Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2017

Εύη Σαουλίδου: Η έκφραση άρχισε να ταξιδεύει και να επικοινωνεί

Εύη Σαουλίδου: Η έκφραση άρχισε να ταξιδεύει και να επικοινωνεί

Με τον όρο Ελληνικός Κινηματογράφος καταλαβαίνω το έργο αυτών που γεννήθηκαν, μεγάλωσαν, ζουν και κάνουν ταινίες στην Ελλάδα και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει κάποιος που θέλει να κάνει μια ταινία σ' αυτή τη χώρα….

… Καλλιτεχνικά, τα δυο τρία τελευταία χρόνια, παρατηρώ την τάση οι δημιουργοί να γίνονται όλο και πιο προσωπικοί και ταυτόχρονα το αποτέλεσμα να αφορά περισσότερους. Να μη θέλουν να μοιάσουν σε τίποτα και σε κανέναν και να έχουν μια δυναμική που μόνο η προσωπική έκφραση δίνει. Η ανύπαρκτη βοήθεια του κράτους το μόνο που καταφέρνει είναι να κάνει τους καλλιτέχνες πιο εφευρετικούς αφού έτσι κι αλλιώς όποιος θέλει να πει κάτι, στο τέλος θα το πει.


Δεν έχει σημασία αν η διεθνής ματιά είναι στραμμένη προς την Ελλάδα λόγω κρίσης κι αυτό βοήθησε το σινεμά να βγει απ’ τα σύνορα ή αν κάποιοι δημιουργοί κατάφεραν να στρέψουν τα διεθνή μάτια στην Ελλάδα. Το θέμα είναι ότι συμβαίνει η έκφραση να ταξιδεύει και να επικοινωνεί. Αυτή τη στιγμή νιώθω να βράζουν ιδέες και η επιθυμία να γίνουν πράξη, σε μια εποχή που η επιθυμία φιμώνεται. Δεν ξέρω αν η ματιά του σινεμά είναι πολιτική αλλά όταν ζει κανείς αυτήν την ελληνική πραγματικότητα, πολιτική θα είναι ακόμα και μια ερωτική ιστορία.


Δεν αποδέχομαι τον όρο Παράξενος νέος ελληνικός κινηματογράφος γιατί, όπως όλοι οι όροι, ομαδοποιεί και ίσως μειώνει δημιουργούς που ψάχνουν καινούρια γλώσσα και κώδικα. Απ' την άλλη προτιμώ αυτό το Παράξενο από οτιδήποτε θέλει να περάσει για κανονικό ή ''ρεαλιστικό''. Λέω ότι ο καιρός πέρασε που το σινεμά ήταν παθητικό και κοιμόταν σε βρεγμένο μαξιλάρι. Και το lifestyle πέθανε και ό,τι κινηματογραφικά το εκπροσωπούσε. Ας το κηδέψουμε να πάμε παρακάτω.


Κούτρας, Λάνθιμος, Λυγίζος, Μακρίδης, Τσίτος, Οικονομίδης, Τζουμέρκας, Αλεξίου, Χαραλαμπίδης και άλλοι που δε μου έρχονται και άλλοι που θα έρθουν.
Έχω ελπίδα.


Info:
Η Εύη Σαουλίδου, είναι ηθοποιός και η πρώτη νικήτρια του Βραβείου Μελίνα Μερκούρη (2007), βραβείο που θέσπισε το ομώνυμο Ίδρυμα . Η καλλιτέχνης έχει κάνει εκλεκτές συνεργασίες και ακόμα πιο αξιοπρόσεκτες ερμηνείες. Μεταξύ άλλων έχει πρωταγωνιστήσει σε παραστάσεις του Εθνικού, ενώ στον κινηματογράφο έχει συμμετάσχει σε εξαιρετικές ταινίες όπως το Χώμα και Νερό (199), οι Νύφες (2004), με πιο πρόσφατη την ταινία Poker Face (2011).

Σχετικές ειδήσεις
Δέσποινα Αναστάσογλου - Δημήτρης Αγαρτζίδης: Πώς είναι, άραγε, μια ολόκληρη προσωπικότητα;
06.12.2016 13:43
Η Δέσποινα Αναστάσογλου και ο Δημήτρης Αγαρτζίδης γράφουν για την «Persona», μία από τις σημαντικότερες ταινίες του εικοστού αιώνα, η οποία “ζωντανεύει” στη σκηνή του Θεάτρου του Νέου Κόσμου.
Ιάκωβος Βέρδης: Τα ανεξήγητα σημάδια της ζωής
28.03.2016 16:16
Από μικρός έφτιαχνα δικές μου κασέτες ηχογραφώντας μουσική από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς και παράλληλα υποδυόμουν τόσο τον ραδιοφωνικό παραγωγό όσο και τον ηθοποιό καλεσμένο του. Υπήρξαν πολλές νύχτες που μετά το σχολείο, τα μαθήματα ακόμα και την όποια μου επαγγελματική ενασχόληση, ηχογραφούσα τις 'εκπομπές' μου και εν συνεχεία τις παρουσίαζα στους γονείς μου, όπως επίσης υπήρχαν και κάποιες που είχαν τον τίτλο 'Νύχτα ξέφρενου γέλιου' όπου έκανα μιμήσεις, αναπαράσταση σκηνών από ταινίες της τηλεόρασης, ακόμα και μεταμφιέσεις.
Σεβαστιάνα Αναγνωστοπούλου: Για την «Ιστορία του Γερασμένου Παιδιού»
26.01.2016 11:16
«Αυτό το κορίτσι κάπου το ξέρω!» αναφώνησα όταν πρωτοαντίκρυσα το κορίτσι με τον κουβά του να στέκεται στον εμπορικό δρόμο των σελίδων της Έρπενμπεκ. Από τις πρώτες σελίδες του βιβλίου, η νουβέλα καταχωρήθηκε στα «αγαπημένα μου αναγνώσματα όλων των εποχών» και αντιστοίχως η συγγραφέας του στις σημαντικότατες επιρροές μου. Το κορίτσι πράγματι το ήξερα, το είχα δει, στα πρόσωπα των ανθρώπων στις υπόγειες διαβάσεις του Schöneweide, στις στάσεις της Αλεξάντερπλατς, στα πλακόστρωτα δρομάκια της «ανορθωμένης» Δρέσδης, στα καθίσματα της «Εκεχειρίας» στη Schönehauser.
Δημήτρης Μακαλιάς- Μίνως Θεοχάρης: Smiley, γιατί απέναντι στον έρωτα είμαστε όλοι ίσοι!
21.01.2016 16:21
Smiley. Έμαθες τα νέα; Από emoticon το έκαναν θεατρική παράσταση. Στο θέατρο Άβατον στο Γκάζι. Κατάλαβες; Η κίτρινη φατσούλα που γελάει. Εν συντομία...είμαι χαρούμενος. Για να μην γράφουμε και πολλά! Τα λέμε όλα με άνω και κάτω τελεία, διάστημα, παρένθεση που κλείνει.
Γιώργος Παπαπαύλου: Απολίτιστη Καθημερινότητα
20.01.2016 11:53
Θυμάμαι συχνά να μου μιλούν οι γονείς μου για τον πολιτισμό της καθημερινότητας και παιδί γαρ να αισθάνομαι ότι κάπου έχουν μπερδευτεί αφού στο σχολείο μας έχουν δώσει ξεκάθαρη ερμηνεία για το τι είναι ο πολιτισμός.