Κυριακή, 11 Δεκεμβρίου 2016
Θέατρο: Το Χέρι του Τιμ Κράουτς - Έλενα Πέγκα (Θέατρο του Νέου Κόσμου, 10-11-2012)
Δημοσίευση: Τετάρτη, 21 Νοεμβρίου 2012 16:06
Θέατρο: Το Χέρι του Τιμ Κράουτς - Έλενα Πέγκα (Θέατρο του Νέου Κόσμου, 10-11-2012)

-Τι θα πας να δεις; - Το Χέρι... Και ακολουθεί  η απάντηση «Α, καλά...» με ολοφάνερο το υπονοούμενο «καμιά μοντερνιά θα

 

Από τη Φωτεινή Τσαρδούνη

 

είναι πάλι».


Συγγραφέας του έργου «Το Χέρι»  είναι ο Τιμ Κράουτς. Ζει στην Αγγλία, ξεκίνησε ως ηθοποιός και από το 2003 άρχισε να κάνει τις δικές του δουλειές,  γράφοντας, παίζοντας, σκηνοθετώντας, συνεργαζόμενος με διάφορους φορείς και κάνοντας περιοδείες.  Κινητήριος δύναμή του η θέληση του να λέει ιστορίες και να εξερευνεί τρόπους για να το κάνει.

 


Ένα κορίτσι (αγόρι στο πρωτότυπο) δέκα χρονών ζει σε μια μεσοαστική οικογένεια στα νότια της Αγγλίας τη δεκαετία του ’70. Οι σχέσεις μεταξύ τους οι συνηθισμένες. Με  τον αδερφό της,  όπως όλα τα αδέρφια σε αυτή την ηλικία, επιδίδονται  σε διάφορα «κατορθώματα».  Κάποια μέρα αποφασίζει να σηκώσει το χέρι της. Έτσι, γιατί απλά μπορεί.  Κι έτσι, με το μπράτσο πάντα σηκωμένο, η μικρή ηρωίδα άρχισε να συνειδητοποιεί τα όριά της «ένιωθα σαφής, πως είχα περίγραμμα».  Για τα επόμενα 30 χρόνια είναι  το κορίτσι με το Χέρι, αντικείμενο επιθέσεων, ψυχαναλύσεων, θαυμασμού, ένα έργο Τέχνης προς έκθεση και εξερεύνηση.

 


Στο Θέατρο του Νέου Κόσμου η Έλενα Πέγκα έχει σκηνοθετήσει και  πλαισιώσει σκηνικά το μεταφρασμένο, επίσης από την ίδια, έργο του Τιμ Κράουτς. «Αυτουργός» στη σκηνή  η Θεοδώρα Τζήμου.


Κείμενο μεστό, παράσταση ευφάνταστη αλλά καθόλου φλύαρη, υποκριτική ακρίβεια: είναι όλα ένα μάθημα!  Η Θεοδώρα Τζήμου, με αστείρευτη αμεσότητα και οικειότητα, είναι το κορίτσι με το Χέρι, ζωντανή , μπροστά μας. Ακόμα και η πιο μεγάλη σιωπή είναι ποταμός λόγου.  Μας βάζει στον κόσμο της αβίαστα σα να έχουμε πάει στο σπίτι της για επίσκεψη. Σου μιλάει και θες απλά  να της απαντήσεις, να την ρωτήσεις, να συζητήσεις μαζί της.  Και την πονάς όταν βλέπεις την εκμετάλλευση που δέχεται ενώ εκείνη είναι τόσο αθώα. Το ίδιο το κείμενο σε συνδυασμό με τις  σκηνοθετικές επιλογές και εικόνες κάνει μία κριτική και σχολιάζει  ζητήματα όπως το τί είναι Τέχνη, τον τρόπο που την προσεγγίζει κανείς, τα μέσα που χρησιμοποιεί για να την «κατακτήσει», αλλά και τον φεμινισμό, ποια είναι ακτιβιστική πράξη και πώς κάνει ο καθένας την επανάστασή του...

 


Η Έλενα Πέγκα έχει καταφέρει με την ηθοποιό της να στήσει μια μαθηματικά ακριβή παράσταση και ταυτόχρονα χαλαρή. Ό, τι υπάρχει στη σκηνή , visual art, φωτογραφίες, παιχνίδια, φώτα, τα χειρίζεται η ίδια η ηθοποιός, στα χνάρια και του ίδιου περφόρμερ-συγγραφέα, Τιμ Κράουτς. Υπάρχει χρώμα, μουσική και μουσικότητα,  ζωηρός ρυθμός, και μια ατμόσφαιρα ζεστή. Όχι  που σε επαναπαύει στο συναίσθημα και την θαλπωρή της, αλλά που σε κάνει κριτικό απέναντι σε κάθε πάγια κοινωνική τακτική στο απλώς διαφορετικό.

 


Αν το θέατρο μπορεί να θεωρηθεί «φάρμακο», τότε η παράσταση αυτή ενδείκνυται για απολαυστικό προβληματισμό.

 

 

 

Εκτύπωση
Περισσότερα
Θέατρο: Blasted - Ερείπια, της Σάρα Κέιν
15.05.2014 16:13
Όταν αυτοκτόνησε η Σάρα Κέιν ήμουν 15 χρονών. Δεν την ήξερα. Αν ζούσε τώρα, είμαι σίγουρη ότι θα πήγαινα στην Αγγλία για να της χτυπήσω το κουδούνι.
Θέατρο: Τα ραδίκια ανάποδα, σε σκηνοθεσία Βλαδίμηρου Κυριακίδη (Eliart)
27.03.2014 10:15
Ήθελα να δω κωμωδία. Μαύρη, άσπρη, κίτρινη, κόκκινη, μπλε, δεν με ενδιέφερε. Κάτι που θα με κάνει να γελάσω χωρίς να σκέφτομαι. Βέβαια και η κωμωδία, όπως χρησιμοποιούμε τη λέξη σήμερα, το χιούμορ, προκαλούν το πνεύμα μας, το νοητικό μας κομμάτι, άρα είναι μάλλον αναπόφευκτο να θέλω να γελάσω χωρίς να συμβάλλει σε αυτό η σκέψη μου. Εξού και η έκφραση «πνευματώδες αστείο». Κατέληξα τελικά σε μια μαύρη κωμωδία: «Τα ραδίκια ανάποδα».
Θέατρο: Πολιτισμός, μία κοσμική τραγωδία, του Δημήτρη Δημητριάδη (Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης)
05.03.2014 12:55
Το έργο του Δημήτρη Δημητριάδη «Πολιτισμός: μία κοσμική τραγωδία» ανεβαίνει από την ομάδα «Bijoux de Kant» και την Καριοφυλλιά Καραμπέτη στο υπόγειο γκαράζ του Ιδρύματος Κακογιάννη. «Ανεβαίνει» στο υπόγειο… Αντιθετικό σχήμα, όπως και το «πολιτισμός-τραγωδία».
Θεατρο: Πνιγμονή στο θέατρο Vault
03.02.2014 09:44
Ελλείψει διαδικτυακής σύνδεσης και με επιπλέον εργασιακές υποχρεώσεις, πάλι ανυποψίαστη πήγα στο θέατρο. Δεν είναι απαραίτητα αρνητικό αυτό. Το στοιχείο της έκπληξης είναι πάντα ευπρόσδεκτο σε τέτοιες περιπτώσεις. Από τον τίτλο βέβαια και μόνο, ήμουν σίγουρη ότι δεν θα πήγαινα σε κάποια ανάλαφρη παράσταση.
Θέατρο: Η ζωή μπροστά σου, σε σκηνοθεσία Άννας Βαγενά (Θέατρο Μεταξουργείο)
09.01.2014 16:18
Είμαι στο λεωφορείο, κάπου στα προάστια της Αθήνας. Μόλις έχω μετακομίσει και δεν έχω ίντερνετ σπίτι. Αυτό σημαίνει ότι δεν έχω καμιά πληροφορία για τη παράσταση που μου προτάθηκε να δω και να γράψω. Μιλώ στο τηλέφωνο με φίλη για να πάμε μαζί το βραδάκι να δούμε την παράσταση «Η ζωή μπροστά σου». «Δεν έχω ιδέα περί τίνος πρόκειται, παίζει η Βαγενά» της λέω. Μια κυρία μεγάλης ηλικίας, από το μπροστινό κάθισμα, γυρίζει και μου λέει: «ααα! Να πάτε, πάρα πολύ ωραία παράσταση!».
Θέατρο: Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρην, σε σκηνοθεσία Γ. Μιχαλακόπουλου στο Άνεσις
11.12.2013 10:56
Αναμονή έξω από το θέατρο Άνεσις, Παρασκευή βράδυ. Ένας νεαρός σαξοφωνίστας στην είσοδο. «Έξυπνη ιδέα να παίζεις έξω από το θέατρο», σκέφτηκα. Όλο και κάποιος θεατής θα σου ρίξει κανένα κέρμα και επιπλέον οι τζαζ μελωδίες του παραπέμπουν σε αμερικάνικες γειτονιές. Και τελικά ο σαξοφωνίστας είναι κομμάτι της παράστασης, μέρος της αμερικάνικης ατμόσφαιρας, που κυρίως μέσα από τη μουσική προσπαθεί να μας περάσει η παράσταση «Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρην».
Θέατρο: Ο μικρός εγώ, του Βασίλη Ανδρέου (Βρυσάκι)
30.10.2013 09:45
Βράδυ Παρασκευής στον πολιτιστικό χώρο «Βρυσάκι». Περιμένω την φίλη μου, Ειρήνη, για να μπούμε να δούμε την παράσταση «Ο μικρός Εγώ». Αργεί. Αρχίζουν τα τηλέφωνα, τα μηνύματα, καμία απάντηση. “Η παράσταση θα πρέπει να ξεκινήσει, παρακαλώ μπείτε στην αυλή” μου είπαν και πήγα όντως στη θέση μου. Τηλεφώνημα Ειρήνης: “Ρε συ, συγγνώμη, με πήρε ο ύπνος. Φταίει που δούλευα βράδυ αυτές τις μέρες” μου λέει “τα λέμε μετά” της απαντάω.
Θέατρο: Άτιτλη Βία, από την ομάδα LEGΩ
10.10.2013 15:04
Τον περασμένο Μάιο στην Αθήνα και στο Bob Theatre Festival η ομάδα του Κ. Ανδρικόπουλου επικράτησε στο Scratch Night διαγωνισμό, συναγωνιζόμενη άλλες 11 ομάδες. 15 λεπτά παρουσίασης της υπό διαμόρφωσης παράστασής του έκαναν το κοινό να ψηφίσει υπέρ της ολοκληρωμένης του δημιουργικής πρότασης. Έτσι λοιπόν, πέντε μήνες μετά, η ομάδα βαφτίστηκε “LEGω” και ξεκίνησε τον θεατρικό της βίο στο BIOS με την παράσταση, ολοκληρωμένης πια, «Άτιτλη Βία» .