Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2016

Γιοι και κόρες, στο Θέατρο Τεχνόπολις

Γιοι και κόρες, στο Θέατρο Τεχνόπολις

Το Θέατρο Τεχνόπολις φιλοξενεί το έργο με τίτλο «Γιοι και κόρες», που παρουσιάστηκε από την ομάδα Sforaris στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών 2012,…

 

 … για μια παράσταση , την Κυριακή 16 Σεπτεμβρίου 2012

 
 
Υπάρχει η ιστορία που γράφουν τα βιβλία αλλά υπάρχει και η άλλη, η αληθινή, που απαρτίζεται από μικρότερες προσωπικές ιστορίες.  Οι ηθοποιοί της ομάδας Sforaris πήραν συνέντευξη από παππούδες και γιαγιάδες ζητώντας να μοιραστούν μαζί τους τις σημαντικότερες μνήμες της ζωής τους, προτού γίνουν «γιαγιάδες» και «παππούδες», όταν ήταν και αυτοί νέοι και αναζητούσαν την ευτυχία, έμπλεκαν σε περιπέτειες και ερωτεύονταν για πρώτη φορά. Πιάνοντας την ιστορία της χώρας από τον μεσοπόλεμο έως και τους Ολυμπιακούς του 2004, ζωντανεύουν με φροντίδα τους καθημερινούς αυτούς ήρωες-αφηγητές και τα δραματικά πρόσωπα των ζωών τους.
 
 
Από τις 80+ ιστορίες που συνέλεξαν έγινε μια επιλογή αυτών που ανταποκρίνονταν πιο στενά στα ιστορικά γεγονότα και κρίθηκαν πιο αξιόπιστες. Κάθε μια εξιστόριση περιέχει μικρές πρωτότυπες δραματουργικές πινελιές και ξεχωριστές συναισθηματικές λεπτομέρειες. Αναπόφευκτα όμως από ένα σημείο και μετά η κοινή αφηγηματική δομή τους και η στεγνή γραμμική αλληλουχία των ιστοριών αρχίζει να κουράζει. Η συνειδητοποίηση των κοινών θεματικών από κάθε εποχή και της διαχρονικότητας των εμπειριών μπορούσε να είχε επιτευχθεί και με μια πιο αυστηρή επιλογή ιστορίων, με σύντμηση ή ένωση αυτών με επαναλαμβανόμενα μοτίβα. Μέσα στον καταιγισμό πληροφοριών και συναισθημάτων ξεχώρισαν (ευτυχώς) πολλές μοναδικές εικόνες. Από την αρχή, ήδη, η γνώριμη ανάμνηση της γυναίκας που πλένει την αυλή με το λάστιχο και μας παρασέρνει ακούσια στην ροή της ιστορίας. Η χρήση πάλι του νερού προσπαθώντας να πνίξει ένα τραγούδι απόγνωσης σαν κραυγή. Τα παραδοσιακά τραγούδια (εμποτισμένα με πρωτόγνωρο συναίσθημα και λησμονιά από τον παραπλανητικά νεαρό Κωνσταντίνο Ντέλλα) σαν σπαραξικάρδιο σάουντρακ ενός απρόσμενα Ταραντινικού δράματος, αλλά και σε όλη τη διάρκεια του έργου σαν το κυριότερο συνδετικό στοιχείο μεταξύ των ιστοριών. 
 
 
Η τσαουσιά της πάντα βροντερής παρουσίας της Μαρίας Κοσκινά πάντα και παντού. Η εορταστική και χαρούμενη έκρηξη κονφεττί, σαπουνάδας και κομιξικών στοιχειών στο σμίξιμο δυο ερωτευμένων ψυχών. Πολλές πολλές ιδέες, έξυπνες, πρωτότυπες, που όμως όλες μαζί βαραίνουν την παράσταση και αφαιρούν την προσοχή από την συγκεκριμένη άποψη και δήλωση ταυτότητας της ομάδας. Επιμέρους στοιχεία, όπως η χρήση φωτογραφιών των αληθινών πρωταγωνιστών, κινηματογραφικών ντοκουμέντων και κυρίως η τελική αποκάλυψη του (σχετικά πρόχειρα μονταρισμένου δυστυχώς) βιντεοσκοπημένου συνεντευξιακού αρχείου δημιουργούν μια πιο έντονη σύνδεση με τους «χαρακτήρες» – μια υπενθύμιση πως αυτές οι ιστορίες, όσο απίθανες οι ρομαντικοποιημένες και αν φαίνονται, συνέβησαν κάποτε σε κάποιον, και τον στιγμάτισαν μέχρι σήμερα. Η προβολή όμως στέκει παράταιρη σκηνικά, μη ενσωματωμένη στο σύνολο, πιάνοντας μια μικρή ασύμμετρη γωνία του σκηνικού, σαν μια φευγαλέα σκέψη της τελευταίας στιγμής.
 
 
Μέσα από αυτό το πείραμα, η ιστορία ξεφεύγει από κάτι μια αποσυνδεδεμένη και αποστειρωμένη καταγραφή γεγονότων. Γνωρίζοντας τους πρωταγωνιστές αυτούς που μοιράζονται μαζί μας την υποκειμενική τους ματιά της εθνικής ιστορίας, οι υπέρμετρες απίστευτες τραγωδίες του παρελθόντος γίνονται πιο αληθινές και κατανοητές. Μετουσιώνονται σε μαθήματα ζωής από αυτούς που ήρθαν πριν και έμαθαν μόνοι τους με τον δυσκολότερο τρόπο. Η μνήμη των γεγονότων, χωρίς τον συναπολογισμό της ανθρώπινης προσωπικής προοπτικής, είναι άχρηστη, κενή διαθήκη. Οι ιστορίες που έχουν να διηγηθούν αυτοί οι άνθρωποι είναι η αληθινή περιουσία τους. Η παράσταση αυτή είναι το κληροδότημα τους στις επόμενες γενιές. Μαζί και η γνώση πως, ότι κακό και να συμβεί, οι μεγαλύτερες ιστορικές ή προσωπικές καταστροφές, η ζωή συνεχίζεται… και εδώ είμαι και εδώ είσαι να στα διηγούμαι.
 
 
 
Κείμενο-Σκηνοθεσία: Γιάννης Καλαβριανός
Σκηνικά-Κοστούμια: Αλεξάνδρα Μπουσουλέγκα, Ράνια Υφαντίδου
Μουσική: Χρύσανθος Χριστοδούλου
Τραγούδι: Γιώργος Γλάστρας, Χριστίνα Μαξούρη
Φωτισμοί: Τάσος Παλαιορούτας
Επιμέλεια κίνησης: Αλεξία Μπεζίκη
Ερμηνεύουν: Άννα Ελεφάντη, Μαρία Κοσκινά,  Αλεξία Μπεζίκη, Κωνσταντίνος Ντέλλας.
Σχετικές ειδήσεις
Είσαι ένα κτήνος, Βίσκοβιτς - Ιστορίες με ζώα, από τους AbOvo και τους 4Frontal στο Bios
08.11.2016 10:51
Οι AbOvo και οι 4Frontal, δύο από τις σημαντικότερες νεανικές θεατρικές ομάδες, ενώνουν τις δυνάμεις τους και μας διηγούνται από τη σκηνή του Bios ιστορίες με ζώα, εμπνευσμένες από το ομώνυμο βιβλίο του Alessandro Boffa, σε μια κωμική και μουσική παράσταση: Είσαι ένα Κτήνος, Βίσκοβιτς: Ιστορίες με ζώα που μοιάζουν με ανθρώπινες ιστορίες κατι σαν τον Αίσωπο ή τόσες άλλες ιστορίες (της παγκόσμιας λογοτεχνίας)... ξέρετε τώρα...
08.11.2016 10:21
Η παράσταση "Μια Απλή Ερωτική Ιστορία" των Ειρήνη Πατσούρου και Αχιλλέα Ψαλτόπουλου ανεβαίνει για λίγες παραστάσεις στο θέατρο Αθήναιον στη Θεσσαλονίκη.
«Αντιγόνη» σε σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη στο Θέατρο Τεχνόπολις
01.08.2016 12:02
Η «Αντιγόνη» του Σοφοκλή, από την 5η Εποχή Τέχνης, θα παρουσιαστεί την Τετάρτη 10 & Πέμπτη 11 Αυγούστου 2016, στις 21.30, στο Θέατρο Τεχνόπολις.
ΣΜΥΡΝΗ: Μια ιστορία μέσα στην Ιστορία, στο Ανοιχτό Θέατρο Κολωνού
01.07.2016 14:01
Το Ανοιχτό Θέατρο Κολωνού παρουσιάζει την Κυριακή 3 Ιουλίου 2016 την θεατρική παράσταση «ΣΜΥΡΝΗ: Μια ιστορία μέσα στην Ιστορία».
Ιστορίες του κυρίου Κόινερ του Μπερτόλτ Μπρεχτ στο θέατρο Αλκμήνη
10.12.2015 16:19
Με τα εκπληκτικά, φιλοσοφικά, γεμάτα χιούμορ και στοχασμό κείμενα του Μπερτόλτ Μπρεχτ, «Ιστορίες του κυρίου Κόινερ», άρχισε τις παραστάσεις του το περιθωριοθέατρο ΘΕΑΣΗ, του Σάββα Αξιώτη στο θέατρο Αλκμήνη, με την συμμετοχή της Μαριαλένας Οικονομίδη.