Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2016

Αργύρης Ξάφης: Θείε μου Κωστάκη

Αργύρης Ξάφης: Θείε μου Κωστάκη

Τα πράγματα δεν πάνε καλά εδώ κάτω. Τρελάθηκε ο κόσμος. Δεν ξέρει από ποιόν να φυλαχτεί, γιατί όλοι θέλουν να τον σώσουν…

 … και στο τέλος-στην καλύτερη-τον ξεβρακώνουν. Και δεν έχει και τα ροδάκινα, ούτε τα κεράσια που έχετε κει πάνω. Ούτε τα αγριογούρουνα στα βουνά, ούτε τα κάστανα με το τσουβάλι, ούτε τα ξύλα για την φωτιά, ούτε το νερό για να το πιεις. Όλα τα πληρώνουμε και όλα χάλια είναι. Εγώ είμαι από τους τυχερούς που έχω εσάς, που είστε και οι πιο ταλαιπωρημένοι και εγκαταλελειμμένοι απ’ όλους, για να μας φροντίζετε με κανά καφάσι.



Εμείς, οι ηθοποιοί δηλαδή, μέσα στην ατυχία μας έχουμε και ένα καλό. Ξέρουμε από φτώχεια που λένε, από ταμείο ανεργίας, από ανασφάλιστη εργασία, αδικίες, αναξιοκρατίες. Πολύ συχνά μαγειρεύουμε για όλο το θίασο, τρώμε παρέα, βοηθάμε με κανά ψιλό κανά φίλο που είναι πιο δύσκολα. Και που μας δείχνει και μας ξαναδείχνει η τηλεόραση , πες της γιαγιάς, φράγκο δεν παίρνουμε. Δεν πληρώνουν τα κανάλια. Τζάμπα θέαμα . Το δωράκι που μου δίνει, τα “χρωστούμενα”, θα τα χρειαστώ και φέτος. Κι ας είμαι 36, κι ας δουλεύω 12 ώρες και ας με βλέπει και το βράδυ στην τιβί. Αλλά τουλάχιστον κάνω αυτό που θέλω. Πάλι καλά.


Α! Να σταματήσει τα μεταγλωττισμένα πες της, θα ξεχάσει και τα ελληνικά που ήξερε. Δεν είναι ηθοποιοί πια εκεί, παίρνουν μετανάστες, γι’ αυτό έχουν και προφορά. Δεν είναι του χωριού τους. Και δεν είμαι “ρατσιστής¨- που είναι και της μόδας. Από αυτά τα καλά παιδιά που βοηθάνε γιαγιάδες και δέρνουν άλλους με βάση το επίθετό τους. Αυτά είναι για τους χαζούς. Για να πιστεύουμε ότι φταίνε οι άλλοι. Τέλος πάντων, μην γράψω πολλά τέτοια και με πλακώσουν σε καμιά γωνιά και μένα. Πολύ ξύλο τρώει όποιος μιλάει εδώ. Σσστ. Από την καινούρια αστυνομο-δικαστικο-πολιτεία - άσε μην το πεις αυτό στην γιαγιά. Θα μπερδευτεί. Πάντως μόνοι τους δικάζουν, μόνοι τους εκτελούν και ψηφίζουν κιόλας. Μια φίλη δεν μπορεί να γυρίσει απ’ το νησί της, γιατί περιμένουν για ξύλο. Τέλος πάντων.


Του μπαμπά του κόψανε την σύνταξη τελείως επειδή έχει σπίτι να μείνει. Η αναπηρία δεν μετράει, άμα έχεις σπίτι να μείνεις. Περνάει και γίνεσαι καλά. Καινούρια ιατρική αυτή, μόνο εδώ εφαρμόζεται. Πειραματικά. Αν δεν πετύχει, δεν έγινε και τίποτα. Είμαστε πολλοί λέει, ούτως ή άλλως. Και οι ηλικιωμένοι, έλεγε ένας στην τηλεόραση προχθές, “μας βλέπουν σαν άχρηστους και δεν πειράζει άμα λείψουμε”. Τί να πω, εγώ που δεν δέρνω πώς θα δείρω; Με την δουλειά μου- που χρειάζεται πια να περνάει από επιτροπή λογοκρισίας- πώς θα πω αυτό που δεν πρέπει να ακουστεί; Άσ’ τα βράσ’ τα, χέσε μέσα και άλλες παροιμίες.
Παρόλα αυτά είμαι αισιόδοξος, όσο παράλογο κι αν φαίνεται. Έχω την γυναίκα μου, την οικογένειά μου- εσάς, τους φίλους μου, φτου μου. Και θέλω να βοηθάω. Μου αρέσει.


Τώρα θέλω ακόμα πιο πολύ από πριν. Δεν είμαι καλός άνθρωπος, αισθάνομαι εγώ καλά όταν βοηθάω. Εμένα σκέφτομαι. Δεν πειράζει.
Φιλιά σε όλους, ο γάμος της Έλσας - που σας ξαναείδα όλους μαζί - με έκανε να τα σκεφτώ ξανά τα πράγματα και να καταλάβω και τα λάθη που κάνουμε εδώ κάτω. Σχεδόν σε όλα τα βασικά. Και κυρίως στην αγάπη.


Με αγάπη λοιπόν,
Αργύρης


Info:
Ο Αργύρης Ξάφης είναι ηθοποιός , σκηνοθέτης και καθηγητής υποκριτικής. Έχει δουλέψει στους σημαντικότερους καλλιτεχνικούς οργανισμούς της χώρας. Στο Θέατρο ΑΜΟΡΕ, στο Εθνικό Θέατρο, στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, στο Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, στο Θέατρο Θησείο και σε άλλα, καθώς και στην Γερμανία με το Theatre Mahagony. Έχει συνεργαστεί με τους Θωμά Μοσχόπουλο, Μιχαήλ Μαρμαρινό, Albrecht Hirche, Νίκο Μαστοράκη, Γιώργο Λάνθιμο κ.α., και έχει βραβευτεί με το Βραβείο Δημήτρης Χορν, το Βραβείο της Ένωσης Κριτικών και το Α’ βραβείο Αντρικού Ρόλου της Ακαδημίας Κινηματογράφου. Διδάσκει υποκριτική στο Ωδείο Αθηνών. Περισσότερα στο www.argirisxafis.com.

Σχετικές ειδήσεις
Αργύρης Πανταζάρας - Momentum: Οργανώνοντας την “ανταρσία των αγγέλων”
19.07.2016 13:57
Όλα ξεκίνησαν με την ερώτηση “Πού πάνε οι άγγελοι μετά την τραγωδία”; Κατά πόσο είναι εύκολο να συνεχίζεις να υπάρχεις σε μια κοινωνία εφόσον έχεις γίνει αυτόπτης μάρτυρας της φρίκης; Πολλοί από αυτούς αυτοεξορίζονται, μην αντέχοντας τις τραγικές συνέπειες πράξεων για τις οποίες δεν ευθύνονται, καλούνται όμως να αφηγηθούν με τρόπο τόσο ανάγλυφο που μπορεί εύκολα να οδηγήσει έναν άνθρωπο στην τρέλα.
Νότης Παρασκευόπουλος: Η αφοσίωση στην αβεβαιότητα
08.01.2016 16:29
Για να ανακαλύψουμε νέους ορίζοντες, πρέπει να έχουμε το θάρρος να χάσουμε τη θέα της ακτής. Με αυτό το κίνητρο, νέοι ηθοποιοί, σκηνοθέτες, σκηνογράφοι, μουσικοί, ενδυματολόγοι, χορευτές, λαμβάνουν μέρος κάθε χρόνο σε κάτι που μοιάζει με καλλιτεχνικό υπερμαραθώνιο. Πολλοί ξεκινούν, μα λίγοι καταφέρνουν να τερματίσουνε ενώ σε κάποιους δεν αναγνωρίζεται καν η συμμετοχή.
Ευθαλία Παπακώστα: Δημιουργώντας σε Αμερική και Ελλάδα. Μια προσωπική καταγραφή
24.12.2015 13:15
Αυτό που δούλευα στο πανεπιστήμιο και επαγγελματικά στην Νέα Υόρκη είναι κάτι εντελώς διαφορετικό απο αυτό που καταπιάνομαι τώρα και αυτή είναι η πρόκληση και η δυσκολία.
Ακύλλας Καραζήσης: Αναζητούνται: πίστη, αγάπη, ελπίδα
23.12.2015 16:41
Το Πίστη, Αγάπη, Ελπίδα αντανακλά πλήρως την εκποίηση όλων των πραγμάτων για χάρη του κέρδους. Η γλώσσα του κειμένου του Χόρβατ στα γερμανικά εκφράζει ακριβώς αυτό το πράγμα: όλα τα κλισέ που πλαισιώνουν, που στοιχειοθετούν μια τέτοια κοινωνία που είναι προσανατολισμένη στο κέρδος, που δείχνει απαξίωση σε οτιδήποτε, ακόμα και στο ανθρώπινο σώμα, μπροστά στα λεφτά. Ο πιο δυνατός επιζεί, ο πιο αδύναμος κυριολεκτικά «ψοφάει». Νομίζω πως το έργο έχει πάρα πολύ σχέση με αυτό που ζούμε σήμερα.
Λίλα Μπακλέση:  Η δική μου «Γκάμπυ»
08.12.2015 16:26
Κλεισμένοι σε έναν εργοστασιακό χώρο, έξω η ζέστη αφόρητη, προσπαθούμε να κατανοήσουμε αυτή τη γυναίκα. Όλοι μαζί. Καφέδες, μπισκότα, τσιγάρα, τοστάκια, ταπεράκια. Διαφωνίες, γέλια, αρχίζουμε να γνωρίζουμε ο ένας τον άλλο. Τα ταψιά του Αγγέλου, μισό τυρόπιτα ,μισό σπανακόπιτα. Τα αγόρια τρέχουν σε ακροάσεις, αναμονή. Τα καταφέρνουν. Η διαδρομή γεμάτη δυσκολίες αλλά και αισιοδοξία. Αλλάζουμε, σκεφτόμαστε σαν εκείνη, πιο ελεύθερα.