Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2016

Έλλη Μπαρμπαγιάννη, Και μην ξεχνάς, εμείς ταΐζουμε το λύκο της δύναμης: Έκθεση στη γκαλερί Cube

Έλλη Μπαρμπαγιάννη, Και μην ξεχνάς, εμείς ταΐζουμε το λύκο της δύναμης: Έκθεση στη γκαλερί Cube

Η Γκαλερί Cube, φιλοξενεί την εικαστική ατομική έκθεση της Έλλης Μπαρμπαγιάννη με τίτλο

“Και μην ξεχνάς, εμείς ταΐζουμε το λύκο της δύναμης ”.
 

 

Τα έργα που παρουσιάζονται στη έκθεση είναι ζωγραφικά, έργα μικτής τεχνικής και μια εγκατάσταση στο χώρο.
Ο Χρήστος Μπουλώτης, κάτω από τον τίτλο “Τα “αισιόδοξα τραύματα” της Έλλης Μπαρμπαγιάννη ή πώς το μαύρο κρύβει φως”, περιγράφει τη δουλειά της Έλλης Μπαρμπαγιάννη: “Ηγεμονεύει ερήμην μας ο χρόνος· συνέχειες και ασυνέχειες είναι επινοήματα δικά μας, το ίδιο και η προβολή τους στον τεράστιο καμβά του, τον απείρως εκτατό. Το παλλόμενο βίωμα, ο φόβος και η υπέρβασή του, το τραύμα, η μνήμη είναι που τον ρυθμολογούν στη μεγάλη και τη μικρή διάρκειά του, προσδίδοντάς του διακριτή ταυτότητα.

 


Αυτές  τις σκέψεις, ανάμεσα σε άλλα, μου γέννησε, αυτόματα σχεδόν, η πρώτη επαφή με τη νέα εκθεσιακή κατάθεση της Έλλης Μπαρμπαγιάννη, ανακαλώντας ταυτόχρονα στο νου τον πίνακα του Μαγκρίτ “Η πληγωμένη μνήμη” -έργο που αγάπησα στα νεανικά μου χρόνια: ένα μαρμάρινο γυναικείο κεφάλι, με κόκκινη κηλίδα στον αριστερό κρόταφο. Αίμα. Νωπό ακόμη το τραύμα, πριν γίνει ανάμνηση. Στο περιγραφικό, έκδηλα συμβολικό τούτο ζωγράφημα, χωράνε διαστρωματωμένες ένα σωρό αναγνώσεις κάτω από την εικαστική του κρούστα.
Πάνω στους θεματικούς άξονες του χρόνου και της μνήμης, του τραύματος, της υπαρξιακής αγωνίας και του φόβου που από μαύρο μεταλλάσσονται σε ένα ευχετήριο και αισιόδοξο λευκό, τουτέστιν σθένος, πάνω σ’ αυτούς τους άξονες, λοιπόν, κινείται πάλι η Έλλη Μπαρμπαγιάννη με όχημα το δικό της βιωματικό απόθεμα, που καταφέρνει ωστόσο να δέσει σταυροβελονιά με το οικουμενικά ανθρώπινο.  Όποιος γνωρίζει από πρώτο χέρι την μέχρι τώρα εικαστική πορεία της -ιδίως τα ποιητικά όσο και εναγώνια αποτυπώματα της τελευταίας της έκθεσης-  δεν θα δυσκολευτεί να ξαναπιάσει το υφάδι της ευαισθησίας της, της άσκησής της στο ασπρόμαυρο πεδίο μιας αστάθμητης σκακιέρας, του αγκιστρώματός της, εντέλει, από το άξιον εστί της ζωής , που ακόμη κι όταν μπουσουλάει, εγείρει αξιώσεις ιπτάμενου καλπασμού.

 


Το υφάδι της συνέχειας μάς το δίνει ευανάγνωστα η ίδια η Μπαρμπαγιάννη, επιφορτίζοντας τη “συλλέκτρια δακρύων” -εμβληματικό έργο της τελευταίας της έκθεσης- να ανοίξει προνομιακά την τωρινή της. Αυτή η ολόγυμνη φιγούρα με το μαύρο πουλί στο χέρι, έμπλεη εγκαρτέρησης, όρθια, σχεδόν αγαλματική, αλλά και διάφανη σαν οπτασία, βγαίνει πρώτη στην ημιφωτισμένη σκηνή για να μας παρασύρει πρωτοπρόσωπα (και τριτοπρόσωπα συνάμα) σ' ένα καινούργιο δρώμενο, πολύπτυχα μεστό, που συνεχίζει μια αφήγηση παλιά όσο και νέα, μια πράξη συντελεσθείσα και επικείμενη, με άλλα λόγια πραγματική όσο και άχρονη.

 


Χρειάζεται άραγε πολύ για να καταλάβει κανείς το συμβολικό παιχνίδι της ταυτοπροσωπίας ανάμεσα στην επίμονη “συλλέκτρια” και τη ζωγράφο; Δεν πρόκειται για αίνιγμα. Αλλά κι αν είναι, φρόντισε η Μπαρμπαγιάννη να εμπεριέχει την απάντησή του. Αυτή συνδιαλέγεται με τις τετελεσμένες ζωές επώνυμων που άφησαν βαθύ το κοινωνικό τους στίγμα στον χρόνο, στην ανθρώπινη συνθήκη, που δοκιμάστηκαν ποικιλοτρόπως, με τραύματα δοξαστικά της ύπαρξης· πορτρέτα τους εδώ λεπτουργημένα με βελόνα και κλωστή, κατά την αγαπημένη τεχνική της Έλλης –ο Μαγιακόφσκι και ο Γκόγια, ο Λόρκα, ο Μπρεχτ, ο Μακρυγιάννης, ο Ρήγας Φεραίος, η Φρίντα Κάλο, Γκράμσι και Πασιονάρια, Σιμόν Μπολιβάρ, Πλουμπίδης, κι άλλοι σ’ ένα κύκλο ανοιχτό, συνεχώς διευρυνόμενο. Αυτή συνδιαλέγεται έκδηλα συναισθηματικά και με το ωραίο μικρό αγόρι, ομοίως σε πορτρέτο, που σε αντίθεση με τα προηγούμενα αναστήματα κατοικεί ηδέως διεκδικητικά τον ενεστώτα χρόνο, στην επικράτεια της “καθαρής γεωμετρίας της ελπίδας”, όπως υπομνηματίζει ρητά η ίδια η δημιουργός. Κι ύστερα είναι πάλι αυτή που παρακολουθεί εναγώνια, καταγράφει και ερμηνεύει όνειρα και εφιάλτες με λύκους καθώς εισβάλλουν απειλητικοί, αμφίδρομα, από τον ξύπνο στον ύπνο, σέρνοντας πίσω τους μακραίωνα παραμυθικά μοτίβα. Κι έχει αναλάβει αυτή η «συλλέκτρια δακρύων» να εξορκίζει ευεργετικά τους φόβους. Τα “δακρυδόχα” αγγεία, με πλάγιες τις αρχαιοελληνικές αναφορές, που κρέμονται αρμαθιά πάνω από το κεφάλι της, χωράνε, θα έλεγε κανείς, και δάκρυα λύτρωσης. -κι ίσως αυτά το πιο πολύ. Τη λύτρωση, εξάλλου, ευαγγελίζεται πάλι η Μπαρμπαγιάννη με τη νέα της δουλειά. Τη δοκιμασία που σαν αρχέγονη διαβατήρια τελετή σφυρηλατεί σθένος -προϋπόθεση για γενναία και/ή δημιουργική αναμέτρηση με το φθαρτό κι εφήμερο. Έτσι, οι εδώ λύκοι, με τους αρνητικά φορτισμένους συμβολισμούς τους, είναι το αναγκαίο κακό, το “εκ των ων ουκ άνευ” που θα μας πάει στην αντίπερα, τη φωτεινή μεριά, αφού είναι κοινός τόπος ότι το μαύρο κρύβει φως, πολύ φως.

 


Με τη συρμάτινη, τέλος, εγκατάσταση δίκην χοάνης -απ' το ταβάνι ως το πάτωμα-, όπου σκαλώνουν πάνω της φιγούρες και μοτίβα μαύρα, προβαλλόμενα γιγαντωμένα στον χώρο σαν σκιές χάρη σε ενσωματωμένη πηγή φωτός, οπτικοποιεί η Μπαρμπαγιάννη τρισδιάστατα μύχιους φόβους. Τους φόβους που αναδυόμενοι, λες, απ' το συλλογικό υποσυνείδητο συμφύρονται εδώ με τις σκιές του καθενός μας -μέρος κι εμείς ενός υποσυνείδητου που αποζητά εξορκισμούς και  λύτρωση.

 


Η νέα εκθεσιακή κατάθεση της Έλλης Μπαρμπαγιάννη δεν είναι απλώς ένα εικαστικό πέρασμα από τις μέρες μας. Πολύπτυχο γεγονός είναι, ανησυχητικό και αισιόδοξο στη βαθιά του ανάγνωση.”

 

 

Σύντομο Βιογραφικό Σημείωμα


Η Έλλη Μπαρμπαγιάννη γεννήθηκε στη Ναύπακτο και μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε παιδαγωγικά στο Παν/μιο Πατρών και ζωγραφική στην ΑΣΚΤ Αθήνας (εργαστήριο Τ. Πατρασκίδη). Παράλληλα παρακολούθησε μαθήματα σκηνογραφίας με το Γ. Ζιάκα και ψηφιδωτού με τον Ι. Βαλαβανίδη.


Διακρίθηκε με το 2ο βραβείο ζωγραφικής στο διαγωνισμό “2η Συνάντηση Νέων Δημιουργών” της σχολής Βακαλό.
Συνεργάστηκε με το Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης.
Από το 2005 ζει και εργάζεται στην Πάτρα.

 

Ατομικές εκθέσεις
2013 “Και μην ξεχνάς, εμείς ταΐζουμε το λύκο της δύναμης”, Cube Gallery, Πάτρα
2009 “Παιχνίδι στα Άκρα”, Παλαιά Δημοτικά Λουτρά, Πάτρα                

Ομαδικές εκθέσεις
2012 “Μοιραζόμαστε την Τέχνη”, Cube Gallery, Πάτρα
2010 “Inside Out”, Bydgoszcz, Πολωνία
           “Art Apart, volume II”, Παλαιό Αρσάκειο, Πάτρα
2009 “Inside Out”, Παλαιά Δημοτικά Λουτρά, Διεθνές Φεστιβάλ Πάτρας
           “d-fine arts, action 1”, queen studio, Πάτρα
2008 “Καμμένη Γη”, Κέντρο Τεχνών Δ. Ρίου, Ρίο Πάτρας
2006 “Συνάντηση”, Δροσερικό, Πάτρα
2003 “ΑΝΤΙΣΩΜΑ εκφάνσεις του σώματος στη σύγχρονη τέχνη”
           (επιμέλεια Μαρίνα Φωκίδη), Artower, Αθήνα
           “Bazaar 2003”, Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Θεσ/νίκη
2002 “Έκθεση Νέων Καλλιτεχνών”, Τεχνόπολις, Αθήνα
           “Bazaar 2002”, Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Θεσ/νίκη
2001 “Μήνας Εικαστικών Τεχνών”, Τεχνόπολις, Αθήνα
2000 “Έξι Νέοι Καλλιτέχνες”, Αποκάλυψη, Λευκωσία
1999 “2η Συνάντηση Νέων Δημιουργών”, Σχολή Βακαλό, Αθήνα
           “Απόφοιτοι ΑΣΚΤ 1998 – 1999”, Εργοστάσιο, Αθήνα    

 

Σχετικές ειδήσεις
Έκθεση του Αντώνη Βολανάκη στη Γκαλερί Cube
09.11.2016 15:58
Η Γκαλερί Cube, εγκαινιάζει τη συνεργασία της με τον εικαστικό Αντώνη Βολανάκη και παρουσιάζει την καινούρια του δουλειά, στην ατομική του έκθεση με τίτλο “ Α HERSTORY: something old, something new, something borrowed, something blue ”. Τα έργα που παρουσιάζονται είναι χειροποίητα κεραμικά, υφαντά και φωτογραφίες από την σειρά Holy Women και έχουν δημιουργηθεί τα δύο τελευταία χρόνια.
Ουτοπικές Τοπογραφίες: έκθεση του Γιάννη Χρηστάκου στη Γκαλερί Cube
10.10.2016 10:14
Η Γκαλερί Cube, παρουσιάζει την καινούρια δουλειά του Γιάννη Χρηστάκου, στην ατομική του έκθεση με τίτλο “Ουτοπικές Τοπογραφίες”, που λειτουργεί σαν συνέχεια και εξέλιξη της δουλειάς του, η οποία παρουσιάστηκε στην Cube με τίτλο “Αυτός δεν είναι ο κόσμος μου” (Μάρτιος 2012).
Through the Looking Glass: Ομαδική έκθεση στην Γκαλερί Cube
01.07.2016 15:29
Η Γκαλερί Cube, φιλοξενεί από την Παρασκευή 8 Ιουλίου 2015 σαν καλοκαιρινό επίλογο, την ομαδική έκθεση “Through the Looking Glass”.
Bitten: Έκθεση της Δέσποινας Κωνσταντίνου στην Γκαλερί Cube
25.05.2016 12:39
Η Γκαλερί Cube, ξεκινά τη συνεργασία με την εικαστικό Δέσποινα Κωνσταντίνου παρουσιάζοντας την Παρασκευή 3 Ιουνίου 2016 τη δουλειά της, στην ατομική έκθεση με τίτλο “Bitten”.
... έλα να παίξουμε: Έκθεση του Χρήστου Κουτσούκη στην Γκαλερί Cube
15.03.2016 14:57
Η Γκαλερί Cube, φιλοξενεί από την Τρίτη 22 Μαρτίου 2016 την καινούρια δουλειά του Χρήστου Κουτσούκη με τίτλο “... έλα να παίξουμε”, που είναι η δεύτερη ατομική του έκθεση στο χώρο, μετά τις “Στιγμές” (Φεβρουάριος 2012).