Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016

Εύη Σαουλίδου: Η έκφραση άρχισε να ταξιδεύει και να επικοινωνεί

Εύη Σαουλίδου: Η έκφραση άρχισε να ταξιδεύει και να επικοινωνεί

Με τον όρο Ελληνικός Κινηματογράφος καταλαβαίνω το έργο αυτών που γεννήθηκαν, μεγάλωσαν, ζουν και κάνουν ταινίες στην Ελλάδα και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει κάποιος που θέλει να κάνει μια ταινία σ' αυτή τη χώρα….

… Καλλιτεχνικά, τα δυο τρία τελευταία χρόνια, παρατηρώ την τάση οι δημιουργοί να γίνονται όλο και πιο προσωπικοί και ταυτόχρονα το αποτέλεσμα να αφορά περισσότερους. Να μη θέλουν να μοιάσουν σε τίποτα και σε κανέναν και να έχουν μια δυναμική που μόνο η προσωπική έκφραση δίνει. Η ανύπαρκτη βοήθεια του κράτους το μόνο που καταφέρνει είναι να κάνει τους καλλιτέχνες πιο εφευρετικούς αφού έτσι κι αλλιώς όποιος θέλει να πει κάτι, στο τέλος θα το πει.


Δεν έχει σημασία αν η διεθνής ματιά είναι στραμμένη προς την Ελλάδα λόγω κρίσης κι αυτό βοήθησε το σινεμά να βγει απ’ τα σύνορα ή αν κάποιοι δημιουργοί κατάφεραν να στρέψουν τα διεθνή μάτια στην Ελλάδα. Το θέμα είναι ότι συμβαίνει η έκφραση να ταξιδεύει και να επικοινωνεί. Αυτή τη στιγμή νιώθω να βράζουν ιδέες και η επιθυμία να γίνουν πράξη, σε μια εποχή που η επιθυμία φιμώνεται. Δεν ξέρω αν η ματιά του σινεμά είναι πολιτική αλλά όταν ζει κανείς αυτήν την ελληνική πραγματικότητα, πολιτική θα είναι ακόμα και μια ερωτική ιστορία.


Δεν αποδέχομαι τον όρο Παράξενος νέος ελληνικός κινηματογράφος γιατί, όπως όλοι οι όροι, ομαδοποιεί και ίσως μειώνει δημιουργούς που ψάχνουν καινούρια γλώσσα και κώδικα. Απ' την άλλη προτιμώ αυτό το Παράξενο από οτιδήποτε θέλει να περάσει για κανονικό ή ''ρεαλιστικό''. Λέω ότι ο καιρός πέρασε που το σινεμά ήταν παθητικό και κοιμόταν σε βρεγμένο μαξιλάρι. Και το lifestyle πέθανε και ό,τι κινηματογραφικά το εκπροσωπούσε. Ας το κηδέψουμε να πάμε παρακάτω.


Κούτρας, Λάνθιμος, Λυγίζος, Μακρίδης, Τσίτος, Οικονομίδης, Τζουμέρκας, Αλεξίου, Χαραλαμπίδης και άλλοι που δε μου έρχονται και άλλοι που θα έρθουν.
Έχω ελπίδα.


Info:
Η Εύη Σαουλίδου, είναι ηθοποιός και η πρώτη νικήτρια του Βραβείου Μελίνα Μερκούρη (2007), βραβείο που θέσπισε το ομώνυμο Ίδρυμα . Η καλλιτέχνης έχει κάνει εκλεκτές συνεργασίες και ακόμα πιο αξιοπρόσεκτες ερμηνείες. Μεταξύ άλλων έχει πρωταγωνιστήσει σε παραστάσεις του Εθνικού, ενώ στον κινηματογράφο έχει συμμετάσχει σε εξαιρετικές ταινίες όπως το Χώμα και Νερό (199), οι Νύφες (2004), με πιο πρόσφατη την ταινία Poker Face (2011).

Σχετικές ειδήσεις
Ιάκωβος Βέρδης: Τα ανεξήγητα σημάδια της ζωής
28.03.2016 16:16
Από μικρός έφτιαχνα δικές μου κασέτες ηχογραφώντας μουσική από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς και παράλληλα υποδυόμουν τόσο τον ραδιοφωνικό παραγωγό όσο και τον ηθοποιό καλεσμένο του. Υπήρξαν πολλές νύχτες που μετά το σχολείο, τα μαθήματα ακόμα και την όποια μου επαγγελματική ενασχόληση, ηχογραφούσα τις 'εκπομπές' μου και εν συνεχεία τις παρουσίαζα στους γονείς μου, όπως επίσης υπήρχαν και κάποιες που είχαν τον τίτλο 'Νύχτα ξέφρενου γέλιου' όπου έκανα μιμήσεις, αναπαράσταση σκηνών από ταινίες της τηλεόρασης, ακόμα και μεταμφιέσεις.
Ανέστης Αζάς - Πρόδρομος Τσινικόρης: Restart στην Πειραματική Σκηνή
05.01.2016 12:44
Η Πειραματική Σκηνή /-1 άνοιξε πριν λίγο καιρό με ένα διήμερο εορταστικών εκδηλώσεων και συνεχίζεται με τα δύο δικά μας έργα, που πρωτοπαρουσιάστηκαν στο Φεστιβάλ Αθηνών το περασμένο καλοκαίρι: «Στη Μέση του Δρόμου» του Πρόδρομου Τσινικόρη, ένα audio-tour στο κέντρο της πόλης με πρωταγωνιστές άστεγους συμπολίτες μας και την παράσταση «Υπόθεση Φαρμακονήσι ή Το δίκαιο του νερού», ένα έργο γύρω από το σύγχρονο προσφυγικό ζήτημα και το θεσμικό ρατσισμό στην Ευρώπη των κλειστών συνόρων.
Ευθαλία Παπακώστα: Δημιουργώντας σε Αμερική και Ελλάδα. Μια προσωπική καταγραφή
24.12.2015 13:15
Αυτό που δούλευα στο πανεπιστήμιο και επαγγελματικά στην Νέα Υόρκη είναι κάτι εντελώς διαφορετικό απο αυτό που καταπιάνομαι τώρα και αυτή είναι η πρόκληση και η δυσκολία.
Ακύλλας Καραζήσης: Αναζητούνται: πίστη, αγάπη, ελπίδα
23.12.2015 16:41
Το Πίστη, Αγάπη, Ελπίδα αντανακλά πλήρως την εκποίηση όλων των πραγμάτων για χάρη του κέρδους. Η γλώσσα του κειμένου του Χόρβατ στα γερμανικά εκφράζει ακριβώς αυτό το πράγμα: όλα τα κλισέ που πλαισιώνουν, που στοιχειοθετούν μια τέτοια κοινωνία που είναι προσανατολισμένη στο κέρδος, που δείχνει απαξίωση σε οτιδήποτε, ακόμα και στο ανθρώπινο σώμα, μπροστά στα λεφτά. Ο πιο δυνατός επιζεί, ο πιο αδύναμος κυριολεκτικά «ψοφάει». Νομίζω πως το έργο έχει πάρα πολύ σχέση με αυτό που ζούμε σήμερα.
Λίλα Μπακλέση:  Η δική μου «Γκάμπυ»
08.12.2015 16:26
Κλεισμένοι σε έναν εργοστασιακό χώρο, έξω η ζέστη αφόρητη, προσπαθούμε να κατανοήσουμε αυτή τη γυναίκα. Όλοι μαζί. Καφέδες, μπισκότα, τσιγάρα, τοστάκια, ταπεράκια. Διαφωνίες, γέλια, αρχίζουμε να γνωρίζουμε ο ένας τον άλλο. Τα ταψιά του Αγγέλου, μισό τυρόπιτα ,μισό σπανακόπιτα. Τα αγόρια τρέχουν σε ακροάσεις, αναμονή. Τα καταφέρνουν. Η διαδρομή γεμάτη δυσκολίες αλλά και αισιοδοξία. Αλλάζουμε, σκεφτόμαστε σαν εκείνη, πιο ελεύθερα.