Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2016
Θέατρο: Βασιλική της Βάσως Νικολοπούλου – Λίνα Ζαρκαδούλα (Νέο ελληνικό Θέατρο Γιώργου Αρμένη)
Δημοσίευση: Δευτέρα, 13 Μαΐου 2013 16:37
Θέατρο: Βασιλική της Βάσως Νικολοπούλου – Λίνα Ζαρκαδούλα (Νέο ελληνικό Θέατρο Γιώργου Αρμένη)

Η Βάσω Νικολοπούλου με την  νουβέλα της «Βασιλική» ήταν υποψήφια για το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα  του περιοδικού «Διαβάζω», καθώς και   για το Κρατικό βραβείο καλύτερου διηγήματος το 2011.

 

Από τη Φωτεινή Τσαρδούνη

 

Η σκηνοθέτης Λίνα Ζαρκαδούλα πήρε ατόφιο το κείμενο και το μετέφερε φέτος στην σκηνή του Νέου Ελληνικού Θέατρου Γιώργου Αρμένη. «Βασιλική» της η Αθηνά Μαξίμου.

Ένα βασικό συστατικό οποιουδήποτε λογοτεχνικού είδους που θέλγει τους ενασχολούντες με τον θέατρο και τους ωθεί να το μετατρέψουν σε «απτή» εικόνα είναι οι δράσεις που εμπεριέχει. Αυτές μπορεί να είναι εξωτερικές, αλλά μπορεί, όπως συμβαίνει με την  «Βασιλική» να είναι δράσεις του μυαλού, αφηγηματικές, τέτοιες που κάνουν τον νου να κάνει επικίνδυνο «σαφάρι» μεταξύ μνήμης και πραγματικότητας, λόγου και ανείπωτου, πόνου και ευχαρίστησης, έσω και έξω.

Η Βασιλική είναι μια γυναίκα που από 13 χρονών άρχισε να ζει έναν απαγορευμένο έρωτα με τον Φάνη. Είκοσι πέντε χρόνια μετά εκείνος της ζητά να χωρίσουν για να ζήσει ο ίδιος φυσιολογικά.

Από επιλογή της σκηνοθέτιδος η Βασιλική κλείνεται στο μπάνιο για να μας κοινωνήσει τις εικόνες, τις σκέψεις, το παρελθόν και το παρόν της. Μας διηγείται μικρά επεισόδια της ζωής της κι έτσι γνωρίζουμε τις σχέσεις της με τη μητέρα της που πάσχει από Αλτσχάιμερ, με τον αδελφό της που αδυνατεί να τη βοηθήσει, την κολλητή της που την αμφισβητεί ο αγαπημένος της, την καθαρά βιοποριστική σχέση με την δουλειά της και φυσικά τον ίδιο τον αγαπημένο της, τον Φάνη και την σχέση εξάρτησης που έχει αναπτύξει μαζί του, έχοντας αφεθεί ολοκληρωτικά στον έρωτα με αντίτιμο την απώλεια του εγώ της.  Χάνοντάς το η ίδια μας έδωσε την ευκαιρία να την γνωρίσουμε οι θεατές , να γνωρίσουμε έναν εαυτό υπέρτατα δοτικό και εν τέλει ηρωικό στα καθημερινά και ενδόψυχα βαριά.

Σκηνικά και κοστούμι είναι της Άσης Δημητρολοπούλου. Ξεκινώ με αυτά, διότι γίνεται έτσι ως επιλογή του χώρου το μπάνιο με το υγρό στοιχείο, που πλαισιώνεται με το νάυλον ως υλικό κι ένα φως, άλλοτε θερμό και άλλοτε ψυχρό. Όπως λέει και η ίδια η σκηνοθέτης το μπάνιο είναι ο προσωπικός χώρος που συνήθως καθένας μπαίνει μόνος του. Η επιλογή έχει βάση αν αναλογιστεί κανείς ότι μόνοι μας – αν όχι πάντα, σχεδόν πάντα -  εμπλεκόμαστε στην μοναξιά, στην απογοήτευση ή ακόμα και στον έρωτα. Πέρα όμως από έναν ελαφρύ σημειολογικό συμβολισμό η αξιοποίησή του αρκέστηκε κυρίως ως εύλογος χώρος υποδοχής του νερού.  Το νερό, ως υγρό κάθαρσης, τελετής ή ως όγκος δακρύων που χύνει κάποιος από την ψυχή του σε οποιαδήποτε περίπτωση απώλειας – θανάτου, ήταν έντονο και υπήρξε συμπαίκτης της ηθοποιού. Η μπανιέρα, σαν μήτρα με το αμνιακό υγρό την ρουφούσε και την ξαναγεννούσε, ξυπνούσε το πνιγμένο της εγώ και απαιτούσε ν’ αφήσει στην άκρη «εκείνον» και να μιλήσει επιτέλους για την ίδια. «Την χαρά την έζησα μονάχα με δική μου χορηγία» διατείνεται κάποια στιγμή προς το τέλος η Βασιλική. Και το ημιδιαφανές πλαστικό είτε την έκρυβε είτε την αποκάλυπτε επιλεκτικά.

Όσο προχωρά το κείμενο, στον συνειρμικό δεσμό της εξιστόρησης των γεγονότων και της σκιαγράφησης των προσώπων  παρεισφρέει ο ποιητικός λόγος. Σαν ένα άλλο πρόσωπο, ένας δαίμονας που είναι πάντα εκεί και ψάχνει ευκαιρίες να ξεμυτίσει από τον πειθαρχημένο εαυτό, η Βασιλική (Αθηνά Μαξίμου) αφήνεται να εκφραστεί μέσα από λόγια που φαίνεται να είναι άλλου, αλλά είναι η ίδια. Η ζεστή φωνή της ηθοποιού, ακόμα και στις εκρήξεις της, όπως και η ισορροπία που κατάφερε να βρει δεν σπάνε την συνοχή της αφήγησης. Αποπροσανατολιστική είναι περισσότερο η επιλογή της μουσικής και η εναλλαγή του φωτισμού που δημιουργούν μια απορία για το τί ακριβώς είναι αυτό που αλλάζει στην ηρωίδα κι έχουμε αυτές τις εισόδους-εξόδους φωτός και ήχου με αποτέλεσμα να θολώνει η εικόνα μας για το τί συμβαίνει πάνω στην σκηνή.

Πέρα όμως από την προσωπική αυτή «σκεπτική», η ηθοποιός , Αθηνά Μαξίμου, είναι αυτή που συνεπαίρνει τον θεατή. Η ερμηνεία της παίζει με το χιούμορ και τον αυτοσαρκασμό της ηρωίδας, την πίκρα και τις θυσίες της, είναι άμεση από την μια και χάνεται στην μνήμη της Βασιλικής από την άλλη. Ως θεατές λαμβάνουμε τον παθιασμένο παλμό της ηρωίδας και χειροκροτούμε στο τέλος που ολοκληρώνει μεστά έναν φύσει δύσκολο μονόλογο.

Εκτύπωση
Περισσότερα
Θέατρο: Blasted - Ερείπια, της Σάρα Κέιν
15.05.2014 16:13
Όταν αυτοκτόνησε η Σάρα Κέιν ήμουν 15 χρονών. Δεν την ήξερα. Αν ζούσε τώρα, είμαι σίγουρη ότι θα πήγαινα στην Αγγλία για να της χτυπήσω το κουδούνι.
Θέατρο: Τα ραδίκια ανάποδα, σε σκηνοθεσία Βλαδίμηρου Κυριακίδη (Eliart)
27.03.2014 10:15
Ήθελα να δω κωμωδία. Μαύρη, άσπρη, κίτρινη, κόκκινη, μπλε, δεν με ενδιέφερε. Κάτι που θα με κάνει να γελάσω χωρίς να σκέφτομαι. Βέβαια και η κωμωδία, όπως χρησιμοποιούμε τη λέξη σήμερα, το χιούμορ, προκαλούν το πνεύμα μας, το νοητικό μας κομμάτι, άρα είναι μάλλον αναπόφευκτο να θέλω να γελάσω χωρίς να συμβάλλει σε αυτό η σκέψη μου. Εξού και η έκφραση «πνευματώδες αστείο». Κατέληξα τελικά σε μια μαύρη κωμωδία: «Τα ραδίκια ανάποδα».
Θέατρο: Πολιτισμός, μία κοσμική τραγωδία, του Δημήτρη Δημητριάδη (Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης)
05.03.2014 12:55
Το έργο του Δημήτρη Δημητριάδη «Πολιτισμός: μία κοσμική τραγωδία» ανεβαίνει από την ομάδα «Bijoux de Kant» και την Καριοφυλλιά Καραμπέτη στο υπόγειο γκαράζ του Ιδρύματος Κακογιάννη. «Ανεβαίνει» στο υπόγειο… Αντιθετικό σχήμα, όπως και το «πολιτισμός-τραγωδία».
Θεατρο: Πνιγμονή στο θέατρο Vault
03.02.2014 09:44
Ελλείψει διαδικτυακής σύνδεσης και με επιπλέον εργασιακές υποχρεώσεις, πάλι ανυποψίαστη πήγα στο θέατρο. Δεν είναι απαραίτητα αρνητικό αυτό. Το στοιχείο της έκπληξης είναι πάντα ευπρόσδεκτο σε τέτοιες περιπτώσεις. Από τον τίτλο βέβαια και μόνο, ήμουν σίγουρη ότι δεν θα πήγαινα σε κάποια ανάλαφρη παράσταση.
Θέατρο: Η ζωή μπροστά σου, σε σκηνοθεσία Άννας Βαγενά (Θέατρο Μεταξουργείο)
09.01.2014 16:18
Είμαι στο λεωφορείο, κάπου στα προάστια της Αθήνας. Μόλις έχω μετακομίσει και δεν έχω ίντερνετ σπίτι. Αυτό σημαίνει ότι δεν έχω καμιά πληροφορία για τη παράσταση που μου προτάθηκε να δω και να γράψω. Μιλώ στο τηλέφωνο με φίλη για να πάμε μαζί το βραδάκι να δούμε την παράσταση «Η ζωή μπροστά σου». «Δεν έχω ιδέα περί τίνος πρόκειται, παίζει η Βαγενά» της λέω. Μια κυρία μεγάλης ηλικίας, από το μπροστινό κάθισμα, γυρίζει και μου λέει: «ααα! Να πάτε, πάρα πολύ ωραία παράσταση!».
Θέατρο: Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρην, σε σκηνοθεσία Γ. Μιχαλακόπουλου στο Άνεσις
11.12.2013 10:56
Αναμονή έξω από το θέατρο Άνεσις, Παρασκευή βράδυ. Ένας νεαρός σαξοφωνίστας στην είσοδο. «Έξυπνη ιδέα να παίζεις έξω από το θέατρο», σκέφτηκα. Όλο και κάποιος θεατής θα σου ρίξει κανένα κέρμα και επιπλέον οι τζαζ μελωδίες του παραπέμπουν σε αμερικάνικες γειτονιές. Και τελικά ο σαξοφωνίστας είναι κομμάτι της παράστασης, μέρος της αμερικάνικης ατμόσφαιρας, που κυρίως μέσα από τη μουσική προσπαθεί να μας περάσει η παράσταση «Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρην».
Θέατρο: Ο μικρός εγώ, του Βασίλη Ανδρέου (Βρυσάκι)
30.10.2013 09:45
Βράδυ Παρασκευής στον πολιτιστικό χώρο «Βρυσάκι». Περιμένω την φίλη μου, Ειρήνη, για να μπούμε να δούμε την παράσταση «Ο μικρός Εγώ». Αργεί. Αρχίζουν τα τηλέφωνα, τα μηνύματα, καμία απάντηση. “Η παράσταση θα πρέπει να ξεκινήσει, παρακαλώ μπείτε στην αυλή” μου είπαν και πήγα όντως στη θέση μου. Τηλεφώνημα Ειρήνης: “Ρε συ, συγγνώμη, με πήρε ο ύπνος. Φταίει που δούλευα βράδυ αυτές τις μέρες” μου λέει “τα λέμε μετά” της απαντάω.
Θέατρο: Άτιτλη Βία, από την ομάδα LEGΩ
10.10.2013 15:04
Τον περασμένο Μάιο στην Αθήνα και στο Bob Theatre Festival η ομάδα του Κ. Ανδρικόπουλου επικράτησε στο Scratch Night διαγωνισμό, συναγωνιζόμενη άλλες 11 ομάδες. 15 λεπτά παρουσίασης της υπό διαμόρφωσης παράστασής του έκαναν το κοινό να ψηφίσει υπέρ της ολοκληρωμένης του δημιουργικής πρότασης. Έτσι λοιπόν, πέντε μήνες μετά, η ομάδα βαφτίστηκε “LEGω” και ξεκίνησε τον θεατρικό της βίο στο BIOS με την παράσταση, ολοκληρωμένης πια, «Άτιτλη Βία» .