Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2017

Νίκος Κουρής: Αμφιτρύων του Μολιέρου. Εξ αφορμής

Νίκος Κουρής: Αμφιτρύων του Μολιέρου. Εξ αφορμής

Σκέφτεται κανείς γι’ αυτό το σύνθετο έργο όσον αφορά στα υλικά του και τη δραματουργία του, τί είδους έργο είναι αυτό το τόσο γνωστό μας άγνωστο δημιούργημα…

… Είναι ένα έργο που μας αφορά; Είναι κωμωδία; Είναι τραγωδία; Είναι φάρσα ή απλά ένα ακόμα έργο του Μολιέρου που κάποιοι μας λένε ότι είναι σπουδαίο αλλά εμείς παρόλα αυτά δεν το καταλαβαίνουμε  - όταν λέω, δεν το καταλαβαίνουμε εννοώ ότι δεν μας κεντρίζει το ενδιαφέρον.

 

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: ΣΤΕΛΙΟΣ ΜΑΤΣΑΓΓΟΣ

 

Ο μύθος λίγο πολύ γνωστός, τα αστεία λίγο πολύ γνωστά, τις καταστάσεις λίγο πολύ εύκολα τις αναγνωρίζεις, τις έχεις ξαναδεί και στο σινεμά με τεχνικές πολύ πιο πειστικές σύμφωνα με τους όρους της εποχής. Όσο για την ποίηση και την ομορφιά του, ποιός ασχολείται τώρα! Τι μένει λοιπόν; Γιατί να ασχοληθείς; Να το ανεβάσεις στη σκηνή για να προσθέσεις ένα ακόμα ανέβασμα μιας παράστασης ενός σπουδαίου έργου; Αφορά αλήθεια σήμερα κανέναν; Και το θέατρο πέρα από κάτι αναγκαστικά σπουδαίο και αναγκαστικά θανατηφόρα βαρετό έχει κάποιο λόγο ύπαρξης ή το συνηθίσαμε και μας κάθισε στο σβέρκο όπως και τόσα άλλα που έχουμε συνηθίσει!

 

Αναρωτιέμαι αξίζει τον κόπο να παλέψει κανείς για κάτι; Να φτιάξει κάτι; Να προσπαθήσει; Και τι περιμένει; Να του πουν μπράβο; Ποιός ο λόγος! Για να δικαιολογούμε οι άνθρωποι του θεάτρου την ύπαρξή μας; Παίρνουμε δηλαδή ένα έργο που είναι σπουδαίο και αυτομάτως είμαστε κι εμείς σπουδαίοι επειδή το επιλέξαμε και ασχοληθήκαμε μαζί του; Δεν πρέπει κι εμείς κάπου να πάμε; Μια απόσταση να διανύσουμε; Κάτι να πάθουμε; Κάτι ν’ αλλάξουμε; Και δεν πρέπει να υπερασπιστεί κανείς την προσωπική του διαδρομή έστω στον εαυτό του; Πρέπει  όλα να εξαργυρωθούν σήμερα; Με όρους τραπεζικής επιταγής; Πρέπει όλα να τα κάνουμε του χεριού μας για να νιώσουμε ότι είμαστε κι εμείς κάτι; Πρέπει όλα να τα καταλάβουμε;  Όλα να τα ξέρουμε; Πρέπει να είμαστε τόσο έξυπνοι όσο μας είπαν ότι πρέπει να είμαστε για να έχουμε μια θέση στην αγορά εργασίας και στην αγορά της παρέας;  Πρέπει να έχουμε μια απάντηση για όλα; Καμιά αμηχανία; Καμιά ανασφάλεια; Καμιά ερώτηση; Πρέπει να τα καταφέρουμε να κάνουμε εντύπωση; Να καταπλήξουμε τα πλήθη; Να σκίσουμε; Σήμερα;

 

Εντάξει! Τα κάναμε αυτά! Έτσι μας είπαν! Τα κάναμε! Και τα ξανακάναμε! Και σκίσαμε! Σήμερα!

 

Αύριο;
 


Info:
Ο Νίκος Κουρής γεννήθηκε στην Αθήνα. Είναι απόφοιτος της Ανώτερης Σχολής Δραματικής Τέχνης του θεατρικού οργανισμού Μορφές (Θέατρο Εμπρός). Έχει συνεργαστεί με το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πάτρας, το Κ.Θ.Β.Ε., το Εθνικό Θέατρο, το Θέατρο Εμπρός και τη Νέα Σκηνή του Λευτέρη Βογιατζή. Το καλοκαίρι του 2012 ερμήνευσε τον Δία στην παράσταση «Αμφιτρύων» του Μολιέρου σε σκηνοθεσία Λευτέρη Βογιατζή, που παρουσιάστηκε σε παραγωγή του Εθνικού Θεάτρου στο πλαίσιο του Ελληνικού Φεστιβάλ. Κινηματογραφικά έχει πρωταγωνιστήσει στις ταινίες των: Ν. Παναγιωτόπουλου, Πάνου Κούτρα, Θάνου Αναστόπουλου και Σ. Τζουμέρκα. Έχει λάβει επίσης μέρος και σε αρκετές τηλεοπτικές δουλειές. (Γη και Ουρανός, Ίχνη, Αληθινές ιστορίες, Ιστορίες του Αστυνόμου Μπέκα, Τέσσερις).
 

Σχετικές ειδήσεις
Νίκος Πασχίδης: Οι βόλτες που γέννησαν τη
14.02.2017 11:08
Από την Αβησσυνίας στο San Telmo και από τα Παναθήναια σε μια αργεντίνικη μιλόνγκα, ο Νίκος Πασχίδης μας παίρνει μαζί του στις βόλτες που γέννησαν τη “ΝΙΝΑ”. Πρώτα σαν τρέλλα, μετά σαν επιθυμία και σήμερα πάνω στη σκηνή.
Θάλεια Γρίβα: Τι κάνουμε με τα παραμύθια, οέο;
16.09.2016 12:56
Σε αυτήν την περίεργη κατηγορία ανθρώπων, που ασχολούνται επαγγελματικά με το θέατρο, συμβαίνει κάτι μαγικό. Από τη στιγμή που θα ξεκινήσει να τρέχει μια πρόβα, και μέχρι την πρεμιέρα, αυτό είναι το πιο σημαντικό ζήτημα στη ζωή τους. Γίνεται προτεραιότητα, και μπορεί, όσο περνάνε οι μέρες, και πλησιάζει η πρεμιέρα, μια μέρα να ξεχάσεις να φας, ή, ακόμα χειρότερα, να ξεχάσεις να ταΐσεις το σκύλο! Ή, έτσι λέω στον εαυτό μου ότι συμβαίνει γενικώς, και δεν είμαι μόνο εγώ που το παθαίνω… Όμως, παρά τις αντιξοότητες, που εκούσια αντιμετωπίζουμε, οι θεατρίνοι επιβιώνουμε, σαν τις κατσαρίδες και είμαστε εδώ ακόμα και μετά από πυρηνική καταστροφή.
Έλλη Μερκούρη: «Από το Σκοτάδι στο Φως» - Οχτώ αποσπάσματα Αρχαίων Τραγωδιών
10.03.2016 14:32
«Από το Σκοτάδι στο Φως» - Οχτώ αποσπάσματα, τα οποία γλιστρούν αρμονικά το ένα μέσα στο άλλο, με κεντρικό άξονα το Φως και το Σκοτάδι. Οι τραγωδίες Οιδίποδας Τύραννος του Σοφοκλή, Επτά Επί Θήβας του Αισχύλου, Αντιγόνη του Σοφοκλή, Μήδεια του Ευριπίδη, Αίας του Σοφοκλή, Ανδρομάχη του Ευριπίδη, Βάκχες του Ευριπίδη, Πέρσες του Αισχύλου με τον δικό τους τρόπο απαντούν: για ποιο λόγο, ο τραγικός ήρωας δεν είναι σε θέση να "δει" το Φως και ζει μέσα στο Σκοτάδι; Γιατί ο χρόνος ο αναρίθμητος και μέγας φέρνει στο φως όλα τα κρύφια κι όταν τα φανερώσει, πάλι τα σκεπάζει...
Βαρβάρα Δούκα: Stagedoor – μια 'πόρτα' για το μουσικό θέατρο
04.03.2016 12:34
Από παλιά στην εκπαίδευση, είχα μια εμμονή....να καταλαμβάνω τα κενά.... Είναι κοινό μυστικό, ότι πολλές ελλείψεις ελλοχεύουν στη βασική εκπαίδευση των ηθοποιών, αλλά και σε όλη τη γκάμα της καλλιτεχνικής παιδείας στη χώρα μας. Λίγο η νοοτροπία του 'χειροποίητου' που έχουμε, λίγο η αφελής εκτίμηση ότι 'μεταδίδοντας την πείρα μας' από γενιά σε γενιά αρκεί, και κυρίως η γενικότερη έλλειψη εξειδικευμένης και στοχευμένης γνώσης σε όλα τα επίπεδα της Παιδείας, δημιούργησαν ένα 'δημιουργικό' καραβάνι καλλιτεχνών, που ζήτησαν στο εξωτερικό αυτή την οργανωμένη γνώση.
Ιωάννα Ρούσσου: Ψάχνοντας μία …«Έξοδο Κινδύνου»
02.03.2016 14:44
Την άνοιξη του 2015, ο αγαπημένος μου φίλος δάσκαλος Μπάμπης Μπαλτάς, μου έφερε την συλλογή διηγημάτων της Ελένης Τσεκούρα, με τίτλο Αδέσποτα. Ξεκίνησα να διαβάζω το πρώτο διήγημα, την Έξοδο Κινδύνου. Το διάβασα κυριολεκτικά χωρίς ανάσα, βιώνοντας την αγωνία και τον πανικό της αντί-ηρωίδας Ελίνας στο υπαρξιακό αδιέξοδο που την εγκλώβιζε. Ένα αδιέξοδο που αναγνώρισα σαν πολύ οικείο.