Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016
Θέατρο: Theresienstadt - Off off Athens Festival
Δημοσίευση: Πέμπτη, 13 Ιουνίου 2013 15:36
Θέατρο: Theresienstadt - Off off Athens Festival

Η Ομάδα Gras στην παράστασή της “Theresienstadt” φωτογραφίζει μια αληθινή ιστορία του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

 

Από τη Φωτεινή Τσαρδούνη

 

Η πόλη Τερεζίν, στα βόρεια της Πράγας, χρησιμοποιήθηκε από τους Γερμανούς Ναζί ως στρατόπεδο συγκέντρωσης και ως σταθμός μετάβασης των Εβραίων για εκτόπισή τους σε άλλα, μεγαλύτερα στρατόπεδα. Η πόλη, παρά τις κατοχικές της συνθήκες διαβίωσης, ανέπτυξε μια πρωτόγνωρη πολιτιστική δραστηριότητα και έκφραση. Από αυτό επωφελήθηκαν τα Ες-Ες και το 1944, στα πλαίσια προπαγάνδας τους, με αφορμή την επίσκεψη μιας επιτροπής του Ερυθρού Σταυρού  στην πόλη, παρουσίασαν την πόλη ως «θέρετρο».

Η ομάδα Gras διάλεξε να φέρει στην σημερινή θεατρική σκηνή μια πτυχή της τότε υποκριτικής των Ες-Ες. Μια υποχρεωτική γιορτή για τους κρατουμένους, με επιβεβλημένα χαμόγελα που να φωνάζουν «όλα βαίνουν καλώς».

Με πολύχρωμο φουστάνι εποχής και ένα τεράστιο χαμόγελο μας υποδέχθηκε μία από τις κοπέλες στην είσοδο, καλοσωρίζοντάς μας στο «Πρότυπο Κέντρο Υποδοχής Άλλων» (Π.Κ.Υ.Α.). Ατμόσφαιρα γιορτινή, μπαλόνια, πολύχρωμα, φουστάνια, μουσική χορευτική, γέλια, τούρτα... Κι εμείς οι θεατές γίναμε οι δημοσιογράφοι ή οι κοινωνικοί λειτουργοί της κοινωνικής εκδήλωσης.  Μετά από πολύ γιορτή, η Διοικητής, έκανε τις δηλώσεις της από το πάνελ, όπως ορίζει το πρωτόκολλο. Ένας πολιτικάντης λόγος, που έχουμε πλέον συνηθίσει ν’ακούμε από παντού, που χαϊδεύει τ’ αυτιά μας και ζωγραφίζει ένα όντως όμορφο μέρος να διαμένει κάποιος. Οι χοροί πρωτοστατούν, ώσπου εμφανίζεται το πρώτο ρήγμα. Οι κοπέλες κυκλώνουν απειλητικά μία από την παρέα τους, αιωρείται η απειλή και ο φόβος. Και μετά και πάλι τραγούδι. Και αρχίζει μια εναλλαγή σκηνών, γιορτής από την μία, σκληρή και παρασκηνιακή πραγματικότητα από την άλλη. Βία, κακοποίηση, σεξουαλική, σωματική, ψυχολογική, κάθε είδους,  αγωνίες, απειλές, κραυγές, τραγικότητα, αδιέξοδα, τάσεις αυτοκτονίας, θάνατοι, σπαραγμοί.

Η παράσταση είχε ένα πολύ καλό αντικείμενο πραγμάτευσης. Την κυρίαρχη εικόνα του φαίνεσθαι, μία νύξη ότι όλα δεν πρέπει να είναι όπως αρχικά δείχνουν (π.χ. το παράθυρο πάνω αριστερά με τις δυο κοπέλες – παρατηρητές, ντυμένες με κουρέλια) και την λανθάνουσα αλήθεια που βρίσκει ρωγμές και αποκαλύπτεται. Επιτυχής ο ωραιοποιημένος πίνακας, αλλά υπήρχε μια δυσαναλογία, και χρονική και έντασης, μεταξύ των δύο κόσμων.  Παρά την ενέργεια όλων τον ηθοποιών και τις ανεξάντλητες επιδόσεις τους στον χορό, η ισορροπία χανόταν όταν επί 5 λεπτά παρακολουθούσαμε ένα πάρτυ , ενώ εμβόλιμα έμπαιναν κάποια μονάχα δευτερόλεπτα αποκάλυψης του «τι συμβαίνει από πίσω». Και όποτε αυτά τα κομμάτια έπαιρναν μεγαλύτερο μερίδιο χρόνου, υπήρχε μια αμηχανία και συγκράτηση. Λόγια που ψιθυρίζονται και δεν ακούγονται, βίαιες κινήσεις μεν, αλλά αναποφάσιστες και ντροπαλές από την άλλη. Υπήρξαν αρκετές οι φορές που βλέπαμε την προσωπική πορεία και προσπάθεια των ηθοποιών να διαχειριστούν την συναισθηματική τους φόρτιση αναποκρινόμενες σε αυτό που έπρεπε ν’ αναπαραστήσουν. Αλλά αυτό περιοριζόταν στο προσωπικό στοίχημα και αφαιρούσε «βαθμούς» μετάδοσης  αυτής καθ’ αυτής της ιστορίας.

Σαφώς ήταν δύσκολο το εγχείρημα σε τόσα μικρά χρονικά πλαίσια. Ίσως μια καλύτερη κατανομή του σκηνικού χρόνου να μπορούσε να επιφέρει καλύτερες ισορροπίες, έτσι  ώστε οι θεατές να μην χειροκροτούν στο τέλος μονάχα για την προσπάθεια των ηθοποιών ή ως φόρο τιμής για το Τερεζίν ή για την σύντομη αναφορά στα στρατόπεδα συγκέντρωσης του 2013 στην Ελλάδα, αλλά και γιατί η ίδια η παράσταση τους ταρακούνησε μέσα τους και τους έβαλε να στοχαστούν απέναντι στο σήμερα και στο τότε, το οποίο είναι πολύ περισσότερο κοντά μας απ’ ότι θα θέλαμε να πιστέψουμε.

 

 

Εκτύπωση
Περισσότερα
Θέατρο: Blasted - Ερείπια, της Σάρα Κέιν
15.05.2014 16:13
Όταν αυτοκτόνησε η Σάρα Κέιν ήμουν 15 χρονών. Δεν την ήξερα. Αν ζούσε τώρα, είμαι σίγουρη ότι θα πήγαινα στην Αγγλία για να της χτυπήσω το κουδούνι.
Θέατρο: Τα ραδίκια ανάποδα, σε σκηνοθεσία Βλαδίμηρου Κυριακίδη (Eliart)
27.03.2014 10:15
Ήθελα να δω κωμωδία. Μαύρη, άσπρη, κίτρινη, κόκκινη, μπλε, δεν με ενδιέφερε. Κάτι που θα με κάνει να γελάσω χωρίς να σκέφτομαι. Βέβαια και η κωμωδία, όπως χρησιμοποιούμε τη λέξη σήμερα, το χιούμορ, προκαλούν το πνεύμα μας, το νοητικό μας κομμάτι, άρα είναι μάλλον αναπόφευκτο να θέλω να γελάσω χωρίς να συμβάλλει σε αυτό η σκέψη μου. Εξού και η έκφραση «πνευματώδες αστείο». Κατέληξα τελικά σε μια μαύρη κωμωδία: «Τα ραδίκια ανάποδα».
Θέατρο: Πολιτισμός, μία κοσμική τραγωδία, του Δημήτρη Δημητριάδη (Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης)
05.03.2014 12:55
Το έργο του Δημήτρη Δημητριάδη «Πολιτισμός: μία κοσμική τραγωδία» ανεβαίνει από την ομάδα «Bijoux de Kant» και την Καριοφυλλιά Καραμπέτη στο υπόγειο γκαράζ του Ιδρύματος Κακογιάννη. «Ανεβαίνει» στο υπόγειο… Αντιθετικό σχήμα, όπως και το «πολιτισμός-τραγωδία».
Θεατρο: Πνιγμονή στο θέατρο Vault
03.02.2014 09:44
Ελλείψει διαδικτυακής σύνδεσης και με επιπλέον εργασιακές υποχρεώσεις, πάλι ανυποψίαστη πήγα στο θέατρο. Δεν είναι απαραίτητα αρνητικό αυτό. Το στοιχείο της έκπληξης είναι πάντα ευπρόσδεκτο σε τέτοιες περιπτώσεις. Από τον τίτλο βέβαια και μόνο, ήμουν σίγουρη ότι δεν θα πήγαινα σε κάποια ανάλαφρη παράσταση.
Θέατρο: Η ζωή μπροστά σου, σε σκηνοθεσία Άννας Βαγενά (Θέατρο Μεταξουργείο)
09.01.2014 16:18
Είμαι στο λεωφορείο, κάπου στα προάστια της Αθήνας. Μόλις έχω μετακομίσει και δεν έχω ίντερνετ σπίτι. Αυτό σημαίνει ότι δεν έχω καμιά πληροφορία για τη παράσταση που μου προτάθηκε να δω και να γράψω. Μιλώ στο τηλέφωνο με φίλη για να πάμε μαζί το βραδάκι να δούμε την παράσταση «Η ζωή μπροστά σου». «Δεν έχω ιδέα περί τίνος πρόκειται, παίζει η Βαγενά» της λέω. Μια κυρία μεγάλης ηλικίας, από το μπροστινό κάθισμα, γυρίζει και μου λέει: «ααα! Να πάτε, πάρα πολύ ωραία παράσταση!».
Θέατρο: Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρην, σε σκηνοθεσία Γ. Μιχαλακόπουλου στο Άνεσις
11.12.2013 10:56
Αναμονή έξω από το θέατρο Άνεσις, Παρασκευή βράδυ. Ένας νεαρός σαξοφωνίστας στην είσοδο. «Έξυπνη ιδέα να παίζεις έξω από το θέατρο», σκέφτηκα. Όλο και κάποιος θεατής θα σου ρίξει κανένα κέρμα και επιπλέον οι τζαζ μελωδίες του παραπέμπουν σε αμερικάνικες γειτονιές. Και τελικά ο σαξοφωνίστας είναι κομμάτι της παράστασης, μέρος της αμερικάνικης ατμόσφαιρας, που κυρίως μέσα από τη μουσική προσπαθεί να μας περάσει η παράσταση «Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρην».
Θέατρο: Ο μικρός εγώ, του Βασίλη Ανδρέου (Βρυσάκι)
30.10.2013 09:45
Βράδυ Παρασκευής στον πολιτιστικό χώρο «Βρυσάκι». Περιμένω την φίλη μου, Ειρήνη, για να μπούμε να δούμε την παράσταση «Ο μικρός Εγώ». Αργεί. Αρχίζουν τα τηλέφωνα, τα μηνύματα, καμία απάντηση. “Η παράσταση θα πρέπει να ξεκινήσει, παρακαλώ μπείτε στην αυλή” μου είπαν και πήγα όντως στη θέση μου. Τηλεφώνημα Ειρήνης: “Ρε συ, συγγνώμη, με πήρε ο ύπνος. Φταίει που δούλευα βράδυ αυτές τις μέρες” μου λέει “τα λέμε μετά” της απαντάω.
Θέατρο: Άτιτλη Βία, από την ομάδα LEGΩ
10.10.2013 15:04
Τον περασμένο Μάιο στην Αθήνα και στο Bob Theatre Festival η ομάδα του Κ. Ανδρικόπουλου επικράτησε στο Scratch Night διαγωνισμό, συναγωνιζόμενη άλλες 11 ομάδες. 15 λεπτά παρουσίασης της υπό διαμόρφωσης παράστασής του έκαναν το κοινό να ψηφίσει υπέρ της ολοκληρωμένης του δημιουργικής πρότασης. Έτσι λοιπόν, πέντε μήνες μετά, η ομάδα βαφτίστηκε “LEGω” και ξεκίνησε τον θεατρικό της βίο στο BIOS με την παράσταση, ολοκληρωμένης πια, «Άτιτλη Βία» .