Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2017

Εύη Σαουλίδου: Η έκφραση άρχισε να ταξιδεύει και να επικοινωνεί

Εύη Σαουλίδου: Η έκφραση άρχισε να ταξιδεύει και να επικοινωνεί

Με τον όρο Ελληνικός Κινηματογράφος καταλαβαίνω το έργο αυτών που γεννήθηκαν, μεγάλωσαν, ζουν και κάνουν ταινίες στην Ελλάδα και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει κάποιος που θέλει να κάνει μια ταινία σ' αυτή τη χώρα….

… Καλλιτεχνικά, τα δυο τρία τελευταία χρόνια, παρατηρώ την τάση οι δημιουργοί να γίνονται όλο και πιο προσωπικοί και ταυτόχρονα το αποτέλεσμα να αφορά περισσότερους. Να μη θέλουν να μοιάσουν σε τίποτα και σε κανέναν και να έχουν μια δυναμική που μόνο η προσωπική έκφραση δίνει. Η ανύπαρκτη βοήθεια του κράτους το μόνο που καταφέρνει είναι να κάνει τους καλλιτέχνες πιο εφευρετικούς αφού έτσι κι αλλιώς όποιος θέλει να πει κάτι, στο τέλος θα το πει.


Δεν έχει σημασία αν η διεθνής ματιά είναι στραμμένη προς την Ελλάδα λόγω κρίσης κι αυτό βοήθησε το σινεμά να βγει απ’ τα σύνορα ή αν κάποιοι δημιουργοί κατάφεραν να στρέψουν τα διεθνή μάτια στην Ελλάδα. Το θέμα είναι ότι συμβαίνει η έκφραση να ταξιδεύει και να επικοινωνεί. Αυτή τη στιγμή νιώθω να βράζουν ιδέες και η επιθυμία να γίνουν πράξη, σε μια εποχή που η επιθυμία φιμώνεται. Δεν ξέρω αν η ματιά του σινεμά είναι πολιτική αλλά όταν ζει κανείς αυτήν την ελληνική πραγματικότητα, πολιτική θα είναι ακόμα και μια ερωτική ιστορία.


Δεν αποδέχομαι τον όρο Παράξενος νέος ελληνικός κινηματογράφος γιατί, όπως όλοι οι όροι, ομαδοποιεί και ίσως μειώνει δημιουργούς που ψάχνουν καινούρια γλώσσα και κώδικα. Απ' την άλλη προτιμώ αυτό το Παράξενο από οτιδήποτε θέλει να περάσει για κανονικό ή ''ρεαλιστικό''. Λέω ότι ο καιρός πέρασε που το σινεμά ήταν παθητικό και κοιμόταν σε βρεγμένο μαξιλάρι. Και το lifestyle πέθανε και ό,τι κινηματογραφικά το εκπροσωπούσε. Ας το κηδέψουμε να πάμε παρακάτω.


Κούτρας, Λάνθιμος, Λυγίζος, Μακρίδης, Τσίτος, Οικονομίδης, Τζουμέρκας, Αλεξίου, Χαραλαμπίδης και άλλοι που δε μου έρχονται και άλλοι που θα έρθουν.
Έχω ελπίδα.


Info:
Η Εύη Σαουλίδου, είναι ηθοποιός και η πρώτη νικήτρια του Βραβείου Μελίνα Μερκούρη (2007), βραβείο που θέσπισε το ομώνυμο Ίδρυμα . Η καλλιτέχνης έχει κάνει εκλεκτές συνεργασίες και ακόμα πιο αξιοπρόσεκτες ερμηνείες. Μεταξύ άλλων έχει πρωταγωνιστήσει σε παραστάσεις του Εθνικού, ενώ στον κινηματογράφο έχει συμμετάσχει σε εξαιρετικές ταινίες όπως το Χώμα και Νερό (199), οι Νύφες (2004), με πιο πρόσφατη την ταινία Poker Face (2011).

Σχετικές ειδήσεις
Δέσποινα Αναστάσογλου - Δημήτρης Αγαρτζίδης: Πώς είναι, άραγε, μια ολόκληρη προσωπικότητα;
06.12.2016 13:43
Η Δέσποινα Αναστάσογλου και ο Δημήτρης Αγαρτζίδης γράφουν για την «Persona», μία από τις σημαντικότερες ταινίες του εικοστού αιώνα, η οποία “ζωντανεύει” στη σκηνή του Θεάτρου του Νέου Κόσμου.
Ιάκωβος Βέρδης: Τα ανεξήγητα σημάδια της ζωής
28.03.2016 16:16
Από μικρός έφτιαχνα δικές μου κασέτες ηχογραφώντας μουσική από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς και παράλληλα υποδυόμουν τόσο τον ραδιοφωνικό παραγωγό όσο και τον ηθοποιό καλεσμένο του. Υπήρξαν πολλές νύχτες που μετά το σχολείο, τα μαθήματα ακόμα και την όποια μου επαγγελματική ενασχόληση, ηχογραφούσα τις 'εκπομπές' μου και εν συνεχεία τις παρουσίαζα στους γονείς μου, όπως επίσης υπήρχαν και κάποιες που είχαν τον τίτλο 'Νύχτα ξέφρενου γέλιου' όπου έκανα μιμήσεις, αναπαράσταση σκηνών από ταινίες της τηλεόρασης, ακόμα και μεταμφιέσεις.
Έλλη Μερκούρη: «Από το Σκοτάδι στο Φως» - Οχτώ αποσπάσματα Αρχαίων Τραγωδιών
10.03.2016 14:32
«Από το Σκοτάδι στο Φως» - Οχτώ αποσπάσματα, τα οποία γλιστρούν αρμονικά το ένα μέσα στο άλλο, με κεντρικό άξονα το Φως και το Σκοτάδι. Οι τραγωδίες Οιδίποδας Τύραννος του Σοφοκλή, Επτά Επί Θήβας του Αισχύλου, Αντιγόνη του Σοφοκλή, Μήδεια του Ευριπίδη, Αίας του Σοφοκλή, Ανδρομάχη του Ευριπίδη, Βάκχες του Ευριπίδη, Πέρσες του Αισχύλου με τον δικό τους τρόπο απαντούν: για ποιο λόγο, ο τραγικός ήρωας δεν είναι σε θέση να "δει" το Φως και ζει μέσα στο Σκοτάδι; Γιατί ο χρόνος ο αναρίθμητος και μέγας φέρνει στο φως όλα τα κρύφια κι όταν τα φανερώσει, πάλι τα σκεπάζει...
Βαρβάρα Δούκα: Stagedoor – μια 'πόρτα' για το μουσικό θέατρο
04.03.2016 12:34
Από παλιά στην εκπαίδευση, είχα μια εμμονή....να καταλαμβάνω τα κενά.... Είναι κοινό μυστικό, ότι πολλές ελλείψεις ελλοχεύουν στη βασική εκπαίδευση των ηθοποιών, αλλά και σε όλη τη γκάμα της καλλιτεχνικής παιδείας στη χώρα μας. Λίγο η νοοτροπία του 'χειροποίητου' που έχουμε, λίγο η αφελής εκτίμηση ότι 'μεταδίδοντας την πείρα μας' από γενιά σε γενιά αρκεί, και κυρίως η γενικότερη έλλειψη εξειδικευμένης και στοχευμένης γνώσης σε όλα τα επίπεδα της Παιδείας, δημιούργησαν ένα 'δημιουργικό' καραβάνι καλλιτεχνών, που ζήτησαν στο εξωτερικό αυτή την οργανωμένη γνώση.
Ιωάννα Ρούσσου: Ψάχνοντας μία …«Έξοδο Κινδύνου»
02.03.2016 14:44
Την άνοιξη του 2015, ο αγαπημένος μου φίλος δάσκαλος Μπάμπης Μπαλτάς, μου έφερε την συλλογή διηγημάτων της Ελένης Τσεκούρα, με τίτλο Αδέσποτα. Ξεκίνησα να διαβάζω το πρώτο διήγημα, την Έξοδο Κινδύνου. Το διάβασα κυριολεκτικά χωρίς ανάσα, βιώνοντας την αγωνία και τον πανικό της αντί-ηρωίδας Ελίνας στο υπαρξιακό αδιέξοδο που την εγκλώβιζε. Ένα αδιέξοδο που αναγνώρισα σαν πολύ οικείο.