Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2016

Γιώργος Λυκιαρδόπουλος: Η παραγωγή στο θέατρο είναι ρίσκο

Γιώργος Λυκιαρδόπουλος: Η παραγωγή στο θέατρο είναι ρίσκο

Οι σπουδές στην Αμερική βοήθησαν τη σχέση μου με την τέχνη, διότι λόγω του φιλελεύθερου συστήματος  που χρησιμοποιούσε το πανεπιστήμιο…

… εκτός από τα πρακτικά μαθήματα οικονομικών και επικοινωνίας, μου δόθηκε η ευκαιρία να έρθω σε άμεση επαφή με δημιουργικά αντικείμενα όπως η φωτογραφία, ο κινηματογράφος, το θέατρο και η αρχιτεκτονική. 


Οι σπουδές μου στην Αμερική και η σύνδεση με την τέχνη
Οι σπουδές στην Αμερική βοήθησαν τη σχέση μου με την τέχνη, διότι λόγω του φιλελεύθερου συστήματος  που χρησιμοποιούσε το πανεπιστήμιο, εκτός από τα πρακτικά μαθήματα οικονομικών και επικοινωνίας, μου δόθηκε η ευκαιρία να έρθω σε άμεση επαφή με δημιουργικά αντικείμενα όπως η φωτογραφία, ο κινηματογράφος, το θέατρο και η αρχιτεκτονική.  Αποφάσισα να ιδρύσω τη Highway productions το 1999 και τη Λυκόφως ΑΜΚΕ το 2006 με σκοπό να κάνω κινηματογραφικές και θεατρικές παραγωγές με κύριο άξονα τη στήριξη νέων καλλιτεχνών και ταλαντούχων σκηνοθετών, με έργα τα οποία θα επικοινωνούν με το κοινό και θα έχουν τις προδιαγραφές να ταξιδεύουν στο εξωτερικό.


Η παραγωγή στο θέατρο είναι ρίσκο
Η παραγωγή στο θέατρο είναι ρίσκο.  Όσο και να διασφαλίζεις μια επιτυχία με την επιλογή ενός καλού έργου και με την επιλογή αξιόλογων συντελεστών, δεν μπορείς να γνωρίζεις ποτέ το τελικό αποτέλεσμα και άρα την αποδοχή του κοινού και των κριτικών. Υπάρχει σε πολύ μεγάλο βαθμό ένας αστάθμητος παράγοντας, ο οποίος μετριάζεται λίγο με την εμπειρία, την επαφή με το κοινό, τα κοινά και την… τύχη.  Όσο καλύτερη οικονομική άνεση έχει ο παραγωγός (συνήθως από άλλες δραστηριότητες) τόσο μεγαλύτερη η πιθανότητα επιτυχίας του, επειδή μπορεί να χάσει πιο πολλές φορές μέχρι να κερδίσει. Στη δική μου περίπτωση που μέχρι τώρα ήταν το κύριο αντικείμενό μου, ενώ δεν λάμβανα επιχορήγηση, η δυσκολία είναι μεγάλη γιατί δεν υπάρχει περιθώριο λάθους…


Οι παραγωγές σήμερα και πριν την κρίση
Οι διαφορές στις παραγωγές σήμερα και πριν την κρίση, είναι ότι οι συντελεστές (ηθοποιοί, σκηνοθέτες, φωτιστές, κλπ) είναι πολύ πιο συνειδητοποιημένοι, εκτιμούν πιο πολύ τις αμοιβές και αντιλαμβάνονται το ρίσκο που αντιμετωπίζει ένας παραγωγός. Πολλές φορές, μάλιστα, συμμετέχουν στο ρίσκο με μια πολύ πιο συλλογική και ομαδική λογική.  Παράλληλα όμως λόγω της περιορισμένης οικονομικής δυνατότητας του θεατή, ο ανταγωνισμός είναι πολύ μεγαλύτερος καθιστώντας πιο δύσκολη την πιθανότητα να ξεχωρίσεις. Νομίζω ότι η κρίση θα φέρει καλύτερες παραγωγές στο σύνολο γιατί όλοι προσέχουν περισσότερο. Αλλά οι πειραματικές παραγωγές θα είναι όλο και λιγότερες.


Οι παραστάσεις που επιδιώκουμε να κάνουμε, είναι αυτές που διαθέτουν καλλιτεχνική αρτιότητα, θα αρέσουν στους «θεατροφίλ» (κάτι σαν τους σινεφίλ) και παράλληλα θα έχουν και εμπορική απήχηση. Αυτός ο συνδυασμός λειτούργησε επιτυχημένα στην πρώτη παραγωγή της Λυκόφως: «Οικογενειακή Γιορτή» (Festen) της Αλίκης Κνούτσεν στο θέατρο Θησείον όπως και στο «Cock» της Κατερίνας Ευαγγελάτου και  στην παράσταση «Όταν έκλαψε ο Νίτσε» πέρυσι.  Μεγάλη επιτυχία είχαν και τα νεανικά φεστιβάλ σαν το Bob Theater Festival  που συνδιοργανώσαμε με τους Abovo για 4 χρόνια και το 24 Hour Plays.   Άλλες ήταν καλλιτεχνικά άρτιες, αλλά δεν είχαν την ανάλογη εμπορική απήχηση. Γι’ αυτό χρειάζονται οι επιχορηγήσεις ώστε να μπορούν να γίνονται καλές δουλειές και να στηρίζονται και οι νέοι καλλιτέχνες .


Οι επιχορηγήσεις είναι απαραίτητες, όταν αυτές δίνονται αξιοκρατικά
Τα τελευταία 5 χρόνια διαχειριζόμασταν (μεταξύ άλλων) το θέατρο «Χώρα», όπου – παρά την καλή δουλειά και τις πολλαπλές παραγωγές – δεν πήραμε ποτέ επιχορήγηση, με το σκεπτικό ότι ήμουν παραγωγός και όχι σκηνοθέτης ή ηθοποιός , άρα όχι καλλιτεχνικός διευθυντής. Δεν έκριναν δηλαδή το έργο μου, αλλά την ιδιότητά μου. Το αποτέλεσμα ήταν ότι χωρίς επιχορήγηση δεν μπορούσαμε να συνεχίσουμε να έχουμε το «Χώρα» κάνοντας τις παραγωγές που μας άρεσαν και που στήριζαν τις νέες ομάδες. Χάθηκε έτσι η δυνατότητα να υπάρχει ένας τέτοιος χώρος με 2 σκηνές από όπου ξεκίνησαν πολλοί νέοι σκηνοθέτες και πολλές ομάδες.  Πέρσι, με το νέο σύστημα επιχορηγήσεων το οποίο βασιζόταν σε μια πιο αξιοκρατική αξιολόγηση, πήραμε για πρώτη φορά επιχορήγηση.  Οι επιχορηγήσεις είναι απαραίτητες, όταν αυτές δίνονται αξιοκρατικά, συστηματικά, χωρίς επετηρίδες και με συνεχή έλεγχό τους από το Υπουργείο.


Το θέατρο στην Ελλάδα έχει μέλλον
Το θέατρο στην Ελλάδα έχει παράδοση και μέλλον. Η ιδιωτική πρωτοβουλία λειτουργεί αποτελεσματικά, και θα λειτουργούσε ακόμα καλύτερα εάν υπήρχαν κάποιες φορολογικές και διοικητικές βελτιώσεις από το κράτος.  Με τη σωστή στήριξη της πολιτείας των επιχορηγούμενων θιάσων και των νέων καλλιτεχνών καθώς και με μια πιο εξωστρεφή πολιτική, ώστε να επικοινωνεί το θέατρο με την Ευρώπη και τον υπόλοιπο κόσμο, θα έχουμε το θέατρο που μας αξίζει.


Info:
Ο Γιώργος Λυκιαρδόπουλος είναι ανεξάρτητος κινηματογραφικός και θεατρικός παραγωγός. Το 2002 ίδρυσε τη Highway Productions, η οποία έχει αναλάβει την παραγωγή πολλών βραβευμένων ταινιών μικρού και μεγάλου μήκους, και διαφημιστικών σποτ. Το 2006 ίδρυσε την αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία Λυκόφως, με σκοπό την παραγωγή θεατρικών παραστάσεων, πολλές από τις οποίες φιλοξενήθηκαν στο θέατρο Χώρα και στο Θησείον (Festen, Όταν έκλαψε ο Νίτσε , 24 hour plays, Rent, Cock, κα).


Photo: Θάνος Ηλιόπουλος

Σχετικές ειδήσεις
Γιώργος Χαρατζάς: Η δύναμη του θεάτρου
17.08.2016 10:40
Ασχολήθηκα με το θέατρο και την υποκριτική για να αλλάξω τον εαυτό μου. Είχα ήδη τελειώσει το πολυτεχνείο αλλά δεν ήμουν ευχαριστημένος. Δεν ήμουν ευτυχισμένος. Ένιωθα ελλιπής, ανάπηρος, ανολοκλήρωτος.
Μιλτιάδης Φιορέντζης: Η ασφάλεια της κουίντας
14.07.2016 11:53
Το να κάνεις θέατρο είναι μια ουτοπία. Καταπιάνεσαι με πυριφλεγή ανθρώπινα ζητήματα τα οποία ξέρεις εκ των προτέρων ότι δεν έχουν απάντηση. Τότε γιατί να μπαίνεις στον κόπο; Φέτος, τον Ιούλιο, στην παράσταση Young Lear της Ιόλης Ανδρεάδη, καλούμαι να κοιτάξω την ουτοπία κατάματα. Πώς να παραδεχτείς επί σκηνής την τρωτότητα και την πτώση; Με τι κουράγιο να φλερτάρεις με την απόρριψη και την τρέλα; Όσο και αν η συνθήκη φαντάζει επισφαλής, είναι απείρως ασφαλέστερη από το να μένεις κοκαλωμένος στην κουίντα.
Κωνσταντίνος Ντέλλας: Insomnia Greca: Ξαγρυπνώντας στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά
22.04.2016 14:32
Η δημιουργία της πλατφόρμας bouλouki project είναι αποτέλεσμα πολλών ιδεών και αναγκών προσωπικών των τελευταίων χρόνων. Το Insomnia Greca που θα ολοκληρωθεί τον Απρίλιο στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά είναι, λοιπόν, το πρώτο project αυτής της πλατφόρμας όπου με τη σύμπραξη αγαπημένων φίλων που συστήνουν τη δημιουργική ομάδα (Ανδρέας Σκούρτης, Νεφέλη Σωτηράκη, Κωνσταντίνα Μαρδίκη), τη μουσική επιμέλεια (Αλέξανδρος Κτιστάκης), την επιμέλεια των φώτων (Παναγιώτης Λαμπής), αλλά και τη συμμετοχή διαφόρων καλλιτεχνών, πήρε μορφή και ουσία.
Γιώργος Παπαπαύλου: Απολίτιστη Καθημερινότητα
20.01.2016 11:53
Θυμάμαι συχνά να μου μιλούν οι γονείς μου για τον πολιτισμό της καθημερινότητας και παιδί γαρ να αισθάνομαι ότι κάπου έχουν μπερδευτεί αφού στο σχολείο μας έχουν δώσει ξεκάθαρη ερμηνεία για το τι είναι ο πολιτισμός.
Ευθαλία Παπακώστα: Δημιουργώντας σε Αμερική και Ελλάδα. Μια προσωπική καταγραφή
24.12.2015 13:15
Αυτό που δούλευα στο πανεπιστήμιο και επαγγελματικά στην Νέα Υόρκη είναι κάτι εντελώς διαφορετικό απο αυτό που καταπιάνομαι τώρα και αυτή είναι η πρόκληση και η δυσκολία.