Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2016
Θέατρο: Δωμάτιο 32 και No fail Recipe – Off off Athens Festival
Δημοσίευση: Τετάρτη, 5 Ιουνίου 2013 15:09
Θέατρο: Δωμάτιο 32 και No fail Recipe – Off off Athens Festival

Το 5ο φεστιβάλ off-off Athens για νέες θεατρικές ομάδες ξεκίνησε και φέτος στο θέατρο Επί Κολωνώ. Το φεστιβάλ, συνεπές στο καλοκαιρινό του ραντεβού, ταιριάζει την ζεστή εποχή με τον ζεστό χώρο του θέατρου και τον δροσερό του κήπο, όπου συναντιούνται δημιουργοί και θεατές , συζητούν, ενθουσιάζονται, μοιράζονται ένα ποτό, προσκαλούν και προκαλούν φίλους και αγνώστους να παρακολουθήσουν τα πρώτα τους ανεξάρτητα βήματα στον θεατρικό χώρο.



Από τη Φωτεινή Τσαρδούνη


Το Φεστιβάλ άνοιξε το “Δωμάτιο 32” από την ομάδα 49. Ο Λευτέρης Παπανικολάου-Γκιωνάκης, μετέφρασε και διασκεύασε το θεατρικό έργο Tape του Stephen Belber (γνωστό σε πολλούς από την κινηματογραφική του μεταφορά από τον Richard Linklater ) και το προσάρμοσε σκηνοθετώντας το ως μια bar-theatre παράσταση . Στο θέατρο Επί Κολωνώ ωστόσο, παρουσιάστηκε στην κεντρική θεατρική σκηνή .


Ο John και ο Vince είναι παλιοί φίλοι από το σχολείο. Δέκα χρόνια μετά την αποφοίτησή τους, ο John βραβεύεται για μια ταινία του και ο Vince διαλέγει αυτή την σημαντική μέρα για να μάθει αυτό που ο άλλος θέλει να ξεχάσει. Η παλιά ιστορία που τους κατατρέχει έχει πρωταγωνίστρια ουσιαστικά την Amy και δεν είναι ένα απλό ερωτικό τρίγωνο. Όταν εμφανίζεται και εκείνη στο δωμάτιο η κατάσταση ξεφεύγει από τον έλεγχο τον δύο ανδρών. Μια ιστορία που οι θέσεις ισχύος και ηθικής αλλάζουν συνεχώς πρόσωπο, οι αναμνήσεις φανερώνονται εντελώς υποκειμενικές και τα πρόσωπα αναλαμβάνουν τις συνέπειες των πράξεών τους.


Από την αρχή της παράστασης υπάρχει μια ανησυχία στην σκηνή. Ο Vince αναμένει τον John. Το ποιος είναι ο Vince (Βασίλης Μπατσακούτσας) και το τί κάνει, σκιαγραφείται από την αρχή με τα αντικείμενα γύρω του, τα ρούχα του, τον τρόπο που κινείται και χειρονομεί σε βαθμό κοινοτοπίας. Η είσοδος του John (Γιώργος Λούντζης) από την άλλη, εισάγει στο δωμάτιο έναν χαρακτήρα συγκρατημένο και κάνει το μυστήριο σιγά σιγά να έρχεται στην επιφάνεια. Από την αρχή οι ατάκες των δύο ηρώων μας φανερώνουν την συγκρουσιακή τους σχέση που «βράζει» από κάτω. Ο Vince γίνεται συν τῳ χρόνῳ πιο ρεαλιστικός και ισορροπημένος και δημιουργεί πολύ καλή σκηνική σχέση με τον John. Πολύ καλός ρυθμός μεταξύ των δύο χαρακτήρων, αν και από ένα σημείο και μετά μας έλειψε η ποικιλία των συναισθηματικών τους μεταστροφών. Η άφιξη της Amy (Λυδία Μπαγεώργου) στο δωμάτιο επιφέρει νέες ισορροπίες στην σκηνή. Διστακτική στην αρχή, είναι αυτή που τελικά καθοδηγεί τον ρου της παράστασης. Χαμηλώνουν μεν οι τόνοι από φωνητικά ξεσπάσματα, αλλά αναδεικνύεται η δύναμη όλων αυτών που καραδοκούν και δεν ειπώνονται. Βοηθά σ’ αυτό και η χωροταξική διάταξη που επιλέχθηκε. Με τους τρεις ηθοποιούς επί σκηνής, διαφορετικών ποιοτήτων μεν , αλλά συμβάλλοντας εξίσου στην ολοκλήρωση του έργου σκηνικά, η παράσταση παρακολουθείται με μια διάθεση «θρίλερ», αλλά και χαμόγελου, αφού δίνεται η αφορμή κάποιες στιγμές πολύ ζυγιασμένα από τους ηθοποιούς.


Στις 4 και 5 Ιουνίου το Φεστιβάλ off-offAthensφιλοξενεί το έργο της Νίκης Τσέτικα, “Nofailrecipe”. Όντως, η παράσταση , ως μια άλλη συνταγή, δεν αποδεικύνεται καθόλου “fail” (αποτυχία)!


Μου έχει μείνει από τότε που συνατήθηκα με το έργο του SergiBelbel «Μια στιγμή πριν» (“Morir” ο πρωτότυπος τίτλος) η φράση του «η ιδέα είναι το παν». Το έργο της Νίκης Τσέτικα είναι η πραγμάτωση αυτής της φράσης. Έχει μια καλή ιδέα και την βάζει σ’ εφαρμογή. Παίρνει αυγό, βούτυρο, ζάχαρη, προσθέτει στην συνέχεια αμύγδαλα και αλεύρι, στο τέλος συμπληρώνει με κακάο και έτοιμο το θεατρικό έργο! Απλά και ουσιαστικά. Βασισμένη σε συστατικά ζαχαροπλαστικής, αλλάζει το μάτι του αφηγητή που συνηθίζουμε να το περιορίζουμε στο ανθρώπινο, ζωντανεύει τα υλικά, τα τοποθετεί σε μια κομβική περίοδο της ζωής τους (ετοιμασία σοκολατόπιτας) και δημιουργεί σχέσεις, ανθρωπίνως αναγνωρίσιμες. Τα υλικά μπορούν να διαφωνούν και να μαλώνουν, να μη «δένουν» το ένα με το άλλο, να ερωτεύονται και να παρεξηγούνται, να είναι ημιμαθή, έξυπνα, δίκαια ή αφελή. Όλη η γκάμα των ανθρωπίνων χαρακτηριστικών μπορεί να χωρέσει σε μια κατσαρόλα. Και μάλιστα αυτή η κατσαρόλα είναι γεμάτη χιούμορ και φρεσκάδα.


Υπό την σκηνοθετική επιμέλεια της ίδιας της συγγραφέος, τα υλικά μάς συστήνονται ένα ένα, ακολουθώντας το χρονοδιάγραμμα της εκτέλεσης μιας συνταγής. Από την αρχή τα λογοπαίγνια, τα πειράγματα και οι αντιθέσεις μεταξύ των υλικών-ηρώων είναι παρόντα κι έτσι οι θεατές ακολουθούν τις διαθέσεις τους και ανταποκρίνονται με αυθόρμητο γέλιο. Όλη η ομάδα “Κράτσες Κρούτσες» που παίζουν ως ηθοποιοί, αφήνονται να παρασυρθούν από τα κωμικά στοιχεία των ρόλων τους, άλλοι περισσότερο, άλλοι πιο συγκρατημένοι, αλλά με την ίδια διάθεση : να περάσουμε όλοι όμορφα. Κωμικότητα, αμεσότητα και το παιχνίδι μεταξύ των χαρακτήρων μας κερδίζουν από την αρχή της παράστασης. Σημαντικό στοιχείο της επίσης είναι η κινησιολογική της παρτιτούρα που επιμελήθηκε η Ηλέκτρα Αρσενίδου. Μπορεί να μην μιλάμε για μια παράσταση σωματικού θεάτρου, ωστόσο η κίνηση είναι συνεχώς παρούσα είτε ως ίδιον ενός υλικού (π.χ. αλεύρι - Αναστασία Τσώμου), είτε ως κατάσταση πάνω στην σκηνή είτε ως δήλωση της χρονικής φάσης του μαγειρέματος (σε συνδυασμό και με τον αντίστοιχο φωτισμό). Το μουσικό κομμάτι-τραγούδι της παράστασης της δίνει επιπλέον πόντους, διότι τοποθετείται σε σημείο που ξεκουράζει τον θεατή από τον συνεχή αγώνα των υλικών και τον οριακό μονόλογο του κου Αμύγδαλου και φέρει μια ανάσα ευχαρίστησης, αυτής του ακούσματος ενός αρμονικού μουσικού μέλους.


Το έργο είναι δομημένο και η ίδια η παράσταση ρέει. Περιμέναμε να δούμε τί θα γίνει τελικά, θα γνωρίσουμε αυτή την σοκολάτα που τόσα πολλά ξέρει; Το γλυκό της Νίκης Τσέτικα έδεσε πάντως σκηνικά, γαργάλησε τον ουρανίσκο μας και το ότι μείναμε λίγο μετέωροι στο τέλος δείχνει πως μάλλον είχαμε ανάγκη από λίγο μεγαλύτερο κομμάτι. Αλλά έτσι γίνεται με τα γλυκά, θέλεις πάντα λίγο περισσότερο..

Εκτύπωση
Περισσότερα
Θέατρο: Blasted - Ερείπια, της Σάρα Κέιν
15.05.2014 16:13
Όταν αυτοκτόνησε η Σάρα Κέιν ήμουν 15 χρονών. Δεν την ήξερα. Αν ζούσε τώρα, είμαι σίγουρη ότι θα πήγαινα στην Αγγλία για να της χτυπήσω το κουδούνι.
Θέατρο: Τα ραδίκια ανάποδα, σε σκηνοθεσία Βλαδίμηρου Κυριακίδη (Eliart)
27.03.2014 10:15
Ήθελα να δω κωμωδία. Μαύρη, άσπρη, κίτρινη, κόκκινη, μπλε, δεν με ενδιέφερε. Κάτι που θα με κάνει να γελάσω χωρίς να σκέφτομαι. Βέβαια και η κωμωδία, όπως χρησιμοποιούμε τη λέξη σήμερα, το χιούμορ, προκαλούν το πνεύμα μας, το νοητικό μας κομμάτι, άρα είναι μάλλον αναπόφευκτο να θέλω να γελάσω χωρίς να συμβάλλει σε αυτό η σκέψη μου. Εξού και η έκφραση «πνευματώδες αστείο». Κατέληξα τελικά σε μια μαύρη κωμωδία: «Τα ραδίκια ανάποδα».
Θέατρο: Πολιτισμός, μία κοσμική τραγωδία, του Δημήτρη Δημητριάδη (Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης)
05.03.2014 12:55
Το έργο του Δημήτρη Δημητριάδη «Πολιτισμός: μία κοσμική τραγωδία» ανεβαίνει από την ομάδα «Bijoux de Kant» και την Καριοφυλλιά Καραμπέτη στο υπόγειο γκαράζ του Ιδρύματος Κακογιάννη. «Ανεβαίνει» στο υπόγειο… Αντιθετικό σχήμα, όπως και το «πολιτισμός-τραγωδία».
Θεατρο: Πνιγμονή στο θέατρο Vault
03.02.2014 09:44
Ελλείψει διαδικτυακής σύνδεσης και με επιπλέον εργασιακές υποχρεώσεις, πάλι ανυποψίαστη πήγα στο θέατρο. Δεν είναι απαραίτητα αρνητικό αυτό. Το στοιχείο της έκπληξης είναι πάντα ευπρόσδεκτο σε τέτοιες περιπτώσεις. Από τον τίτλο βέβαια και μόνο, ήμουν σίγουρη ότι δεν θα πήγαινα σε κάποια ανάλαφρη παράσταση.
Θέατρο: Η ζωή μπροστά σου, σε σκηνοθεσία Άννας Βαγενά (Θέατρο Μεταξουργείο)
09.01.2014 16:18
Είμαι στο λεωφορείο, κάπου στα προάστια της Αθήνας. Μόλις έχω μετακομίσει και δεν έχω ίντερνετ σπίτι. Αυτό σημαίνει ότι δεν έχω καμιά πληροφορία για τη παράσταση που μου προτάθηκε να δω και να γράψω. Μιλώ στο τηλέφωνο με φίλη για να πάμε μαζί το βραδάκι να δούμε την παράσταση «Η ζωή μπροστά σου». «Δεν έχω ιδέα περί τίνος πρόκειται, παίζει η Βαγενά» της λέω. Μια κυρία μεγάλης ηλικίας, από το μπροστινό κάθισμα, γυρίζει και μου λέει: «ααα! Να πάτε, πάρα πολύ ωραία παράσταση!».
Θέατρο: Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρην, σε σκηνοθεσία Γ. Μιχαλακόπουλου στο Άνεσις
11.12.2013 10:56
Αναμονή έξω από το θέατρο Άνεσις, Παρασκευή βράδυ. Ένας νεαρός σαξοφωνίστας στην είσοδο. «Έξυπνη ιδέα να παίζεις έξω από το θέατρο», σκέφτηκα. Όλο και κάποιος θεατής θα σου ρίξει κανένα κέρμα και επιπλέον οι τζαζ μελωδίες του παραπέμπουν σε αμερικάνικες γειτονιές. Και τελικά ο σαξοφωνίστας είναι κομμάτι της παράστασης, μέρος της αμερικάνικης ατμόσφαιρας, που κυρίως μέσα από τη μουσική προσπαθεί να μας περάσει η παράσταση «Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρην».
Θέατρο: Ο μικρός εγώ, του Βασίλη Ανδρέου (Βρυσάκι)
30.10.2013 09:45
Βράδυ Παρασκευής στον πολιτιστικό χώρο «Βρυσάκι». Περιμένω την φίλη μου, Ειρήνη, για να μπούμε να δούμε την παράσταση «Ο μικρός Εγώ». Αργεί. Αρχίζουν τα τηλέφωνα, τα μηνύματα, καμία απάντηση. “Η παράσταση θα πρέπει να ξεκινήσει, παρακαλώ μπείτε στην αυλή” μου είπαν και πήγα όντως στη θέση μου. Τηλεφώνημα Ειρήνης: “Ρε συ, συγγνώμη, με πήρε ο ύπνος. Φταίει που δούλευα βράδυ αυτές τις μέρες” μου λέει “τα λέμε μετά” της απαντάω.
Θέατρο: Άτιτλη Βία, από την ομάδα LEGΩ
10.10.2013 15:04
Τον περασμένο Μάιο στην Αθήνα και στο Bob Theatre Festival η ομάδα του Κ. Ανδρικόπουλου επικράτησε στο Scratch Night διαγωνισμό, συναγωνιζόμενη άλλες 11 ομάδες. 15 λεπτά παρουσίασης της υπό διαμόρφωσης παράστασής του έκαναν το κοινό να ψηφίσει υπέρ της ολοκληρωμένης του δημιουργικής πρότασης. Έτσι λοιπόν, πέντε μήνες μετά, η ομάδα βαφτίστηκε “LEGω” και ξεκίνησε τον θεατρικό της βίο στο BIOS με την παράσταση, ολοκληρωμένης πια, «Άτιτλη Βία» .