Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2016

Διάλεξη: Έργα Τέχνης Μεγάλων Διαστάσεων σε σχέση με το Φυσικό και Αστικό Περιβάλλον

Διάλεξη: Έργα Τέχνης Μεγάλων Διαστάσεων σε σχέση με το Φυσικό και Αστικό Περιβάλλον

Η αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία "Εργαστήρια της Τέχνης και του Πολιτισμού", διοργανώνει...
 

... διάλεξη με τίτλο «Έργα Τέχνης Μεγάλων Διαστάσεων  σε σχέση με το Φυσικό και Αστικό Περιβάλλον », το Σάββατο 9 Φεβρουαρίου 2013, στις 19.00.

 

Η διάλεξη πραγματοποιείται από την Εικαστικό και Ιστορικό Τέχνης Δρ. Ελένη Πολυχρονάτου με θέμα «Έργα Τέχνης Μεγάλων Διαστάσεων σε σχέση με το Φυσικό και Αστικό Περιβάλλον» στο χώρο της αστικής μη κερδοσκοπικής εταιρίας «Εργαστήρια της Τέχνης και του Πολιτισμού». 
 

Η Ελένη Πολυχρονάτου σημειώνει για τη διάλεξη:
Την κρίσιμη εικοσαετία 1960-80, όταν έγινε συνείδηση στον καλλιτεχνικό κόσμο ότι το έργο τέχνης, πέρα από τα μουσεία και τις ιδιωτικές συλλογές, εντάσσεται και αποτελεί τμήμα της καθημερινότητας του ανθρώπου στο δημόσιο χώρο του, κυρίως με τη διαμεσολάβηση των αρχιτεκτόνων και των δημόσιων προγραμμάτων που ενίσχυσαν τέτοιες δράσεις, οι καλλιτέχνες αναζήτησαν ιδέες για έργα που να ανταποκρίνονται στις φυσικές συνθήκες μιας συγκεκριμένης τοποθεσίας, στις κοινωνικές, πολιτισμικές και ιστορικές ιδιαιτερότητες του χώρου. Αμέσως τέθηκε σε συζήτηση το επόμενο ερώτημα: πώς μπορούν οι κοινωνικές απαιτήσεις και η καλλιτεχνική δημιουργικότητα να συμβαδίσουν και να συνυπάρξουν; Σ’ αυτό οδήγησε η δυσκολία των ετερογενών κοινωνικών ομάδων να αποδεχτούν την απεριόριστη ελευθερία του καλλιτέχνη και τη δυνατότητά του να πραγματοποιεί έργα απόλυτα υποκειμενικά και να ανοίγει νέους ορίζοντες.

 

Ένας γλυπτικός χώρος μπορεί να διαμορφωθεί είτε με γλυπτά έργα ενσωματωμένα στο χώρο, είτε με το μετασχηματισμό του ίδιου του χώρου, δηλαδή του όγκου, της κλίμακας και των ορίων. Στη δεύτερη περίπτωση ενδέχεται οι διαστάσεις του χώρου να είναι και τα όρια του έργου. Βασικό ζήτημα του σύγχρονου καλλιτέχνη έγινε η διαλεκτική σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα στο έργο και το χώρο και πώς αυτή η σχέση αποδίδεται πλαστικά και εννοιολογικά. Το 1970 ο Robert Irwin στήριξε τα έργα του στην ιδιαίτερη φύση του περιβάλλοντός τους και έθεσε το ερώτημα: «Πώς μπορώ να δημιουργήσω ένα έργο που να εμπλέκεται με το χώρο και το περιβάλλον τριγύρω του;»