Κυριακή, 11 Δεκεμβρίου 2016

Σύλβια Λιούλιου: Θέλω να διατηρήσω εντός μου τη δυνατότητα να σοκάρομαι

Σύλβια Λιούλιου: Θέλω να διατηρήσω εντός μου τη δυνατότητα να σοκάρομαι

Είναι μια εικόνα πρόσφατη που με ταλαιπωρεί. Δεν πάνε πολλές μέρες που βγήκα από την πρόβα και είδα έναν άνθρωπο να κοιμάται μέσα στα σκουπίδια….

... Οδός Σατωβριάνδου. Το μισό του σώμα ήταν μέσα στον αναποδογυρισμένο κάδο με τα σκουπίδια κι εκείνος εκεί κοιμόταν. Όχι δεν είχε πεθάνει. Αυτός ήταν ο χώρος και ο χρόνος του ύπνου του.


Photo: Μαριλένα Βαϊνανίδη


Καμιά θεατρική αναγωγή σε ένα Μπεκετικό σύμπαν δεν μπορεί να λειάνει εντός μου την εικόνα αυτή. Δεν υπάρχει βαθμός ποίησης στη δυστυχία όταν την κοιτάζεις στα κλειστά της μάτια να κοιμάται ανάμεσα σε σκουπίδια. Δεν ξέρω αν «οι ευτυχισμένες μέρες» μας έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί, δεν ξέρω αν αυτό είναι «το τέλος του παιχνιδιού», δεν ξέρω ποιο μπορεί να είναι το όριο της εξαθλίωσης της ανθρώπινης ύπαρξης ή μιας πόλης. Έχω μόνο την αίσθηση πως η καθημερινή επαφή μας με τέτοιου είδους εικόνες ενέχει έναν κίνδυνο πιο ύπουλο κι από το φίδι που τράφηκε από το στήθος της Κλυταιμνήστρας στον εφιάλτη της: την έξη. Δε θέλω να συνηθίσω. Θέλω να διατηρήσω εντός μου τη δυνατότητα να σοκάρομαι και να δυστυχώ ενώπιον του πόνου που είναι δίπλα μου και που όλη η ευτυχία μιας πρόβας που τελεσφόρησε δεν μπορεί να τον ισορροπήσει στη ζυγαριά της μέρας.  Δεν ξέρω αν είμαι αισιόδοξη. Μάλλον δεν είμαι -στο επίπεδο του συνειδητού τουλάχιστον.


Κι από την άλλη, σίγουρα αυτή η λειτουργία ανήκει στην ερήμην περιοχή του ανθρώπου -αλλιώς πώς συνεχίζει κανείς από μέρα σε μέρα με Τσεχωφική εγκαρτέρηση;-. Το βέβαιο πάντως είναι πως φοβάμαι. Και θέλω να μιλήσω γι’ αυτό το φόβο με έναν τρόπο που διαθέτω. Αυτή είναι η λειτουργία του θεάτρου για μένα τώρα. Σχεδόν ψυχαναλυτική: να μιλώ για έναν φόβο στην προσπάθειά μου να τον ρυθμίζω. Γι’ αυτό και θεωρώ μέγιστη τύχη τη δυνατότητά μου να εργάζομαι στο θέατρο. Η λειτουργία της πρόβας μπορεί να σου προσφέρει στιγμές μεγάλης ευδαιμονίας τελείως απρόσμενες. Και στιγμές μεγάλης χαράς. Αυτής της υψηλής χαράς που μπορεί μόνον να αισθανθεί κανείς όταν έρθει σε επαφή με την ομορφιά του καλλιτεχνικού έργου και του ανθρώπου που ξαναγίνεται αθώος στην προσπάθειά του να εκκαλύψει εκείνο που εγκιβωτίζεται στο θεατρικό έργο . Αυτές οι στιγμές είναι που συντηρούν μάλλον κι  εκείνη την αισιοδοξία που λειτουργεί εντός μου ερήμην μου.


Είναι τύχη να εργάζεται κανείς στο θέατρο και για έναν ακόμη λόγο: για τις εξαιρετικές εκείνες συναντήσεις με ανθρώπους που μπορούν να αποτελέσουν «πυρσούς λαμπρούς» σε περιόδους σαν και την τωρινή που το μόνο που αισθάνεται κανείς να «φεγγοβολάει» είναι η κοινωνική κόλαση «που αυξάνει»… για να το θέσω με τις λέξεις της Σολωμικής ποίησης.


Υ.γ.: Σήμερα βγήκα από το θέατρο. Πλάι στον κάδο των σκουπιδιών μια πολυθρόνα παρατημένη. Ο ίδιος άνθρωπος κοιμόταν εκεί, σκεπασμένος με μια μαύρη σακούλα σκουπιδιών. Με θεατρικούς όρους: εικόνα σε λούπα.

 

Info:
H Σύλβια Λιούλιου είναι σκηνοθέτης. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1980. Σπούδασε θεατρολογία στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών και στο Royal Holloway University of London, υποκριτική στην Ανωτέρα Δραματική Σχολή Σύγχρονου Θεάτρου Αθήνας και σκηνοθεσία στη Royal Academy of Dramatic Art (RADA: ΜΑ Text and Performance) απ’ όπου αποφοίτησε με διάκριση το Σεπτέμβριο του 2010. Έχει σκηνοθετήσει τις παραστάσεις: Πελεκάνος (bios basement), Μια Μετέωρη Κυρία (Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης) και Ο Λάμπρος, Ζακύνθου αρ. 12 (Φεστιβάλ Αθηνών, Πειραιώς 260: Κτίριο Ε).
 

Σχετικές ειδήσεις
Δανάη Θεοδωρίδου: Προχωρώντας με μικρά βήματα
21.07.2016 14:02
Το One Small Step for a Man: Hello, Goodbye δανείζεται τον τίτλο του από το πρώτο μέρος της διάσημης φράσης του Ν. Άρμστρογκ («Ένα μικρό βήμα για ένα άνθρωπο, ένα τεράστιο βήμα για την ανθρωπότητα») κι αποτελεί την πρόσκληση προς μια μικρή κοινότητα γήινων όντων (θεατών και ηθοποιών) να βρεθούν γύρω από ένα τραπέζι στρωμένο με ποτά, γλυκά και φωτογραφίες από τη γη όπως αυτές στάλθηκαν στο διάστημα το 1977, προκειμένου να κοιτάξουν με διαφορετικό τρόπο τη ζωή στον πλανήτη μας.
Αργύρης Πανταζάρας - Momentum: Οργανώνοντας την “ανταρσία των αγγέλων”
19.07.2016 13:57
Όλα ξεκίνησαν με την ερώτηση “Πού πάνε οι άγγελοι μετά την τραγωδία”; Κατά πόσο είναι εύκολο να συνεχίζεις να υπάρχεις σε μια κοινωνία εφόσον έχεις γίνει αυτόπτης μάρτυρας της φρίκης; Πολλοί από αυτούς αυτοεξορίζονται, μην αντέχοντας τις τραγικές συνέπειες πράξεων για τις οποίες δεν ευθύνονται, καλούνται όμως να αφηγηθούν με τρόπο τόσο ανάγλυφο που μπορεί εύκολα να οδηγήσει έναν άνθρωπο στην τρέλα.
Γεωργία Μαυραγάνη: Τι μου έμαθε ο Ρόμπερτ Μούζιλ
15.04.2016 12:32
Πριν από τέσσερα χρόνια σε ένα βιβλίο για την ψυχανάλυση στην εφηβεία, μια μικρή αναφορά στο βιβλίο του Ρόμπερτ Μούζιλ, "Οι αναστατώσεις του οικότροφου Τέρλες". Είχα διαβάσει τον "Άνθρωπο χωρίς ιδιότητες", αλλά αυτό το βιβλίο του ομολογώ ότι δεν το ήξερα. Μου κίνησε την περιέργεια το ότι αυτός ο τόσο ιδιαίτερος συγγραφέας είχε γράψει κάτι που αναφερόταν στην εφηβική ηλικία και αποφάσισα να το διαβάσω.
Ευθαλία Παπακώστα: Δημιουργώντας σε Αμερική και Ελλάδα. Μια προσωπική καταγραφή
24.12.2015 13:15
Αυτό που δούλευα στο πανεπιστήμιο και επαγγελματικά στην Νέα Υόρκη είναι κάτι εντελώς διαφορετικό απο αυτό που καταπιάνομαι τώρα και αυτή είναι η πρόκληση και η δυσκολία.
Ακύλλας Καραζήσης: Αναζητούνται: πίστη, αγάπη, ελπίδα
23.12.2015 16:41
Το Πίστη, Αγάπη, Ελπίδα αντανακλά πλήρως την εκποίηση όλων των πραγμάτων για χάρη του κέρδους. Η γλώσσα του κειμένου του Χόρβατ στα γερμανικά εκφράζει ακριβώς αυτό το πράγμα: όλα τα κλισέ που πλαισιώνουν, που στοιχειοθετούν μια τέτοια κοινωνία που είναι προσανατολισμένη στο κέρδος, που δείχνει απαξίωση σε οτιδήποτε, ακόμα και στο ανθρώπινο σώμα, μπροστά στα λεφτά. Ο πιο δυνατός επιζεί, ο πιο αδύναμος κυριολεκτικά «ψοφάει». Νομίζω πως το έργο έχει πάρα πολύ σχέση με αυτό που ζούμε σήμερα.