Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2016
Θέατρο: Βασανίζομαι του Αντώνη Τσιπιανίτη – Κατερίνα Πολυχρονοπούλου (Θέατρο Άβατον, 18-11-2012)
Δημοσίευση: Τετάρτη, 28 Νοεμβρίου 2012 15:49
Θέατρο: Βασανίζομαι  του Αντώνη Τσιπιανίτη – Κατερίνα Πολυχρονοπούλου (Θέατρο Άβατον, 18-11-2012)

Όσοι έχουν περπατήσει στην Αθήνα και παρατηρούν γύρω τους όλο και κάπου θα έχουν συναντήσει το περιπλανώμενο

 

Από τη Φωτεινή Τσαρδούνη

 

«βασανίζομαι...» σε τοίχους και όχι μόνο. Ο Αντώνης Τσιπιανίτης, με αφορμή αυτή την ομολογία(;), συμπέρασμα(;), δημόσια αποδοχή(;), λέξη προς προβληματισμό(;) αποφάσισε να γράψει ένα θεατρικό έργο . «βασανίζομαι...»  μια μαύρη κωμωδία – ο τίτλος και η επεξήγησή του.


 

Πρωταγωνιστής ο Φωκίωνας. Ένας ώριμος άνδρας που μαθαίνει ότι έχει καρκίνο και περιθώριο ζωής μονάχα λίγες ημέρες. Αντί όμως να χαρεί τις τελευταίες του στιγμές με αυτούς που αγαπάει, η ίδια του η οικογένεια βρίσκεται στο πλάι του, όχι για να τον συμπονέσει και να του σταθεί στις δύσκολες αυτές ώρες, αλλά για να του επιβληθεί ώστε να την αποκαταστήσει πλήρως περιουσιακά πριν ο ίδιος πεθάνει. Καταλαβαίνει τότε ο Φωκίωνας ότι δεν υφίσταται ως σύντροφος και ως πατέρας, αλλά ως το πορτοφόλι και ως η ευκολία των υπολοίπων για τα δάνεια και τις υπόλοιπες οικονομικές υποχρεώσεις, χωρίς ωστόσο να είναι αποδέκτης ίχνους αγάπης.

 


Χρέη, δάνεια, δόσεις, πώς θα πληρωθούν όλα αυτά, θέματα τοις πάσι γνωστά και δη ζώντα από σημερινές ελληνικές οικογένειες με γονείς 40 ετών και άνω. Ο Αντώνης Τσιπιανίτης όντως συνθέτει μια διασκεδαστική μαύρη κωμωδία. Στα νέα του  επικείμενου θανάτου, προσθέτει και άλλες αποκαλύψεις -  θυσίες της υγείας του ήρωα, προκειμένου να βρεθούν τα πολυπόθητα χρήματα, πάντα με μια αντιμετώπιση γέλιου και  - γιατί όχι - αισιοδοξίας.

 


Για να προβληθούν τα προβλήματα και τα αδιέξοδα του Φωκίωνα, ο συγγραφέας τον  πλαισιώνει με μια οικογένεια γραφικά «βολεμένη». Μια παράσταση που μέσα από την σκηνοθετική καθοδήγηση της Κατερίνας Πολυχρονοπούλου ο θεατής αρέσκεται και γελάει με τα κωμικά του έργου. Αστείες χορευτικοί είσοδοι του άνετου φίλου του Φωκίωνα (Βαγγέλης Λιοδάκης), μια οικογένεια που ζει στην δική της «φούσκα» και πραγματικότητα με  ενασχολήσεις  στερεοτυπικές κι ένας Φωκίωνας (Περικλής Λιανός) που μας εξιστορεί τους λόγους για τους οποίους βασανίζεται. Χαρακτήρες κωμικοί (και έτσι σκηνοθετικά προβεβλημένοι) , έξυπνα σχόλια, παιχνιδιάρικη διάθεση.

 


Ωστόσο όλα αυτά στήνονται λίγο – ιδιαίτερα για τους δεύτερους ρόλους – σαν μια αναπαραγωγή τηλεοπτικής σειράς. Μούτες, υπερβολές σε κάποια σημεία και εύκολο γέλιο σε άλλα. Η σηματοδότηση επίσης  της αλλαγής τόπου και χρόνου είναι μάλλον περιττή με τα μέσα που έχουν επιλεγεί, καθώς η αφήγηση του Φωκίωνα και η είσοδος των προσώπων μας το δηλώνουν από μόνα τους. 

 


Το «βασανίζομαι...» ενός ανθρώπου που βγαίνει στους δρόμους και το γράφει με σπρέι στους τοίχους έγινε μαύρη κωμωδία στο θέατρο. Το «βασανίζομαι» επίσης, ως λέξη από μόνη της έχει διαφορετικό βάρος για τον καθένα. Είναι έξυπνη, είναι ελαφρυά, πονά, παιδεύει ή πολλά άλλα. Ο συγγραφέας και η παράσταση κάνανε τις επιλογές τους. Δεκτές.

 


Ωστόσο νοιώθω  την ανάγκη να γράψω δύο λέξεις παραπάνω προς υπεράσπισην του πραγματικού «παθόντα και αυτουργού» των «βασανίζομαι...». Για εκείνον έχει άλλο βάρος η φράση αυτή. Βασανίζεται η ύπαρξη του, αλλά παρ’ όλα αυτά επίσης αισιοδοξεί (όπως με έναν τρόπο και ο Φωκίωνας)  κι ελπίζει, με τον δικό του τρόπο. (Προσοχή, το βάρος δεν είναι λυπηρό απαραίτητα, κατσούφικο ή απαισιόδοξο. Η βαρύτητα άλλωστε είναι αυτή που μας συγκρατεί και μας δίνει την φόρμα μας. Και ούτε βέβαια η διασκέδαση είναι μεμπτή. Είναι μάλιστα ζητούμενη στα καθημερινά άγχη.) Κάνει λοιπόν, ο «φυσικός αυτουργός»,  τους περαστικούς να διαβάσουν σε κάποιον τυχαίο τοίχο ότι δεν είναι οι μόνοι που βασανίζονται και πως απλά κάποιος βρέθηκε να το βροντοφωνάξει γραπτώς. Η διαφορά των δύο, Φωκίωνα και του άλλου, του μη θεατρικού, ίσως να συνοψίζεται στο ότι το παγκάκι του Φωκίωνα  γράφει «βασανίζομαι!» , ενώ του δεύτερου  «βασανίζομαι...».

 

Εκτύπωση
Περισσότερα
Θέατρο: Blasted - Ερείπια, της Σάρα Κέιν
15.05.2014 16:13
Όταν αυτοκτόνησε η Σάρα Κέιν ήμουν 15 χρονών. Δεν την ήξερα. Αν ζούσε τώρα, είμαι σίγουρη ότι θα πήγαινα στην Αγγλία για να της χτυπήσω το κουδούνι.
Θέατρο: Τα ραδίκια ανάποδα, σε σκηνοθεσία Βλαδίμηρου Κυριακίδη (Eliart)
27.03.2014 10:15
Ήθελα να δω κωμωδία. Μαύρη, άσπρη, κίτρινη, κόκκινη, μπλε, δεν με ενδιέφερε. Κάτι που θα με κάνει να γελάσω χωρίς να σκέφτομαι. Βέβαια και η κωμωδία, όπως χρησιμοποιούμε τη λέξη σήμερα, το χιούμορ, προκαλούν το πνεύμα μας, το νοητικό μας κομμάτι, άρα είναι μάλλον αναπόφευκτο να θέλω να γελάσω χωρίς να συμβάλλει σε αυτό η σκέψη μου. Εξού και η έκφραση «πνευματώδες αστείο». Κατέληξα τελικά σε μια μαύρη κωμωδία: «Τα ραδίκια ανάποδα».
Θέατρο: Πολιτισμός, μία κοσμική τραγωδία, του Δημήτρη Δημητριάδη (Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης)
05.03.2014 12:55
Το έργο του Δημήτρη Δημητριάδη «Πολιτισμός: μία κοσμική τραγωδία» ανεβαίνει από την ομάδα «Bijoux de Kant» και την Καριοφυλλιά Καραμπέτη στο υπόγειο γκαράζ του Ιδρύματος Κακογιάννη. «Ανεβαίνει» στο υπόγειο… Αντιθετικό σχήμα, όπως και το «πολιτισμός-τραγωδία».
Θεατρο: Πνιγμονή στο θέατρο Vault
03.02.2014 09:44
Ελλείψει διαδικτυακής σύνδεσης και με επιπλέον εργασιακές υποχρεώσεις, πάλι ανυποψίαστη πήγα στο θέατρο. Δεν είναι απαραίτητα αρνητικό αυτό. Το στοιχείο της έκπληξης είναι πάντα ευπρόσδεκτο σε τέτοιες περιπτώσεις. Από τον τίτλο βέβαια και μόνο, ήμουν σίγουρη ότι δεν θα πήγαινα σε κάποια ανάλαφρη παράσταση.
Θέατρο: Η ζωή μπροστά σου, σε σκηνοθεσία Άννας Βαγενά (Θέατρο Μεταξουργείο)
09.01.2014 16:18
Είμαι στο λεωφορείο, κάπου στα προάστια της Αθήνας. Μόλις έχω μετακομίσει και δεν έχω ίντερνετ σπίτι. Αυτό σημαίνει ότι δεν έχω καμιά πληροφορία για τη παράσταση που μου προτάθηκε να δω και να γράψω. Μιλώ στο τηλέφωνο με φίλη για να πάμε μαζί το βραδάκι να δούμε την παράσταση «Η ζωή μπροστά σου». «Δεν έχω ιδέα περί τίνος πρόκειται, παίζει η Βαγενά» της λέω. Μια κυρία μεγάλης ηλικίας, από το μπροστινό κάθισμα, γυρίζει και μου λέει: «ααα! Να πάτε, πάρα πολύ ωραία παράσταση!».
Θέατρο: Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρην, σε σκηνοθεσία Γ. Μιχαλακόπουλου στο Άνεσις
11.12.2013 10:56
Αναμονή έξω από το θέατρο Άνεσις, Παρασκευή βράδυ. Ένας νεαρός σαξοφωνίστας στην είσοδο. «Έξυπνη ιδέα να παίζεις έξω από το θέατρο», σκέφτηκα. Όλο και κάποιος θεατής θα σου ρίξει κανένα κέρμα και επιπλέον οι τζαζ μελωδίες του παραπέμπουν σε αμερικάνικες γειτονιές. Και τελικά ο σαξοφωνίστας είναι κομμάτι της παράστασης, μέρος της αμερικάνικης ατμόσφαιρας, που κυρίως μέσα από τη μουσική προσπαθεί να μας περάσει η παράσταση «Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρην».
Θέατρο: Ο μικρός εγώ, του Βασίλη Ανδρέου (Βρυσάκι)
30.10.2013 09:45
Βράδυ Παρασκευής στον πολιτιστικό χώρο «Βρυσάκι». Περιμένω την φίλη μου, Ειρήνη, για να μπούμε να δούμε την παράσταση «Ο μικρός Εγώ». Αργεί. Αρχίζουν τα τηλέφωνα, τα μηνύματα, καμία απάντηση. “Η παράσταση θα πρέπει να ξεκινήσει, παρακαλώ μπείτε στην αυλή” μου είπαν και πήγα όντως στη θέση μου. Τηλεφώνημα Ειρήνης: “Ρε συ, συγγνώμη, με πήρε ο ύπνος. Φταίει που δούλευα βράδυ αυτές τις μέρες” μου λέει “τα λέμε μετά” της απαντάω.
Θέατρο: Άτιτλη Βία, από την ομάδα LEGΩ
10.10.2013 15:04
Τον περασμένο Μάιο στην Αθήνα και στο Bob Theatre Festival η ομάδα του Κ. Ανδρικόπουλου επικράτησε στο Scratch Night διαγωνισμό, συναγωνιζόμενη άλλες 11 ομάδες. 15 λεπτά παρουσίασης της υπό διαμόρφωσης παράστασής του έκαναν το κοινό να ψηφίσει υπέρ της ολοκληρωμένης του δημιουργικής πρότασης. Έτσι λοιπόν, πέντε μήνες μετά, η ομάδα βαφτίστηκε “LEGω” και ξεκίνησε τον θεατρικό της βίο στο BIOS με την παράσταση, ολοκληρωμένης πια, «Άτιτλη Βία» .