Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2016

Νίκος Κουρής: Αμφιτρύων του Μολιέρου. Εξ αφορμής

Νίκος Κουρής: Αμφιτρύων του Μολιέρου. Εξ αφορμής

Σκέφτεται κανείς γι’ αυτό το σύνθετο έργο όσον αφορά στα υλικά του και τη δραματουργία του, τί είδους έργο είναι αυτό το τόσο γνωστό μας άγνωστο δημιούργημα…

… Είναι ένα έργο που μας αφορά; Είναι κωμωδία; Είναι τραγωδία; Είναι φάρσα ή απλά ένα ακόμα έργο του Μολιέρου που κάποιοι μας λένε ότι είναι σπουδαίο αλλά εμείς παρόλα αυτά δεν το καταλαβαίνουμε  - όταν λέω, δεν το καταλαβαίνουμε εννοώ ότι δεν μας κεντρίζει το ενδιαφέρον.

 

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: ΣΤΕΛΙΟΣ ΜΑΤΣΑΓΓΟΣ

 

Ο μύθος λίγο πολύ γνωστός, τα αστεία λίγο πολύ γνωστά, τις καταστάσεις λίγο πολύ εύκολα τις αναγνωρίζεις, τις έχεις ξαναδεί και στο σινεμά με τεχνικές πολύ πιο πειστικές σύμφωνα με τους όρους της εποχής. Όσο για την ποίηση και την ομορφιά του, ποιός ασχολείται τώρα! Τι μένει λοιπόν; Γιατί να ασχοληθείς; Να το ανεβάσεις στη σκηνή για να προσθέσεις ένα ακόμα ανέβασμα μιας παράστασης ενός σπουδαίου έργου; Αφορά αλήθεια σήμερα κανέναν; Και το θέατρο πέρα από κάτι αναγκαστικά σπουδαίο και αναγκαστικά θανατηφόρα βαρετό έχει κάποιο λόγο ύπαρξης ή το συνηθίσαμε και μας κάθισε στο σβέρκο όπως και τόσα άλλα που έχουμε συνηθίσει!

 

Αναρωτιέμαι αξίζει τον κόπο να παλέψει κανείς για κάτι; Να φτιάξει κάτι; Να προσπαθήσει; Και τι περιμένει; Να του πουν μπράβο; Ποιός ο λόγος! Για να δικαιολογούμε οι άνθρωποι του θεάτρου την ύπαρξή μας; Παίρνουμε δηλαδή ένα έργο που είναι σπουδαίο και αυτομάτως είμαστε κι εμείς σπουδαίοι επειδή το επιλέξαμε και ασχοληθήκαμε μαζί του; Δεν πρέπει κι εμείς κάπου να πάμε; Μια απόσταση να διανύσουμε; Κάτι να πάθουμε; Κάτι ν’ αλλάξουμε; Και δεν πρέπει να υπερασπιστεί κανείς την προσωπική του διαδρομή έστω στον εαυτό του; Πρέπει  όλα να εξαργυρωθούν σήμερα; Με όρους τραπεζικής επιταγής; Πρέπει όλα να τα κάνουμε του χεριού μας για να νιώσουμε ότι είμαστε κι εμείς κάτι; Πρέπει όλα να τα καταλάβουμε;  Όλα να τα ξέρουμε; Πρέπει να είμαστε τόσο έξυπνοι όσο μας είπαν ότι πρέπει να είμαστε για να έχουμε μια θέση στην αγορά εργασίας και στην αγορά της παρέας;  Πρέπει να έχουμε μια απάντηση για όλα; Καμιά αμηχανία; Καμιά ανασφάλεια; Καμιά ερώτηση; Πρέπει να τα καταφέρουμε να κάνουμε εντύπωση; Να καταπλήξουμε τα πλήθη; Να σκίσουμε; Σήμερα;

 

Εντάξει! Τα κάναμε αυτά! Έτσι μας είπαν! Τα κάναμε! Και τα ξανακάναμε! Και σκίσαμε! Σήμερα!

 

Αύριο;
 


Info:
Ο Νίκος Κουρής γεννήθηκε στην Αθήνα. Είναι απόφοιτος της Ανώτερης Σχολής Δραματικής Τέχνης του θεατρικού οργανισμού Μορφές (Θέατρο Εμπρός). Έχει συνεργαστεί με το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πάτρας, το Κ.Θ.Β.Ε., το Εθνικό Θέατρο, το Θέατρο Εμπρός και τη Νέα Σκηνή του Λευτέρη Βογιατζή. Το καλοκαίρι του 2012 ερμήνευσε τον Δία στην παράσταση «Αμφιτρύων» του Μολιέρου σε σκηνοθεσία Λευτέρη Βογιατζή, που παρουσιάστηκε σε παραγωγή του Εθνικού Θεάτρου στο πλαίσιο του Ελληνικού Φεστιβάλ. Κινηματογραφικά έχει πρωταγωνιστήσει στις ταινίες των: Ν. Παναγιωτόπουλου, Πάνου Κούτρα, Θάνου Αναστόπουλου και Σ. Τζουμέρκα. Έχει λάβει επίσης μέρος και σε αρκετές τηλεοπτικές δουλειές. (Γη και Ουρανός, Ίχνη, Αληθινές ιστορίες, Ιστορίες του Αστυνόμου Μπέκα, Τέσσερις).
 

Σχετικές ειδήσεις
Θάλεια Γρίβα: Τι κάνουμε με τα παραμύθια, οέο;
16.09.2016 12:56
Σε αυτήν την περίεργη κατηγορία ανθρώπων, που ασχολούνται επαγγελματικά με το θέατρο, συμβαίνει κάτι μαγικό. Από τη στιγμή που θα ξεκινήσει να τρέχει μια πρόβα, και μέχρι την πρεμιέρα, αυτό είναι το πιο σημαντικό ζήτημα στη ζωή τους. Γίνεται προτεραιότητα, και μπορεί, όσο περνάνε οι μέρες, και πλησιάζει η πρεμιέρα, μια μέρα να ξεχάσεις να φας, ή, ακόμα χειρότερα, να ξεχάσεις να ταΐσεις το σκύλο! Ή, έτσι λέω στον εαυτό μου ότι συμβαίνει γενικώς, και δεν είμαι μόνο εγώ που το παθαίνω… Όμως, παρά τις αντιξοότητες, που εκούσια αντιμετωπίζουμε, οι θεατρίνοι επιβιώνουμε, σαν τις κατσαρίδες και είμαστε εδώ ακόμα και μετά από πυρηνική καταστροφή.
Δημήτρης Μακαλιάς- Μίνως Θεοχάρης: Smiley, γιατί απέναντι στον έρωτα είμαστε όλοι ίσοι!
21.01.2016 16:21
Smiley. Έμαθες τα νέα; Από emoticon το έκαναν θεατρική παράσταση. Στο θέατρο Άβατον στο Γκάζι. Κατάλαβες; Η κίτρινη φατσούλα που γελάει. Εν συντομία...είμαι χαρούμενος. Για να μην γράφουμε και πολλά! Τα λέμε όλα με άνω και κάτω τελεία, διάστημα, παρένθεση που κλείνει.
Ευθαλία Παπακώστα: Δημιουργώντας σε Αμερική και Ελλάδα. Μια προσωπική καταγραφή
24.12.2015 13:15
Αυτό που δούλευα στο πανεπιστήμιο και επαγγελματικά στην Νέα Υόρκη είναι κάτι εντελώς διαφορετικό απο αυτό που καταπιάνομαι τώρα και αυτή είναι η πρόκληση και η δυσκολία.
Ακύλλας Καραζήσης: Αναζητούνται: πίστη, αγάπη, ελπίδα
23.12.2015 16:41
Το Πίστη, Αγάπη, Ελπίδα αντανακλά πλήρως την εκποίηση όλων των πραγμάτων για χάρη του κέρδους. Η γλώσσα του κειμένου του Χόρβατ στα γερμανικά εκφράζει ακριβώς αυτό το πράγμα: όλα τα κλισέ που πλαισιώνουν, που στοιχειοθετούν μια τέτοια κοινωνία που είναι προσανατολισμένη στο κέρδος, που δείχνει απαξίωση σε οτιδήποτε, ακόμα και στο ανθρώπινο σώμα, μπροστά στα λεφτά. Ο πιο δυνατός επιζεί, ο πιο αδύναμος κυριολεκτικά «ψοφάει». Νομίζω πως το έργο έχει πάρα πολύ σχέση με αυτό που ζούμε σήμερα.
Λίλα Μπακλέση:  Η δική μου «Γκάμπυ»
08.12.2015 16:26
Κλεισμένοι σε έναν εργοστασιακό χώρο, έξω η ζέστη αφόρητη, προσπαθούμε να κατανοήσουμε αυτή τη γυναίκα. Όλοι μαζί. Καφέδες, μπισκότα, τσιγάρα, τοστάκια, ταπεράκια. Διαφωνίες, γέλια, αρχίζουμε να γνωρίζουμε ο ένας τον άλλο. Τα ταψιά του Αγγέλου, μισό τυρόπιτα ,μισό σπανακόπιτα. Τα αγόρια τρέχουν σε ακροάσεις, αναμονή. Τα καταφέρνουν. Η διαδρομή γεμάτη δυσκολίες αλλά και αισιοδοξία. Αλλάζουμε, σκεφτόμαστε σαν εκείνη, πιο ελεύθερα.