Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016

Αύγουστος Κορτώ - Ο άνθρωπος που έτρωγε πολλά (Εκδόσεις Καστανιώτη)

Αύγουστος Κορτώ  - Ο άνθρωπος που έτρωγε πολλά (Εκδόσεις Καστανιώτη)

Ιστορίες μικρής, καθημερινής, προσωπικής τρέλας. Αυτό είναι το βιβλίο «Ο άνθρωπος που έτρωγε πολλά». Ένας Κορτώ …

 

Της Ελισάβετ Σπαντιδάκη

 

διαβόητος για το χιούμορ του, πλημμυρίζει 186 σελίδες με προσωπικές ιστορίες. Και σε κάνει να γελάς αράδα την αράδα. Δεν είναι όμως μόνο αυτό.

 


Μέσα από τις λιλιπούτειες και φαινομενικά χαρούμενες ιστορίες, βλέπεις το είδωλο της εποχής μέσα από τα μάτια ενός τριαντάχρονου συγγραφέα. Στην Ελλάδα του σήμερα, με τις ιδιαιτερότητές του αλλά και τις ιδιαιτερότητες της εποχής, διαβάζεις προσωπικές ιστορίες του. Σου επιτρέπει να εισχωρήσεις μέσα σε αυτές και σου δίνει εκείνος το στίγμα της ατμόσφαιρας. Δεν παύει όμως να σε αφήνει να μπεις στα μύχια της ψυχής του και να διαβάσεις όλα αυτά που δε γράφονται ή που παραμελείς στην πρώτη όψη. Είναι κάτι σαν τους κλόουν: χαμογελαστά πρόσωπα, γκάφες μεγεθυμένες όπως οι μύτες και τα παπούτσια τους και στην πραγματικότητα, πίσω απ’ όλο αυτό βρίσκεται ένας απλός, καθημερινός άνθρωπος που το δικό του, προσωπικό φορτίο τον κάνει βαρύ, ασήκωτο, αγέλαστο.

 


Guest star οι κατσαρίδες. Παντού και πάντα όπως και στην καθημερινή ζωή, και δυστυχώς, τις πιο ακατάλληλες στιγμές. Όχι πως υπάρχουν κατάλληλες για τις κατσαρίδες – εδώ πιστεύω ότι θα συμφωνήσει και ο συγγραφέας μαζί μου. Κι όπου «κατσαρίδα», τοποθέτησε την αντίστοιχη φοβία σου και ξαφνικά δε νιώθεις ότι διαβάζεις κάτι τόσο προσωπικό, παρόλο που είναι.

 


Το «θέμα» με τον Κορτώ είναι ο αυτοσαρκασμός. Και μέσα από τον αυτοσαρκασμό η διάθεση του ανθρώπου να μπορεί να ζει με τον εαυτό του. Δυσκολότερο απ’ όσο ακούγεται. Το φορτίο είναι πάντα βαρύ, πηγαίνει χρόνια πίσω και απαιτούνται επί σειρά ετών αναμοχλεύσεις και ανακατατάξεις προκειμένου να κατασταλάξεις στο απλό, απλούστατο συμπέρασμα ότι είσαι αυτός που είσαι. Κι όσο τετριμμένο και να ακούγεται, αυτό που είσαι είναι μοναδικό ακριβώς για όλους αυτούς τους λόγους που απαρτίζονται από συμπεριφορές, φόβους κι αναμνήσεις .
Ο «Άνθρωπος που έτρωγε πολλά» είναι ένα παράθυρο όχι στην ψυχή του συγγραφέα αλλά στου κάθε αναγνώστη. Το βιβλίο εισχωρεί μέσα του ακριβώς γιατί κι ο συγγραφέας μιλάει κατευθείαν σε αυτόν.

 

Σχετικές ειδήσεις
Η πτώση και άλλες ιστορίες - Friedrich Dϋrrenmatt: Κριτική βιβλίου
25.10.2016 10:13
Η ανθρώπινη ιστορία χρειάζεται πολύ μελάνι για να γραφτεί και ίσως αυτό να μην είναι αρκετό. Χωρίς αμφιβολία, αυτή η ιστορία που ονομάζεται άνθρωπος, αυτό το μέγα ανεξάντλητο κεφάλαιο και τα συν αυτώ έχει τόσες εκδοχές, τόσες όψεις και τόσα τρωτά σημεία που κάθε συγγραφέας κομίζει την δική του οπτική γωνία με οδηγό τα βιώματά του και τα αναγνώσματά του.
Το βιβλίο των φανταστικών όντων - Χόρχε Λούις Μπόρχες: Κριτική βιβλίου
11.10.2016 09:59
Φανταστικά όντα στοιχειώνουν από γεννήσεως του κόσμου τις ανθρώπινες ζωές γιατί ο άνθρωπος μπροστά στη δύναμη της φύσης και στο μεγαλείο της έχει ανάγκη να εκφράσει τις φοβίες του, τις απορίες του, τις σκέψεις του με τρόπο πολλές φορές παράλογο, μεταφυσικό και υπερβολικό.
Κατοχή και πείνα - Ιστορίες της κάθε μέρας - Ιουλία Περσάκη: Κριτική βιβλίου
31.08.2016 10:28
Μια νέα ανθολόγηση διηγημάτων της Ιουλίας Περσάκη κυκλοφόρησε μόλις από τις εκδ. Εστία. Πρόκειται για μια σειρά διηγημάτων που περιγράφουν τις μικρές ιστορίες των απλών, καθημερινών ηρώων τους μέσα από τις προσωπικές τους εμπειρίες. Η αφορμή για να γραφτούν αυτά τα διηγήματα είναι πάντοτε ασήμαντα περιστατικά, στα οποία εστιάζει η συγγραφέας, για να φέρει στο φως τις μύχιες σκέψεις των ηρώων της.
Η σκιά του στρατιώτη - Αντώνης Ξυραφάς: Κριτική βιβλίου
08.07.2016 15:22
Ένας στρατιώτης του καιρού του, ένας λησμονημένος ήρωας, ένας βασανισμένος άνθρωπος, μία ιαχή ειρήνης μέσα σε έναν απρόσμενα πολεμικό κόσμο, όλα αυτά θα χαρακτηρίσουν τον πρωταγωνιστή που εκλιπαρεί για προορισμό μέσα σε μία αχανή ζωή δίχως πυξίδα.
Η Δρακοντιά - Στάθης Κοψαχείλης: Κριτική βιβλίου
01.02.2016 10:07
Η φύση, ο άνθρωπος, τα ζώα, η αγροτική ζωή, η ομορφιά και η περηφάνια της ψυχής, η πλάση η ίδια, η ιστορία και η αγωνία, η αγριάδα της επαρχίας είναι ορισμένα από τα στοιχεία που ο Κοψαχείλης αγγίζει με τον ειλικρινή του λόγο.