Σάββατο, 21 Ιανουαρίου 2017

Νίκος Κουρής: Αμφιτρύων του Μολιέρου. Εξ αφορμής

Νίκος Κουρής: Αμφιτρύων του Μολιέρου. Εξ αφορμής

Σκέφτεται κανείς γι’ αυτό το σύνθετο έργο όσον αφορά στα υλικά του και τη δραματουργία του, τί είδους έργο είναι αυτό το τόσο γνωστό μας άγνωστο δημιούργημα…

… Είναι ένα έργο που μας αφορά; Είναι κωμωδία; Είναι τραγωδία; Είναι φάρσα ή απλά ένα ακόμα έργο του Μολιέρου που κάποιοι μας λένε ότι είναι σπουδαίο αλλά εμείς παρόλα αυτά δεν το καταλαβαίνουμε  - όταν λέω, δεν το καταλαβαίνουμε εννοώ ότι δεν μας κεντρίζει το ενδιαφέρον.

 

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: ΣΤΕΛΙΟΣ ΜΑΤΣΑΓΓΟΣ

 

Ο μύθος λίγο πολύ γνωστός, τα αστεία λίγο πολύ γνωστά, τις καταστάσεις λίγο πολύ εύκολα τις αναγνωρίζεις, τις έχεις ξαναδεί και στο σινεμά με τεχνικές πολύ πιο πειστικές σύμφωνα με τους όρους της εποχής. Όσο για την ποίηση και την ομορφιά του, ποιός ασχολείται τώρα! Τι μένει λοιπόν; Γιατί να ασχοληθείς; Να το ανεβάσεις στη σκηνή για να προσθέσεις ένα ακόμα ανέβασμα μιας παράστασης ενός σπουδαίου έργου; Αφορά αλήθεια σήμερα κανέναν; Και το θέατρο πέρα από κάτι αναγκαστικά σπουδαίο και αναγκαστικά θανατηφόρα βαρετό έχει κάποιο λόγο ύπαρξης ή το συνηθίσαμε και μας κάθισε στο σβέρκο όπως και τόσα άλλα που έχουμε συνηθίσει!

 

Αναρωτιέμαι αξίζει τον κόπο να παλέψει κανείς για κάτι; Να φτιάξει κάτι; Να προσπαθήσει; Και τι περιμένει; Να του πουν μπράβο; Ποιός ο λόγος! Για να δικαιολογούμε οι άνθρωποι του θεάτρου την ύπαρξή μας; Παίρνουμε δηλαδή ένα έργο που είναι σπουδαίο και αυτομάτως είμαστε κι εμείς σπουδαίοι επειδή το επιλέξαμε και ασχοληθήκαμε μαζί του; Δεν πρέπει κι εμείς κάπου να πάμε; Μια απόσταση να διανύσουμε; Κάτι να πάθουμε; Κάτι ν’ αλλάξουμε; Και δεν πρέπει να υπερασπιστεί κανείς την προσωπική του διαδρομή έστω στον εαυτό του; Πρέπει  όλα να εξαργυρωθούν σήμερα; Με όρους τραπεζικής επιταγής; Πρέπει όλα να τα κάνουμε του χεριού μας για να νιώσουμε ότι είμαστε κι εμείς κάτι; Πρέπει όλα να τα καταλάβουμε;  Όλα να τα ξέρουμε; Πρέπει να είμαστε τόσο έξυπνοι όσο μας είπαν ότι πρέπει να είμαστε για να έχουμε μια θέση στην αγορά εργασίας και στην αγορά της παρέας;  Πρέπει να έχουμε μια απάντηση για όλα; Καμιά αμηχανία; Καμιά ανασφάλεια; Καμιά ερώτηση; Πρέπει να τα καταφέρουμε να κάνουμε εντύπωση; Να καταπλήξουμε τα πλήθη; Να σκίσουμε; Σήμερα;

 

Εντάξει! Τα κάναμε αυτά! Έτσι μας είπαν! Τα κάναμε! Και τα ξανακάναμε! Και σκίσαμε! Σήμερα!

 

Αύριο;
 


Info:
Ο Νίκος Κουρής γεννήθηκε στην Αθήνα. Είναι απόφοιτος της Ανώτερης Σχολής Δραματικής Τέχνης του θεατρικού οργανισμού Μορφές (Θέατρο Εμπρός). Έχει συνεργαστεί με το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πάτρας, το Κ.Θ.Β.Ε., το Εθνικό Θέατρο, το Θέατρο Εμπρός και τη Νέα Σκηνή του Λευτέρη Βογιατζή. Το καλοκαίρι του 2012 ερμήνευσε τον Δία στην παράσταση «Αμφιτρύων» του Μολιέρου σε σκηνοθεσία Λευτέρη Βογιατζή, που παρουσιάστηκε σε παραγωγή του Εθνικού Θεάτρου στο πλαίσιο του Ελληνικού Φεστιβάλ. Κινηματογραφικά έχει πρωταγωνιστήσει στις ταινίες των: Ν. Παναγιωτόπουλου, Πάνου Κούτρα, Θάνου Αναστόπουλου και Σ. Τζουμέρκα. Έχει λάβει επίσης μέρος και σε αρκετές τηλεοπτικές δουλειές. (Γη και Ουρανός, Ίχνη, Αληθινές ιστορίες, Ιστορίες του Αστυνόμου Μπέκα, Τέσσερις).
 

Σχετικές ειδήσεις
Θάλεια Γρίβα: Τι κάνουμε με τα παραμύθια, οέο;
16.09.2016 12:56
Σε αυτήν την περίεργη κατηγορία ανθρώπων, που ασχολούνται επαγγελματικά με το θέατρο, συμβαίνει κάτι μαγικό. Από τη στιγμή που θα ξεκινήσει να τρέχει μια πρόβα, και μέχρι την πρεμιέρα, αυτό είναι το πιο σημαντικό ζήτημα στη ζωή τους. Γίνεται προτεραιότητα, και μπορεί, όσο περνάνε οι μέρες, και πλησιάζει η πρεμιέρα, μια μέρα να ξεχάσεις να φας, ή, ακόμα χειρότερα, να ξεχάσεις να ταΐσεις το σκύλο! Ή, έτσι λέω στον εαυτό μου ότι συμβαίνει γενικώς, και δεν είμαι μόνο εγώ που το παθαίνω… Όμως, παρά τις αντιξοότητες, που εκούσια αντιμετωπίζουμε, οι θεατρίνοι επιβιώνουμε, σαν τις κατσαρίδες και είμαστε εδώ ακόμα και μετά από πυρηνική καταστροφή.
Δημήτρης Μπασλάμ: Για «Τα παπούτσια του βαρύτονου»
19.02.2016 16:00
Η ιδέα της παράστασης βασίζεται στη νοητή ύπαρξη ενός καθρέφτη. Στo είδωλo που βλέπει ο Κύριος Χαρίτονος να αντικατοπτρίζεται σ΄ αυτόν. Κάποιες φορές κοιτάζει με ευχαρίστηση, κάποιες φορές το βλέμμα του αναγκάζεται να αλλάξει διαδρομή. Να κρυφτεί. Από τον φόβο της αποτυχίας. Από το μεγάλο βαρίδιο ενός πιθανού λάθους που ίσως κάνει.
Μάνος Βαβαδάκης: Ο έρωτας πάντα έχει τέλος, αυτό που πρέπει να κερδίσουμε είναι το μετά
16.02.2016 15:42
Η παράσταση δημιουργήθηκε σαν βάλσαμο στις πληγές ενός περασμένου έρωτα. Το υλικό από τις δίκες των Μαγισσών του Σάλεμ παρουσιάστηκε μπροστά μου εκείνη τη περίοδο της ζωής μου και η Abigail Williams με τις πράξεις της πριν από 300 χρόνια, έπαιρνε ξανά εκδίκηση για όλους εμάς. Η τέχνη λειτουργεί πάντα σαν καθαρτήριο για τις νευρώσεις των καλλιτεχνών και μακάρι αυτή η παράσταση να βοηθήσει να κατανοήσουμε αυτό το μύχιο, σκοτεινό και ανεξερεύνητο κομμάτι του εαυτού μας.
Ανταμαπανταχού: Νόρμα s/n 210113, θέατρο μάσκας και μαριονέτας για ενήλικες
12.02.2016 11:20
Νόρμα s/n 210113. Τρεις ερμηνευτές συνεργάζονται σε ένα σύνθετο σκηνικό χώρο συνδυάζοντας τεχνικές θεάτρου μάσκας και μαριονέτας, με παράλληλη προβολή animation. Μια παράσταση στην οποία ο εκφερόμενος λόγος απουσιάζει παντελώς και η μουσική επένδυση παίζει καθοριστικό ρόλο , καθώς δεν αποτελεί μουσικό χαλί, αλλά εντείνει και διαμορφώνει το δραματουργικό τοπίο . Οι τρεις ερμηνευτές εμψυχώνουν 14 ρόλους αλλάζοντας μάσκες και κοστούμια και χειρίζονται μαριονέτες.
Σεβαστιάνα Αναγνωστοπούλου: Για την «Ιστορία του Γερασμένου Παιδιού»
26.01.2016 11:16
«Αυτό το κορίτσι κάπου το ξέρω!» αναφώνησα όταν πρωτοαντίκρυσα το κορίτσι με τον κουβά του να στέκεται στον εμπορικό δρόμο των σελίδων της Έρπενμπεκ. Από τις πρώτες σελίδες του βιβλίου, η νουβέλα καταχωρήθηκε στα «αγαπημένα μου αναγνώσματα όλων των εποχών» και αντιστοίχως η συγγραφέας του στις σημαντικότατες επιρροές μου. Το κορίτσι πράγματι το ήξερα, το είχα δει, στα πρόσωπα των ανθρώπων στις υπόγειες διαβάσεις του Schöneweide, στις στάσεις της Αλεξάντερπλατς, στα πλακόστρωτα δρομάκια της «ανορθωμένης» Δρέσδης, στα καθίσματα της «Εκεχειρίας» στη Schönehauser.