Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016
Θέατρο: Λεμονιά - Ομάδα Τέχνης Νεύμα, κουκλοθέατρο (Θέατρο ΠΚ, 02-12-2012)
Δημοσίευση: Πέμπτη, 13 Δεκεμβρίου 2012 16:00
Θέατρο: Λεμονιά  - Ομάδα Τέχνης Νεύμα, κουκλοθέατρο (Θέατρο ΠΚ, 02-12-2012)

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν η γιαγιά Λεμονιά. Γονείς της η θεατρική ομάδα «Τέχνης Νεύμα». Ερωτεύθηκαν στην Θεσσαλονίκη το 2004 και από

 

Από τη Φωτεινή Τσαρδούνη


τότε άρχισαν τα πολλά τους ταξίδια ψάχνοντας όμορφες ιστορίες. Τον Ιούνιο του 2009 βρέθηκαν στο ετήσιο εργαστήρι θεατρικής μαριονέτας του κουκλοθεάτρου AYUSAYA! όπου και  «γέννησαν» τη γιαγιά Λεμονιά.  Η γλυκιά αυτή γιαγιά, αν και μόλις 3 χρονών, έχει ήδη ταξιδέψει σε πολλά μέρη του κόσμου (Κύπρο, Νότια Αφρική, Καζακστάν,  Ιταλία) και της Ελλάδας ( Θες/νίκη, Βόλο, Κέρκυρα, Δονούσα και αλλού). Τώρα που έχει μπει ο χειμώνας όμως, μένει στο θέατρο ΠΚ κι εκεί τις Κυριακές ανοίγει τις πόρτες του σπιτικού της και μας υποδέχεται.
Η γιαγια Λεμονιά ζει μόνη και ζυμώνει για να μη ζει μόνη.  Απλά και ειλικρινά πράγματα, όπως το βλέμμα της. Με ευλάβεια παίρνει το αλεύρι, το νερό και ό, τι άλλο χρειάζεται για να πλάσει το ζυμαράκι της. Μια τελετουργική διαδικασία που της δίνει τον χρόνο να αστειευτεί, να θυμηθεί τα νιάτα της, να χορέψει, να θυμώσει και να ξαναμαλακώσει. Το ζυμάρι στα χέρια γίνεται η δικιά της κούκλα, παίρνει μορφές, ταξιδεύει, αγαπά, ζυμώνεται και αλλάζει μορφές,  όπως κάνουν και οι άνθρωποι.  Η γιαγιά Λεμονιά έχει χιούμορ, δεν χάνει το κέφι της, ακόμα και όταν συνειδητοποιεί τον χρόνο που περνά από πάνω της. Είναι γεμάτη θαλπωρή και αγάπη για τα ζυμαρένια της παιδιά. Μέσα στη μοναξιά της φτιάχνει η ίδια  ό,τι μπορεί να της λείπει και ταξιδεύει...

 


Η γιαγιά Λεμονιά είναι μια κούκλα σε φυσικό μέγεθος που την εμψυχώνει η Ευαγγελία Νικηφόρου. Η κουκλοπαίκτρια ενδύεται την κούκλα της, της δανείζει τα χέρια της και ξεδιπλώνουν μαζί, μπροστά σε μικρούς και μεγάλους θεατές , τις ανησυχίες της Λεμονιάς. Η ελάχιστα επιπλωμένη κάμαρα της Λεμονιάς δεν έχει τίποτα το περιττό. Κάθε αντικείμενο στο άγγιγμα της γιαγιάς αποκτά σημασία και τη λειτουργικότητά του. Αυτά είναι η συντροφιά  και το σύμπαν της. Η γιαγιά Λεμονιά ζει εκεί ανάμεσα, στα πράγματα που οι «ζωντανοί» προσπερνούν καθημερινά.  Αν και χωρίς λόγο, η εκφραστικότητά της γέμιζε τις λεκτικές απουσίες. Πότε νωχελική, πότε σπιρτόζα έδινε το ρυθμό που ήθελε στις εικόνες που δημιουργούσε. Ο χρόνος δεν ήταν μόνο για να τρέχει, αλλά και για να επιμένει με την σταθερότητά του. Τα φώτα επίσης  πάγωναν τον χρόνο ή ήταν η αγκαλιά της μνήμης της γιαγιάς. 
Ξεχνούσαμε μικροί μεγάλοι ότι μπροστά μας ήταν μια κούκλα. Αυτή άλλωστε είναι και η μαγεία του θεάτρου, να ζωντανεύει! Αυτή η μαγεία ήταν συνεχώς παρούσα, μέσα από την πραότητα και την ευγένεια της γιαγιάς Λεμονιάς. Δεν χρειαζόταν και πολύ φαντασία για να πιστέψει κανείς ότι μπροστά του είχε μια γιαγιά που έμοιαζε μια κούκλα! Η κίνηση της αργή ή «κοτσονάτη», αλλά πάντα ποιητική και ατμοσφαιρική. Τα παιδιά γελούσαν αθώα ακόμα και σε δήθεν αδιάφορες αντιδράσεις της γιαγιάς Λεμονιάς. Οι αισθήσεις μας ήταν παρούσες σε κάθε επόμενο βήμα της κούκλας - γιαγιάς.

 


Η παράσταση κράτησε 40 λεπτά. Διάρκεια πλήρης για να μην προλάβουν οι μικρότεροι θεατές να κουραστούν από την όμορφη ιστορία δίχως λόγια (όχι ότι καταλαβαίνεις την απουσία τους). Η ιστορία της γιαγιάς Λεμονιάς καταλήγει με την απομυθοποίησή της  και την γνωριμία του κοινού με την κούκλα και την κουκλοπαίκτρια. Μικροί μεγάλοι μπορούν στο τέλος να την αγγίξουν , να ρωτήσουν πως κινείται, τί φοράει. Το ζυμάρι, που στα χέρια της Λεμονιάς πήρε διάφορες μορφές, τοποθετείται στα χέρια των παιδιών. Σκέφτονται όλα αυτά που έφτιαξε η γιαγιά και προσπαθούν κι εκείνα να πλάσουν με την δική τους φαντασία. Μια παράσταση που στηρίχτηκε σε μια απλή ιδέα: στη μοναξιά μια γιαγιάς που πλάθει τον ατελείωτο χρόνο και τη μνήμη  της όπως ένα κομμάτι ζυμάρι. Καμιά φορά οι πιο απλές ιδέες κρύβουν και τα μεγαλύτερα νοήματα. Μικροί μεγάλοι έχουμε να κερδίσουμε από την ιστορία της γιαγιάς Λεμονιάς. Από το ν’ ανακαλύψουμε πόσους πολλούς κόσμους μπορεί να εμπνεύσει μια άψυχη (;) κούκλα μέχρι και το να  δούμε την τρίτη ηλικία κατά πρόσωπο και το πόσο ανάγκη έχει την φροντίδα και την παρέα...


 

Εκτύπωση
Περισσότερα
Θέατρο: Blasted - Ερείπια, της Σάρα Κέιν
15.05.2014 16:13
Όταν αυτοκτόνησε η Σάρα Κέιν ήμουν 15 χρονών. Δεν την ήξερα. Αν ζούσε τώρα, είμαι σίγουρη ότι θα πήγαινα στην Αγγλία για να της χτυπήσω το κουδούνι.
Θέατρο: Τα ραδίκια ανάποδα, σε σκηνοθεσία Βλαδίμηρου Κυριακίδη (Eliart)
27.03.2014 10:15
Ήθελα να δω κωμωδία. Μαύρη, άσπρη, κίτρινη, κόκκινη, μπλε, δεν με ενδιέφερε. Κάτι που θα με κάνει να γελάσω χωρίς να σκέφτομαι. Βέβαια και η κωμωδία, όπως χρησιμοποιούμε τη λέξη σήμερα, το χιούμορ, προκαλούν το πνεύμα μας, το νοητικό μας κομμάτι, άρα είναι μάλλον αναπόφευκτο να θέλω να γελάσω χωρίς να συμβάλλει σε αυτό η σκέψη μου. Εξού και η έκφραση «πνευματώδες αστείο». Κατέληξα τελικά σε μια μαύρη κωμωδία: «Τα ραδίκια ανάποδα».
Θέατρο: Πολιτισμός, μία κοσμική τραγωδία, του Δημήτρη Δημητριάδη (Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης)
05.03.2014 12:55
Το έργο του Δημήτρη Δημητριάδη «Πολιτισμός: μία κοσμική τραγωδία» ανεβαίνει από την ομάδα «Bijoux de Kant» και την Καριοφυλλιά Καραμπέτη στο υπόγειο γκαράζ του Ιδρύματος Κακογιάννη. «Ανεβαίνει» στο υπόγειο… Αντιθετικό σχήμα, όπως και το «πολιτισμός-τραγωδία».
Θεατρο: Πνιγμονή στο θέατρο Vault
03.02.2014 09:44
Ελλείψει διαδικτυακής σύνδεσης και με επιπλέον εργασιακές υποχρεώσεις, πάλι ανυποψίαστη πήγα στο θέατρο. Δεν είναι απαραίτητα αρνητικό αυτό. Το στοιχείο της έκπληξης είναι πάντα ευπρόσδεκτο σε τέτοιες περιπτώσεις. Από τον τίτλο βέβαια και μόνο, ήμουν σίγουρη ότι δεν θα πήγαινα σε κάποια ανάλαφρη παράσταση.
Θέατρο: Η ζωή μπροστά σου, σε σκηνοθεσία Άννας Βαγενά (Θέατρο Μεταξουργείο)
09.01.2014 16:18
Είμαι στο λεωφορείο, κάπου στα προάστια της Αθήνας. Μόλις έχω μετακομίσει και δεν έχω ίντερνετ σπίτι. Αυτό σημαίνει ότι δεν έχω καμιά πληροφορία για τη παράσταση που μου προτάθηκε να δω και να γράψω. Μιλώ στο τηλέφωνο με φίλη για να πάμε μαζί το βραδάκι να δούμε την παράσταση «Η ζωή μπροστά σου». «Δεν έχω ιδέα περί τίνος πρόκειται, παίζει η Βαγενά» της λέω. Μια κυρία μεγάλης ηλικίας, από το μπροστινό κάθισμα, γυρίζει και μου λέει: «ααα! Να πάτε, πάρα πολύ ωραία παράσταση!».
Θέατρο: Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρην, σε σκηνοθεσία Γ. Μιχαλακόπουλου στο Άνεσις
11.12.2013 10:56
Αναμονή έξω από το θέατρο Άνεσις, Παρασκευή βράδυ. Ένας νεαρός σαξοφωνίστας στην είσοδο. «Έξυπνη ιδέα να παίζεις έξω από το θέατρο», σκέφτηκα. Όλο και κάποιος θεατής θα σου ρίξει κανένα κέρμα και επιπλέον οι τζαζ μελωδίες του παραπέμπουν σε αμερικάνικες γειτονιές. Και τελικά ο σαξοφωνίστας είναι κομμάτι της παράστασης, μέρος της αμερικάνικης ατμόσφαιρας, που κυρίως μέσα από τη μουσική προσπαθεί να μας περάσει η παράσταση «Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρην».
Θέατρο: Ο μικρός εγώ, του Βασίλη Ανδρέου (Βρυσάκι)
30.10.2013 09:45
Βράδυ Παρασκευής στον πολιτιστικό χώρο «Βρυσάκι». Περιμένω την φίλη μου, Ειρήνη, για να μπούμε να δούμε την παράσταση «Ο μικρός Εγώ». Αργεί. Αρχίζουν τα τηλέφωνα, τα μηνύματα, καμία απάντηση. “Η παράσταση θα πρέπει να ξεκινήσει, παρακαλώ μπείτε στην αυλή” μου είπαν και πήγα όντως στη θέση μου. Τηλεφώνημα Ειρήνης: “Ρε συ, συγγνώμη, με πήρε ο ύπνος. Φταίει που δούλευα βράδυ αυτές τις μέρες” μου λέει “τα λέμε μετά” της απαντάω.
Θέατρο: Άτιτλη Βία, από την ομάδα LEGΩ
10.10.2013 15:04
Τον περασμένο Μάιο στην Αθήνα και στο Bob Theatre Festival η ομάδα του Κ. Ανδρικόπουλου επικράτησε στο Scratch Night διαγωνισμό, συναγωνιζόμενη άλλες 11 ομάδες. 15 λεπτά παρουσίασης της υπό διαμόρφωσης παράστασής του έκαναν το κοινό να ψηφίσει υπέρ της ολοκληρωμένης του δημιουργικής πρότασης. Έτσι λοιπόν, πέντε μήνες μετά, η ομάδα βαφτίστηκε “LEGω” και ξεκίνησε τον θεατρικό της βίο στο BIOS με την παράσταση, ολοκληρωμένης πια, «Άτιτλη Βία» .