Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2016
Θέατρο: Το έπος του Διγενή Ακρίτα – Δημήτρης Λιγνάδης – (Εθνικό Θέατρο, Αίθουσα Εκδηλώσεων)
Δημοσίευση: Τετάρτη, 17 Απριλίου 2013 13:16
Θέατρο: Το έπος του Διγενή Ακρίτα – Δημήτρης Λιγνάδης – (Εθνικό Θέατρο, Αίθουσα Εκδηλώσεων)

Συνήθως αρχίζω μια παρουσίαση παράστασης με κάποιες πληροφορίες για τον συγγραφέα και μετά για το κείμενο . Εδώ τα πράγματα είναι φαινομενικά απλά. Ο συγγραφέας άγνωστος, όσο για το κείμενο, είναι ένα έμμετρο ποίημα που καταγράφηκε τον 14ο αιώνα και  εξιστορεί την προέλευση, τα κατορθώματα και τον θάνατο ενός γνωστού μας ήρωα, τουλάχιστον ως όνομα, του Διγενή Ακρίτα.

 

Από τη Φωτεινή Τσαρδούνη

 


 

 

Το Εθνικό Θέατρο, στο πλαίσιο των εκδηλώσεών του Άλλη Διάσταση και του κύκλου Γλώσσα Ελληνική αναθέτει στον σκηνοθέτη Δημήτρη Λιγνάδη να δώσει την δική του διάσταση, μέσα από το πρίσμα του σήμερα, στο ηρωικό ποίημα. Το έπος του Διγενή Ακρίτα  αποτελεί ιστορική πηγή της νεοελληνικής ποίησης, με γλώσσα τη λαϊκή βυζαντινή διανθισμένη με αρχαία στοιχεία.

 

Για πρώτη φορά, μέσα σε μια Αίθουσα Εκδηλώσεων, δεν βαρέθηκα καθόλου με την «διάλεξη» και ουσιαστικά είδα μια ολοκληρωμένη θεατρική παράσταση ,  περισσότερο από άλλες που ενδύονται τον τυπικό θεατρικό σκηνικό χώρο.

 

Μου θύμισε λίγο θέατρο Δρόμου, από την άποψη ότι δεν περιμένεις να δεις αυτό που τελικά βλέπεις. Είσαι ανυποψίαστος, αλλά τελικά κάθεσαι και το παρακολουθείς με μεγάλο ενδιαφέρον. Στον δρόμο επίσης, δεν μπορείς να υπολογίσεις τις αντιδράσεις του κόσμου, τα λάθη που μπορεί να σου επιβληθούν από εξωτερικές συνθήκες. Στη συγκεκριμένη περίπτωση έμοιαζε να είναι μια φιλολογική βραδιά αφιερωμένη στο έπος του Διγενή, που όλα όμως πήγαν επιτυχώς στραβά!

 

Ο μουσικός (και όχι μόνο), ο πρώτος που παίρνει την θέση του στην σκηνή , σκοντάφτει κατά την είσοδό του. Αρχίζει να παίζει μια μελωδία στο πιάνο , τόσο σοβαρά, που όμως το άκουσμά της μπερδεύει: «Ήρθα στο σωστό μέρος; Για τον Διγενή θα μάθω εδώ;» . Η καθωσπρέπει εισηγήτρια της εκδήλωσης (Χαρά Ιωάννου), με το ταγιέρ και την μίνι φούστα της είναι εκεί για να συντονίζει ό,τι παρεκκλίνει. Και το σόου αρχίζει, μέσα απ’ το μικρό ανατρεπτικό σύμπαν που έστησε ο σκηνοθέτης Δημήτρης Λιγνάδης .

 

Το πάνελ της παρουσίασης απαρτίζεται από εκπροσώπους - στερεότυπα της σύγχρονης Ελλάδας. Τον παπά, έναν ηθοποιό - ειδήμονα σε παρουσιάσεις, έναν λαϊκό τύπο που δουλεύει ως ταξιτζής, μία ράπερ, έναν πρώην νεαρό φαντάρο.

 

Κάθε ένας παίρνει την σκυτάλη από τον προηγούμενο ή από την συντονίστρια και σηκώνεται για να παρουσιάσει, σύμφωνα με την ιδιότητα και τον χαρακτήρα του,  ένα από τα έξι μέρη του έπους. Πρώτος ο Γρηγόρης Γαλάτης, που με την αμεσότητά του μας εισάγει στην ιστορία και μας θέτει τις απορίες του σχετικά με το τι είναι για εμάς σήμερα ο Διγενής Ακρίτας. Ο παπάς (Βασίλης Καραμπούλας) ανατρέπει την περιοριστική του περιβολή με την παθιασμένη ταύτισή του με τον αφηγητή. Αποτελεί τον κανόνα του τύπου και  πως αυτός σπάει όταν πρόκειται για θέματα λογτεχνικής και ιστορικής συνείδησης που μιλούν στην καρδιά του καθένα.  Ο Δημήτρης Σαμόλης, παίζοντας με την ιδιότητα του επαγγέλματός του, ξεχειλώνει τη σοβαροφάνεια που πολλοί συνάδελφοι του σε ανάλογες παραστάσεις προβάλλουν. Η Ιωάννα Κολιοπούλου, εκφράζει με τη μουσική βάση που χτίζεται ο ρόλος της σε αυτό το πάνελ, μια σύγχρονη μερίδα μουσικών που έχουν μεν ένα διαφορετικό τρόπο έμμετρης απεύθυνσης στο κοινό, αλλά δεν παύουν να είναι κομμάτι της ιστορίας μας του σήμερα. Ο Γιωργής Τσουρής με την βοήθεια της συντονίστριας μας κάνει πιο ανάγλυφο το δικό του μέρος της εξιστόρησης, μέσα από την εικονοποίηση γκραβούρων της εποχής του Βυζαντίου. Ο νεαρός Αντώνης Πριμηκύρης, απλός και αυθόρμητος, καταλήγει μέσα από το σκοτάδι να φωτίσει  την ποιητική γαλήνη του κειμένου στον νου μας και να νοιώσουμε ότι είμαστε σήμερα η συνέχεια του χθες.

 

Η βραδιά προχωρούσε με καλά οργανωμένα ευτράπελα. Αναρωτιόμουν καμιά φορά τί θα γινόταν αν πήγαινε να δει αυτή την παρουσίαση κάποιος άνθρωπος αυστηρά προσκολλημένος στους τύπους. Πιθανόν να τον έπιαναν τα δαιμόνια του και ν’ αντιδρούσε ότι το έπος του Διγενή Ακρίτα γίνεται αντικείμενο παρωδίας και ασεβούς μεταχείρισής του.  Ο ίδιος ο σκηνοθέτης κάνει λόγο για την «α-γενή» σημερινή πραγματικότητα και είναι η βάση του για να μας φέρει πολύ πιο κοντά στην ουσία του ηρωικού ποιήματος απ’ ότι «ευγενείς» και στείρες ανάλογες φιλολογικές βραδιές.

 

Προτείνω ανεπιφύλακτα αυτή την «αντι-διάλεξη», ως ένα μάθημα, όχι μόνο για τα ηρωικά κατορθώματα του Διγενή Ακρίτα και ως ένα είδος πατριγνωσίας, αλλά γιατί μας φέρνει αντιμέτωπους με το ποιοι είμαστε σήμερα. Δεν είμαστε μονάχα αυτοί που νομίζουμε ή που θα θέλαμε, αλλά είμαστε πάντα και κάτι άλλο. Και αν λείπει αυτό το άλλο, η άποψή μας για το τί αποτελεί εθνική συνείδηση σήμερα, θα είναι λειψή.

 

Μέχρι τις 26/04/2013

 

 

Εκτύπωση
Περισσότερα
Θέατρο: Blasted - Ερείπια, της Σάρα Κέιν
15.05.2014 16:13
Όταν αυτοκτόνησε η Σάρα Κέιν ήμουν 15 χρονών. Δεν την ήξερα. Αν ζούσε τώρα, είμαι σίγουρη ότι θα πήγαινα στην Αγγλία για να της χτυπήσω το κουδούνι.
Θέατρο: Τα ραδίκια ανάποδα, σε σκηνοθεσία Βλαδίμηρου Κυριακίδη (Eliart)
27.03.2014 10:15
Ήθελα να δω κωμωδία. Μαύρη, άσπρη, κίτρινη, κόκκινη, μπλε, δεν με ενδιέφερε. Κάτι που θα με κάνει να γελάσω χωρίς να σκέφτομαι. Βέβαια και η κωμωδία, όπως χρησιμοποιούμε τη λέξη σήμερα, το χιούμορ, προκαλούν το πνεύμα μας, το νοητικό μας κομμάτι, άρα είναι μάλλον αναπόφευκτο να θέλω να γελάσω χωρίς να συμβάλλει σε αυτό η σκέψη μου. Εξού και η έκφραση «πνευματώδες αστείο». Κατέληξα τελικά σε μια μαύρη κωμωδία: «Τα ραδίκια ανάποδα».
Θέατρο: Πολιτισμός, μία κοσμική τραγωδία, του Δημήτρη Δημητριάδη (Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης)
05.03.2014 12:55
Το έργο του Δημήτρη Δημητριάδη «Πολιτισμός: μία κοσμική τραγωδία» ανεβαίνει από την ομάδα «Bijoux de Kant» και την Καριοφυλλιά Καραμπέτη στο υπόγειο γκαράζ του Ιδρύματος Κακογιάννη. «Ανεβαίνει» στο υπόγειο… Αντιθετικό σχήμα, όπως και το «πολιτισμός-τραγωδία».
Θεατρο: Πνιγμονή στο θέατρο Vault
03.02.2014 09:44
Ελλείψει διαδικτυακής σύνδεσης και με επιπλέον εργασιακές υποχρεώσεις, πάλι ανυποψίαστη πήγα στο θέατρο. Δεν είναι απαραίτητα αρνητικό αυτό. Το στοιχείο της έκπληξης είναι πάντα ευπρόσδεκτο σε τέτοιες περιπτώσεις. Από τον τίτλο βέβαια και μόνο, ήμουν σίγουρη ότι δεν θα πήγαινα σε κάποια ανάλαφρη παράσταση.
Θέατρο: Η ζωή μπροστά σου, σε σκηνοθεσία Άννας Βαγενά (Θέατρο Μεταξουργείο)
09.01.2014 16:18
Είμαι στο λεωφορείο, κάπου στα προάστια της Αθήνας. Μόλις έχω μετακομίσει και δεν έχω ίντερνετ σπίτι. Αυτό σημαίνει ότι δεν έχω καμιά πληροφορία για τη παράσταση που μου προτάθηκε να δω και να γράψω. Μιλώ στο τηλέφωνο με φίλη για να πάμε μαζί το βραδάκι να δούμε την παράσταση «Η ζωή μπροστά σου». «Δεν έχω ιδέα περί τίνος πρόκειται, παίζει η Βαγενά» της λέω. Μια κυρία μεγάλης ηλικίας, από το μπροστινό κάθισμα, γυρίζει και μου λέει: «ααα! Να πάτε, πάρα πολύ ωραία παράσταση!».
Θέατρο: Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρην, σε σκηνοθεσία Γ. Μιχαλακόπουλου στο Άνεσις
11.12.2013 10:56
Αναμονή έξω από το θέατρο Άνεσις, Παρασκευή βράδυ. Ένας νεαρός σαξοφωνίστας στην είσοδο. «Έξυπνη ιδέα να παίζεις έξω από το θέατρο», σκέφτηκα. Όλο και κάποιος θεατής θα σου ρίξει κανένα κέρμα και επιπλέον οι τζαζ μελωδίες του παραπέμπουν σε αμερικάνικες γειτονιές. Και τελικά ο σαξοφωνίστας είναι κομμάτι της παράστασης, μέρος της αμερικάνικης ατμόσφαιρας, που κυρίως μέσα από τη μουσική προσπαθεί να μας περάσει η παράσταση «Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρην».
Θέατρο: Ο μικρός εγώ, του Βασίλη Ανδρέου (Βρυσάκι)
30.10.2013 09:45
Βράδυ Παρασκευής στον πολιτιστικό χώρο «Βρυσάκι». Περιμένω την φίλη μου, Ειρήνη, για να μπούμε να δούμε την παράσταση «Ο μικρός Εγώ». Αργεί. Αρχίζουν τα τηλέφωνα, τα μηνύματα, καμία απάντηση. “Η παράσταση θα πρέπει να ξεκινήσει, παρακαλώ μπείτε στην αυλή” μου είπαν και πήγα όντως στη θέση μου. Τηλεφώνημα Ειρήνης: “Ρε συ, συγγνώμη, με πήρε ο ύπνος. Φταίει που δούλευα βράδυ αυτές τις μέρες” μου λέει “τα λέμε μετά” της απαντάω.
Θέατρο: Άτιτλη Βία, από την ομάδα LEGΩ
10.10.2013 15:04
Τον περασμένο Μάιο στην Αθήνα και στο Bob Theatre Festival η ομάδα του Κ. Ανδρικόπουλου επικράτησε στο Scratch Night διαγωνισμό, συναγωνιζόμενη άλλες 11 ομάδες. 15 λεπτά παρουσίασης της υπό διαμόρφωσης παράστασής του έκαναν το κοινό να ψηφίσει υπέρ της ολοκληρωμένης του δημιουργικής πρότασης. Έτσι λοιπόν, πέντε μήνες μετά, η ομάδα βαφτίστηκε “LEGω” και ξεκίνησε τον θεατρικό της βίο στο BIOS με την παράσταση, ολοκληρωμένης πια, «Άτιτλη Βία» .