Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2016

Λίνα Νικολακοπούλου: Mε την πονηριά και με το πρόχειρο δεν στεριώνει τίποτα

Λίνα Νικολακοπούλου: Mε την πονηριά και με το πρόχειρο δεν στεριώνει τίποτα

Μόνο το μαζί πρέπει να κρατήσουμε, την ανάγκη του ανθρώπου να είναι παρέα. Να έχει μια χειρολαβή να πιαστεί και να συνεχίσει! Για μένα είναι πάντοτε μια δυνατότητα στο άβολο να αισθάνεται κανείς ότι κάπου στηρίζεται, όπως όταν μεταφέρεσαι σε ένα βαγόνι, σε ένα λεωφορείο. Αυτή είναι και η φάση που περνάει και ο τόπος μας και εμείς.   Αυτή  τη στιγμή που μιλάμε ο κόσμος είναι πιο γερός,  πιο αποφασισμένος να ξαναδεί τα πράγματα από την αρχή.

Μια κρίση συνιστά πηγή έμπνευσης! Το σοκ που παθαίνει κανείς δημιουργεί αμέσως άλλη συμπεριφορά. Είναι μια αφύπνιση από μία καθημερινότητα που σου επιτρέπει η αναζήτησή σου να είναι αισθητική ή αισθηματική. Όταν βιολογικά και ψυχοπνευματικά σοκάρεσαι, φυσικό είναι να ανοίξεις άλλες παραμέτρους στη σκέψη και στην έκφρασή σου.

 

Έτσι συνέβη και γεννήθηκε και η νέα μου δουλειά « Χειρολαβές», μέσω της οποίας δίνω το «παρών» μου. Συνεχίζω να κρατάω το δρόμο της επιθυμίας ανοιχτό. Και το δικαίωμα της δημιουργίας να μην γκρεμίζεται μαζί με τόσα άλλα δεδομένα γύρω μας.

Τραγούδια που δούλεψα τα τελευταία δύο χρόνια. Γι’ αυτό κάποια μιλούν απευθείας για την κρίση, για ό,τι ζούμε αυτήν την περίοδο. Για αυτό και υπάρχει σκιτσαρισμένη η συνθήκη.

 

Προδόθηκε κάθετα η εμπιστοσύνη στις αποφάσεις που έχουν πάρει οι κρατούντες για τον τόπο. Ξέρω πολλές στιγμές στην ιστορία που έγιναν λάθη. Αλλά να έχει παραδοθεί η χώρα, πονηρά και μαγειρεμένα, σε συμφέροντα και «αγορές», μου φάνηκε γεγονός τρομακτικής έντασης.

 

Ίσως μόνο τέτοιες συνθλιπτικές συνθήκες ξαναβγάζουνε από μέσα μας το καθαρό, το αίτημα να μοιραστούμε κάτι πιο αληθινό. Γυρίζουμε στα βασικά μας χαρακτηριστικά και χτίζουμε από την αρχή. Το πιο δύσκολο είναι να διαλέξει κανείς τι πρέπει να γκρεμίσει.  Επιβάλλεται να υπάρξει μια αληθινή συζήτηση, και για να συμβεί αυτό είναι αναγκαίο οι άνθρωποι να δώσουν χρόνο από τον εαυτό τους. Θα βρεθεί άκρη, πως θα γίνει; Έχω την πίστη ότι μπορούν να γίνουν ακόμη  ωραία πράγματα, που θα έχουν αγάπη και φροντίδα ως κύρια συστατικά. Κάτι θα κουνηθεί, κάτι θα γίνει!

 

Πρέπει να γίνει σαφές ότι με την πονηριά και με το πρόχειρο δεν στεριώνει τίποτα. Χρειάζεται μεγαλύτερη ευθύνη και δέσμευση αν θέλουμε αυτό που μας περιβάλλει να μας μοιάζει θα πρέπει να είμαστε άγρυπνοι στην όποια καταστροφή του. Όσο έχουμε ειρήνη βέβαια, ε;. Σε συνθήκες άλλες και πάλι θα πρέπει να δείξουμε άλλες αντοχές.  Αυτή η ρηχότητα όμως αυτό το σχεδόν παράλυτο νευρικό σύστημα, είτε από το στρες είτε από την παθητικότητα, δε γεννάει τίποτα, παρά μόνο μελαγχολικούς ανθρώπους.

 

Info: Η Λίνα Νικολακοπούλου (Ευαγγελία Νικολακοπούλου) είναι στιχουργός. Γεννήθηκε στις 30 Ιουνίου του 1957 στα Μέθανα. Η μητέρα της ήταν δασκάλα και ο πατέρας της στρατιωτικός. Σπούδασε κοινωνικές και πολιτικές επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, ενώ παράλληλα παρακολουθούσε μαθήματα κινηματογραφίας στη σχολή Σταυράκου, σκηνοθεσίας θεάτρου στη σχολή του Πέλου Κατσέλη, αλλά και κλασσικής κιθάρας στο Εθνικό και Ελληνικό Ωδείο Αθηνών. Το όνομα της, είναι άμεσα συνδεδεμένο με αυτό του Σταμάτη Κραουνάκη, τον οποίο γνώρισε στα τέλη της δεκαετίας του '70,  συμφοιτητές στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και έκτοτε πορεύονται δημιουργικά μαζί. Έχει συνεργαστεί, γνωρίζοντας μεγάλη καλλιτεχνική και εμπορική επιτυχία, με μεγάλα ονόματα στον ελληνικό και διεθνή χώρο του τραγουδιού.

Σχετικές ειδήσεις
Echo Train: Κορεσμός στη μουσική και μια άλλη οπτική
22.04.2016 15:46
Μιλάνε χρόνια τώρα για κορεσμό στη μουσική, αλλά και γενικότερα στις τέχνες, στις συνήθειες, στις ιδέες. Αναρωτιέμαι αν αυτό όντως ισχύει ή θα έπρεπε να το δούμε μέσα απο ένα άλλο πρίσμα. Υπάρχει η τάση όταν ακούμε μια μουσική σήμερα να τη χαρακτηρίζουμε ανάλογα με το ποια δεκαετία μας θυμίζει ή σε ποια βασίζεται.
Παντελής Κυραμαργιός: Το άλμπουμ “Ως την άκρη της κλωστής” σηματοδοτεί την εκπλήρωση ενός ονείρου
06.04.2016 14:42
Από μικρός αγαπούσα τους θεματικούς δίσκους, εκείνους όπου στο βιβλιαράκι υπάρχει μια ιστορία και τα τραγούδια αποτελούν στην ουσία μια μουσική αφήγηση αυτής της ιστορίας. Η δημιουργία και κυκλοφορία του άλμπουμ “Ως την άκρη της κλωστής” σηματοδοτεί την εκπλήρωση ενός ονείρου. Στη συγκεκριμένη δουλειά έγινε η προσπάθεια το κάθε τραγούδι να στέκεται νοηματικά αυτόνομο.
Γεωργία Νταγάκη: Η λύρα ταξιδεύει…
29.01.2016 13:31
Στην ερώτηση "Γιατί ασχολήθηκες με τη μουσική" μπορώ να δώσω πολλές διαφορετικές απαντήσεις. Όμως, όσο τα χρόνια περνούν η απάντηση τείνει να είναι μία: Γιατί η λύρα με εκπλήσσει συνεχώς. Η έκπληξη μου πάντα, είναι στο τι διαστάσεις μπορεί να πάρει και μέχρι που μπορεί να σε ταξιδέψει αλλά και να ταξιδευτεί.
Cayetano (Γιώργος Μπρατάνης): Γράμμα από την Ανατολή
05.01.2016 13:59
Αγναντεύεις από το μπαλκόνι σου το Hong Kong. Χαμηλώνεις τα μάτια σου για να αντικρίσεις την κίνηση στην λεωφόρο. Σαν να άφησες ένα τσούρμο παιδάκια να οδηγούν, δημιουργούν μποτιλιαρίσματα για το τίποτα.
Monsieur Minimal (Χρήστος Τσιτρούδης): Ποιοι είναι αυτοί που θα κρίνουν τηv μουσική και τους δημιουργούς της?
24.12.2015 15:03
Κατά καιρούς διαβάζω βαρύγδουπες κριτικές διαφόρων δισκοκριτικών οι οποίοι στην προσπάθεια τους να εντυπωσιάσουν χάνουν το πραγματικό νόημα της μουσικής και αναλώνονται άλλοτε σε καλές άλλα τις περισσότερες φορές σε κακόγουστες φαντεζί φρασεολογίες. Αυτό φαντάζομαι ότι γίνεται γιατί με κάποιο τρόπο και αυτοί οι άνθρωποι προσπαθούν να δημιουργήσουν ένα δικό τους έργο τέχνης με τις λέξεις τους με αποτέλεσμα να ξεχνάν το πραγματικό έργο, τη μουσική.