικόπουλου επικράτησε στο Scratch Night διαγωνισμό, συναγωνιζόμενη άλλες 11 ομάδες. 15 λεπτά παρουσίασης της υπό διαμόρφωσης παράστασής του έκαναν το κοινό να ψηφίσει υπέρ της ολοκληρωμένης του δημιουργικής πρότασης. Έτσι λοιπόν, πέντε μήνες μετά, η ομάδα βαφτίστηκε “LEGω” και ξεκίνησε τον θεατρικό της βίο στο BIOS με την παράσταση, ολοκληρωμένης πια, «Άτιτλη Βία» .