Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2016

Book review: Το παιχνίδι του στέμματος – George R.R. Martin

Book review: Το παιχνίδι του στέμματος – George R.R. Martin

Παρόλη τη Χολιγουντιανή μεταφορά, δεν παύει να είναι ένα από τα πιο αξιοθαύμαστα λογοτεχνικά έργα του αιώνα μας. Ίσως ο ενθουσιασμός να με κάνει να ακούγομαι υπερβολική αλλά νομίζω τα εκατομμύρια πωλήσεων μπορούν να υποστηρίξουν και τον δικό μου ενθουσιασμό.

 

Από την Ελισάβετ Σπαντιδάκη

 

Το πιθανότερο είναι να είναι γνωστή η ιστορία. Ο Νεντ Σταρκ είναι ο άρχοντας του Γουιντερφελ και καλός φίλος του Βασιλιά των 7 ρηγάτων, του Ρόμπερτ Μπαράθεον. Όταν αυτός, ο ίδιος βρίσκεται σε δεινή θέση από τη βασίλισσα Σερσέι που έχει τις δικές της βλέψεις για τον Σιδηρούν Θρόνο, όπως και οι υπόλοιποι υποψήφιοι βασιλείς, που όσοι έχουν διαβάσει τα βιβλία, ξέρουν πόσοι είναι. Ο Τζ. Μάρτιν έχει αυτό το ζήτημα: έχει πάρα πολλούς χαρακτήρες. Έχει φτιάξει έναν ολόκληρο κόσμο που κάθε οικογένεια θα μπορούσε να είναι τόμοι βιβλίων. Μόνο που εδώ οι ιστορίες μπλέκουν μεταξύ τους. Οι ήρωες αναπτύσσονται σε τέτοιο βαθμό που μπορείς να τους ερωτευτείς, μπορείς να παθιαστείς και μπορείς να τους μισήσεις και να θες να τους πολεμήσεις εσύ ο ίδιος. Αλλά όπως σου δείχνει ο ίδιος ο Μάρτιν, δεν είσαι ποτέ ασφαλείς μαζί τους. Δεν ξέρεις αν αυτός που τόσο αγαπάς, είναι όντως αυτός που δείχνει, όπως, ακόμα χειρότερα, δεν ξέρεις αν αυτός που αγαπάς, θα είναι ακόμα ζωντανός στο επόμενο κεφάλαιο. Δε δείχνει καμία προτίμηση στους ήρωές του και τους μεταχειρίζεται ισόβαθμα και ισάξια. Επικίνδυνο και εθιστικό ταυτόχρονα.

 

Αυτό που ίσως έχει παρεξηγηθεί είναι το γεγονός ότι δεν μιλάμε για high fantasy λογοτεχνία αλλά για low. Αυτό σημαίνει ότι τα μαγικά στοιχεία και πλάσματα είναι ήσσονος σημασίας έως και μόνο συμβολικής. Το παιχνίδι, όπως προσδιορίζει και ο τίτλος του, είναι όλο πολιτικό. Η εξουσία, η απόκτησή της, οι συνέπειες, το παρασκήνιο από πίσω και πώς αλλάζει τη ζωή των ηρώων είναι το μόνο που μας απασχολεί. Οι μάχες είναι επίσης ανύπαρκτες. Δε μας ενδιαφέρει πώς εξελίσσονται, αυτό το μαθαίνουμε μέσα από τους ήρωες αργότερα. Αυτό που έχει σημασία είναι πώς φτάνουμε σε αυτές και οι συνέπειές τους μετά. Βαθιά πολιτικό βιβλίο που η ερμηνεία του είναι πολυεπίπεδη. Αν αφαιρεθούν οι φανταστικές ονομασίες και τοποθεσίες, μπορούν επάξια να αντικατασταθούν με τα πολιτικά παιχνίδια που υπήρχαν στην μεσαιωνική, κι όχι μόνο, Ευρώπη. Μοιάζει με μία εκδοχή σύγχρονης μυθολογίας που για πολλά χρόνια ακόμα θα έχει τη θέση που της αξίζει στην ιστορία της λογοτεχνίας.

 

Υπάρχουν και ντεφό, δε θα γινόταν άλλωστε χωρίς αυτά. Αλλά δεν είναι ιδιαίτερης σημασίας και βαρύτητας. Ναι, πεθαίνουν κάποιοι από τους αγαπημένους σου ήρωες, τα πράγματα για άλλους δεν εξελίσσονται όπως θα ήλπιζες και γίνονται εφιαλτικά, όπως επίσης υπάρχουν και χωρία που δεν διαβάζονται γιατί κυλάνε απελπιστικά αργά. Αλλά όλα έχουν τη σκοπιμότητα τους. Ένα είναι το τρομακτικό, ένα είναι το μεγαλύτερο μειονέκτημα απ’ όλα: τα βιβλία είναι πέντε και προορίζεται να είναι εννιά. Ο ίδιος ο συγγραφέας ξέρει τι γίνεται μέχρι την τελευταία λέξη. Αλλά ίσως, λόγω ηλικίας, να μην προλάβουμε να δούμε την εξέλιξη και το τέλος της ιστορίας. Άραγε πόσες ερμηνείες θα σηκώνει μετά;

Σχετικές ειδήσεις
Ο κατάδεσμος - Θωμάς Κοροβίνης: Κριτική βιβλίου
11.08.2016 14:49
Μέσα από την ιστορία της Ζηνοβίας, ο Κοροβίνης αφηγείται εμμέσως πλην σαφώς την ιστορία της Ελληνίδας τίμιας γυναίκας που αγωνίζεται να τιμήσει το σπίτι της, τον άντρα της, την αξιοπρέπειά της και να αντισταθεί στην ατιμία του συζύγου που την ορίζει και την θεωρεί παιχνίδι του.
Αντίο, Σικάγο - William Riley Burnett: Κριτική βιβλίου
15.06.2016 09:58
«Είναι ο πιο σημαντικός συγγραφέας στην ανάδειξη του εγκληματία ως εμβλήματος μίας εποχής» θα μας πει η George Grella στα πλαίσια τόμου αφιερωμένου στους συγγραφείς αστυνομικού μυθιστορήματος, το οποίο θα βρούμε στο τέλος του βιβλίου. Και προσθέτει: «Έδωσε μερικές από τις πιο δυναμικές και ταιριαστές μεταφορές για τη ζωή στην Αμερική του 20ου αιώνα».
Ο ιππότης των Επτά Βασιλείων - George R. R. Martin: Κριτική βιβλίου
03.06.2016 12:35
Το να μπω στη διαδικασία να σας συστήσω τον George R. R. Martin είναι τουλάχιστον περιττό, όπως -ίσως- περιττό είναι και το να μπω στη διαδικασία να κρίνω το έργο του καθώς, ο Martin έχει ακριβώς το ίδιο χαρακτηριστικό που διαθέτει και ο Tolkien.
Βαθύ γαλάζιο - Ρένα Ρώσση - Ζαΐρη: Κριτική βιβλίου
21.03.2016 12:07
Αν και πάντα είχε ένα πιστό κοινό που την αγαπούσε και την ακολουθούσε σε κάθε της βήμα, η κυρία Ρένα Ρώσση-Ζαΐρη, ειδικά τα τελευταία δύο χρόνια, κερδίζει όλο και μεγαλύτερο έδαφος στα ελληνικά λογοτεχνικά δρώμενα, πράγμα καθόλου παράξενο.
Το μυθιστόρημα του Δον Σανδάλιο, σκακιστή - Miguel de Unamuno: Κριτική βιβλίου
10.12.2015 15:12
Αυτό το ιδιότυπο μυθιστόρημα χτίζεται με μία παράλογη λογική. Αμφίβολη η προέλευση του, ακαθόριστη η σύλληψή του, αβέβαιος ο προορισμός του. Όλο το βιβλίο μοιάζει με μία παρτίδα σκάκι, αυτό το παιχνίδι που κινητοποιεί τον εγκέφαλο και απαιτεί εξαιρετική συγκέντρωση και αποστασιοποίηση από πρόσωπα και πράγματα. Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά αν πρόκειται για ένα αμιγές μυθιστόρημα ή αν είναι το μυθιστόρημα ενός μυθιστορήματος που βρέθηκε στα χέρια του συγγραφέα ή αν πάλι όλο αυτό το παιχνίδι, μιας και το βιβλίο αναφέρει στο σκάκι, είναι μία καθαρή και ευφυής επινόηση του ίδιου του γράφοντος.