Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2016
Θέατρο: Μόνος μου και κάτι ψιλά... Off off Athens Festival
Δημοσίευση: Παρασκευή, 7 Ιουνίου 2013 16:37
Θέατρο: Μόνος μου και κάτι ψιλά...  Off off Athens Festival

Στις 5 και 6 Ιουνίου η ομάδα «Χτύπος» παρουσίασε το έργο «Μόνος μου και κάτι ψιλά» , κείμενο του Παναγιώτη Μπαρμπαγιάννη.

 

Από τη Φωτεινή Τσαρδούνη


Τρεις άνεργοι άνθρωποι, δύο άνδρες και μία  γυναίκα, παρουσιάζονται για μία οντισιόν. Δεν είναι ηθοποιοί, απλά ψάχνουν για δουλειά. Ακούγεται μονάχα η φωνή του υπευθύνου της οντισιόν που περιπαίζει ή δίνει οδηγίες στους υποψηφίους. Αφού πάρει  ο καθένας το κείμενό του, παρουσιάζει στους θεατές-κριτική επιτροπή  τον μονόλογό του. Οι τρεις πρωτοπαρουσίαστοι τύποι μεταμορφώνονται για τις ανάγκες του ρόλου τους σχεδόν στο ακριβώς αντίθετό τους, για παράδειγμα η κοπέλα των «ελευθέρων ηθών» σε μια κατηγορούμενη αλλά κατά τ’ άλλα πλήρως ηθική,  μητέρα που σκότωσε τον άνδρα της, διότι την κακοποιούσε μπροστά στα παιδιά της.

Το σύνολο του έργου παριλαμβάνει από θέση στερεοτυπικούς χαρακτήρες ανθρώπων (π.χ. πόρνη, κοστουμάτος επαγγελματίας, γκέι, σοβαρός καλλιτέχνης κ.ά.). Οπότε ουσιαστικά η μεταμόρφωση δεν υφίσταται πραγματικά, απλά βλέπουμε συμβατικά το  αντίθετο των υποψηφίων στην σκηνή .  Οι προσδοκίες  ότι θ’ ακολουθήσει ένα κωμικό έργο είναι υψηλές στην αρχή, από την εκφώνηση του αφανούς υπευθύνου έως και την παρουσίαση των τριών ηρώων. Και τελικά τα κωμικά κομμάτια του έργου είναι αυτά που κρατούν το ενδιαφέρον των θεατών.  Οι μονόλογοι όμως είναι εκ των πραγμάτων δύσκολοι ως είδος, πόσο μάλλον οι δραματικοί. Δυστυχώς η ομάδα μάλλον έπεσε στην παγίδα. Η ουσία αυτών που θέλει να πει ο συγγραφέας είναι πολύ σημαντικά, ωστόσο του λείπει μάλλον ο κατάλληλος τρόπος. Υπάρχει μια σχετική δομή, αλλά δεν είναι αρκετή. Δεν επαρκούν οι συγκρούσεις και τα εμπόδια, είτε ως ψυχισμός είτε ως γεγονότα πάνω στην σκηνή για να δείξει δυναμικά αυτό που θέλει. Και η σκηνοθεσία δυστυχώς δεν μπόρεσε να βοηθήσει σε αυτό, όντως μάλλον άπειρη.

 Τα ρούχα έδωσαν ταυτότητα στους χαρακτήρες, ενώ το βίντεο ήταν ρεαλιστικό και άμεσο, αυξάνοντας το ενδιαφέρον μας ως θεατές , γιατί βλέπαμε ουσιαστικά και την άλλη πλευρά του μονόλογου.

Οι ηθοποιοί ήταν σαφώς πιο εξοικειωμένοι με τα κωμικά κομμάτια του έργου που είχαν τέμπο και αμεσότητα και αυτό φάνηκε και από τις καλοδεχούμενες αντιδράσεις του κοινού.

Το ευτύχημα σε αυτή την παράσταση είναι ότι όλοι όσοι συνετέλεσαν στο να πραγματοποιηθεί είναι νέα παιδιά και νέοι στο χώρο. Και μόνο που γράφτηκε ένα κείμενο από το τίποτα και πήρε το θάρρος να στηθεί, να προκύψουν συνεργασίες και να παρουσιαστεί, είναι κέρδος. Ωστόσο,  υπάρχει δρόμος μπροστά που χρειάζεται επιμονή, φαντασία και όχι φόβο για τα βαθιά!

 

 

Εκτύπωση
Περισσότερα
Θέατρο: Blasted - Ερείπια, της Σάρα Κέιν
15.05.2014 16:13
Όταν αυτοκτόνησε η Σάρα Κέιν ήμουν 15 χρονών. Δεν την ήξερα. Αν ζούσε τώρα, είμαι σίγουρη ότι θα πήγαινα στην Αγγλία για να της χτυπήσω το κουδούνι.
Θέατρο: Τα ραδίκια ανάποδα, σε σκηνοθεσία Βλαδίμηρου Κυριακίδη (Eliart)
27.03.2014 10:15
Ήθελα να δω κωμωδία. Μαύρη, άσπρη, κίτρινη, κόκκινη, μπλε, δεν με ενδιέφερε. Κάτι που θα με κάνει να γελάσω χωρίς να σκέφτομαι. Βέβαια και η κωμωδία, όπως χρησιμοποιούμε τη λέξη σήμερα, το χιούμορ, προκαλούν το πνεύμα μας, το νοητικό μας κομμάτι, άρα είναι μάλλον αναπόφευκτο να θέλω να γελάσω χωρίς να συμβάλλει σε αυτό η σκέψη μου. Εξού και η έκφραση «πνευματώδες αστείο». Κατέληξα τελικά σε μια μαύρη κωμωδία: «Τα ραδίκια ανάποδα».
Θέατρο: Πολιτισμός, μία κοσμική τραγωδία, του Δημήτρη Δημητριάδη (Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης)
05.03.2014 12:55
Το έργο του Δημήτρη Δημητριάδη «Πολιτισμός: μία κοσμική τραγωδία» ανεβαίνει από την ομάδα «Bijoux de Kant» και την Καριοφυλλιά Καραμπέτη στο υπόγειο γκαράζ του Ιδρύματος Κακογιάννη. «Ανεβαίνει» στο υπόγειο… Αντιθετικό σχήμα, όπως και το «πολιτισμός-τραγωδία».
Θεατρο: Πνιγμονή στο θέατρο Vault
03.02.2014 09:44
Ελλείψει διαδικτυακής σύνδεσης και με επιπλέον εργασιακές υποχρεώσεις, πάλι ανυποψίαστη πήγα στο θέατρο. Δεν είναι απαραίτητα αρνητικό αυτό. Το στοιχείο της έκπληξης είναι πάντα ευπρόσδεκτο σε τέτοιες περιπτώσεις. Από τον τίτλο βέβαια και μόνο, ήμουν σίγουρη ότι δεν θα πήγαινα σε κάποια ανάλαφρη παράσταση.
Θέατρο: Η ζωή μπροστά σου, σε σκηνοθεσία Άννας Βαγενά (Θέατρο Μεταξουργείο)
09.01.2014 16:18
Είμαι στο λεωφορείο, κάπου στα προάστια της Αθήνας. Μόλις έχω μετακομίσει και δεν έχω ίντερνετ σπίτι. Αυτό σημαίνει ότι δεν έχω καμιά πληροφορία για τη παράσταση που μου προτάθηκε να δω και να γράψω. Μιλώ στο τηλέφωνο με φίλη για να πάμε μαζί το βραδάκι να δούμε την παράσταση «Η ζωή μπροστά σου». «Δεν έχω ιδέα περί τίνος πρόκειται, παίζει η Βαγενά» της λέω. Μια κυρία μεγάλης ηλικίας, από το μπροστινό κάθισμα, γυρίζει και μου λέει: «ααα! Να πάτε, πάρα πολύ ωραία παράσταση!».
Θέατρο: Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρην, σε σκηνοθεσία Γ. Μιχαλακόπουλου στο Άνεσις
11.12.2013 10:56
Αναμονή έξω από το θέατρο Άνεσις, Παρασκευή βράδυ. Ένας νεαρός σαξοφωνίστας στην είσοδο. «Έξυπνη ιδέα να παίζεις έξω από το θέατρο», σκέφτηκα. Όλο και κάποιος θεατής θα σου ρίξει κανένα κέρμα και επιπλέον οι τζαζ μελωδίες του παραπέμπουν σε αμερικάνικες γειτονιές. Και τελικά ο σαξοφωνίστας είναι κομμάτι της παράστασης, μέρος της αμερικάνικης ατμόσφαιρας, που κυρίως μέσα από τη μουσική προσπαθεί να μας περάσει η παράσταση «Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρην».
Θέατρο: Ο μικρός εγώ, του Βασίλη Ανδρέου (Βρυσάκι)
30.10.2013 09:45
Βράδυ Παρασκευής στον πολιτιστικό χώρο «Βρυσάκι». Περιμένω την φίλη μου, Ειρήνη, για να μπούμε να δούμε την παράσταση «Ο μικρός Εγώ». Αργεί. Αρχίζουν τα τηλέφωνα, τα μηνύματα, καμία απάντηση. “Η παράσταση θα πρέπει να ξεκινήσει, παρακαλώ μπείτε στην αυλή” μου είπαν και πήγα όντως στη θέση μου. Τηλεφώνημα Ειρήνης: “Ρε συ, συγγνώμη, με πήρε ο ύπνος. Φταίει που δούλευα βράδυ αυτές τις μέρες” μου λέει “τα λέμε μετά” της απαντάω.
Θέατρο: Άτιτλη Βία, από την ομάδα LEGΩ
10.10.2013 15:04
Τον περασμένο Μάιο στην Αθήνα και στο Bob Theatre Festival η ομάδα του Κ. Ανδρικόπουλου επικράτησε στο Scratch Night διαγωνισμό, συναγωνιζόμενη άλλες 11 ομάδες. 15 λεπτά παρουσίασης της υπό διαμόρφωσης παράστασής του έκαναν το κοινό να ψηφίσει υπέρ της ολοκληρωμένης του δημιουργικής πρότασης. Έτσι λοιπόν, πέντε μήνες μετά, η ομάδα βαφτίστηκε “LEGω” και ξεκίνησε τον θεατρικό της βίο στο BIOS με την παράσταση, ολοκληρωμένης πια, «Άτιτλη Βία» .