Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2016

Αριστοτέλης Μαραγκός: Η «κινηματογραφική άνοιξη»… δεν έχει έρθει ακόμα στην Ελλάδα

Αριστοτέλης Μαραγκός: Η «κινηματογραφική άνοιξη»… δεν έχει έρθει ακόμα στην Ελλάδα

Αν και σίγουρα τα τελευταία χρόνια υπήρξε ένα σημαντικό ενδιαφέρον προς την εγχώρια παραγωγή κινηματογραφικών ταινιών…

… δεν μπορώ και με σιγουριά να υποστηρίξω την ύπαρξη ενός συμπαγούς ρεύματος.


Οι Έλληνες κινηματογραφιστές συνεχίζουν να παράγουν ενδιαφέρον υλικό, παρόλα αυτά η προσοχή που είχε στραφεί προς το υλικό αυτό κάθε άλλο παρά αθώα φαίνεται να είναι. Οι δύσκολες οικονομικές συνθήκες, ενώ έδωσαν πρωτογενές υλικό σε μια σειρά δημιουργών, αποτελούν παράλληλα ίσως και το βασικότερο λόγο που το ελληνικό σινεμά είναι πια τόσο πολύ της μόδας στους διεθνείς κύκλους. Χωρίς καμία απολύτως διάθεση να μειώσω το έργο των σύγχρονων Ελλήνων κινηματογραφιστών, ίσως θα πρέπει να αναρωτηθούμε για ποιους ακριβώς λόγους η Ελλάδα έγινε ξαφνικά τόσο προσφιλής στα διεθνή φεστιβάλ. Φαίνεται, όπως άλλωστε και στην περίπτωση του σύγχρονου Ιρανικού κινηματογράφου ότι η ελληνική οικονομική κρίση και η θεματολογία που την ακολουθεί μεταφερμένη στη μεγάλη οθόνη, έγινε το μέσο για τον εξορκισμό αυτών των θεμάτων ανά την Ευρώπη.


Αυτοί είναι λόγοι που με κάνουν να μένω διστακτικός μπροστά σε θριαμβευτικές διακηρύξεις και προτιμάω στην προκειμένη περίπτωση να σταθώ στο έργο των μεμονωμένων αυτών δημιουργών, που με το ταλέντο τους και την ευφυΐα τους κατάφεραν να αφουγκραστούν την εποχή τους και να επικοινωνήσουν με το κοινό πέρα από τα σύνορα της χώρας. Η κατάσταση αυτή όμως είναι πολύ διαφορετική από αυτό που ορισμένοι βιάστηκαν να τιτλοφορήσουν ως "κινηματογραφική άνοιξη". Αν εξετάσουμε λιγάκι βαθύτερα την ιστορία αυτή, βλέπουμε ότι δεν πρόκειται για ένα ελληνικό ιδίωμα, οι θεματικές είναι περισσότερο μάλλον προσωπικές αναζητήσεις των δημιουργών και δεν αποτελούν κοινωνική συντεταγμένη, γι’ αυτό δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως ρεύμα, τα έργα αυτά παραμένουν μοναδικά δημιουργήματα. Επιπλέον το εγχώριο κοινό αυτών των ταινιών παραμένει πολύ περιορισμένο, και οι ταινίες αυτές δεν φαίνεται να έχουν απήχηση σε ένα μεγάλο ποσοστό των θεατών. Και σημαντικότερο όλων η τάση αυτή δεν προσανατολίστηκε ποτέ σε μια μεταλλαγή των υποδομών για μια ουσιαστική στήριξη της κινηματογραφικής παραγωγής τώρα και στο μέλλον. O ελληνικός κινηματογράφος πότε δεν βασιζόταν στην ευνοϊκή κρατική πολιτική και σε οποιαδήποτε περίπτωση, αν ένα κράτος αξιώνεται να θεωρεί τον κινηματογράφο και τις τέχνες κομμάτι του, τότε ο ρόλος του πρέπει να υποστηρίζει τη θέση αυτή. Η κινητήριος δύναμη του ελληνικού κινηματογράφου ήταν και παραμένει η συνεχής πρωτοβουλία των σκηνοθετών και των παραγωγών. H κρίση ίσως σπρώξει τους δημιουργούς να αναζητήσουν πόρους στο εξωτερικό κάτι που ίσως θα έπρεπε να έχει γίνει εδώ και καιρό. Τέτοιες κινήσεις ίσως μεταγενέστερα αλλάξουν και τον τρόπο παραγωγής των ταινιών στην Ελλάδα.

 

Τέλος μέσα σε όλα αυτά βρίσκεται μια νέα γενιά κινηματογραφιστών στην Ελλάδα, η οποία τώρα ξεκινάει να δημιουργεί και να αλλάζει το τοπίο γύρω της. Κανείς δεν μπορεί να μείνει αμέτοχος στις αλλαγές που μας κατακλύζουν. Η οικονομική κρίση και μια σειρά θεμάτων που την ακολουθεί φυσικά και επηρεάζει όλους τους ανθρώπους του κινηματογράφου, σε όλα τα πόστα και φυσικά ο κινηματογράφος ως μια ζωντανή τέχνη δεν θα μπορούσε να μείνει αμέτοχος στα όσα συμβαίνουν.

 

Info
Ο Αριστοτέλης Μαραγκός γεννήθηκε στην Αθήνα το 1985. Αποφοίτησε από τη σχολή Αρχιτεκτόνων του ΕΜΠ και αποφάσισε να συνεχίσει τις σπουδές του στην σκηνοθεσία στο London Film School. Εργάζεται ως σκηνοθέτης και σκηνογράφος σε ταινίες μυθοπλασίας και ντοκιμαντέρ , προετοιμάζοντας την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία.  Μόλις ολοκλήρωσε την πτυχιακή του ταινία μικρού μήκους με τίτλο “Μακαρισμοί”. Στο Φεστιβάλ Δράμας 2011 κέρδισε το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη.

Σχετικές ειδήσεις
Δημήτρης Αθανίτης: Invisible: Ταξιδεύοντας στην Καρδιά του Σκοταδιού
12.10.2016 16:56
Ο σκηνοθέτης Δημήτρης Αθανίτης γράφει τις σκέψεις του για την τελευταία ταινία του «Invisible» (Αόρατος), η οποία μετά από μία μεγάλη φεστιβαλική πορεία και αρκετές διακρίσεις στις αποσκευές της κυκλοφορεί στις αίθουσες στις 3 Νοεμβρίου.
Λίλη Γαρεφαλάκη: 4ο TEDxUniversityofPiraeus | Spectrum
11.05.2016 09:38
Θα μπορούσατε να φανταστείτε έναν κόσμο γεμάτο από διαφορετικές ιδέες, χρώματα και πλευρές; Έναν κόσμο γεμάτο ακόμα και από διαφορετικούς μεταξύ τους κόσμους; Έναν τέτοιο κόσμο έρχεται να μοιραστεί μαζί σας το TEDxUniversityofPiraeus μαζί με το Spectrum στο SS Hellas Liberty στις 14 Μαΐου.
Βαγγέλης Καλαμπάκας: Παρατηρώντας την καθημερινότητα σε ένα ορφανοτροφείο της Αιθιοπίας
28.01.2016 10:04
Ζώντας μέσα στη μικρή, απομονωμένη κοινωνία του ορφανοτροφείου, με συνεπήρε η αποκαλυπτική γεωγραφία των προσώπων. Βλέμματα, εκφράσεις, χειρονομίες που φανέρωναν τόσο έκδηλα τη συνθήκη των μικρών τροφίμων και το δύσκολο ρόλο των βρεφοκόμων, νοσοκόμων και εργατριών στις απλές, καθημερινές δραστηριότητες. Θεώρησα ότι, αν μπορούσα να αποτυπώσω αυτή την σύνθετη εικόνα στις διάφορες εκφάνσεις της, θα καταλάβαινα περισσότερα για αυτό τον τόσο ιδιαίτερο χώρο. Έτσι αυθόρμητα και αναπάντεχα, με την παρότρυνση και του διευθυντή του ιδρύματος, γεννήθηκε η ιδέα για την ταινία. Χωρίς προσχεδιασμό, χωρίς οργάνωση παραγωγής, χωρίς συνεργείο και σχεδόν χωρίς εξοπλισμό.
Πάνος Καρκανεβάτος: Για τις «Όχθες», και πέρα
29.12.2015 13:17
Από την πραγματικότητα εκκινούμε και σε αυτήν γυρίζουμε. Αυτή υπερισχύει. Μια ανάσα ανάμεσα, μήπως πάρει σχήμα ο καιρός μας όπως τον νιώθουμε. Και έχει ένα ίχνος να αφήσει, ίσως. Σε καιρούς αδυσώπητους.
Αφροδίτη Παναγιωτάκου: Για να παραχθεί τέχνη χρειάζονται και χρήματα και υποστήριξη
15.12.2015 17:13
Τι δυσκολεύομαι να ακούω; Ότι για να παραχθεί τέχνη χρειάζεται μόνο ταλέντο, έμπνευση, δημιουργικότητα και, αυτονοήτως, αυταπάρνηση. Μου θυμίζει τη ρήση περί της Ελλάδας ως της χώρας που πάντα θα τα βγάζει πέρα επειδή έχουμε ωραίο κλίμα και υπέροχες θάλασσες. Δεν θα αναλύσω τη σχέση τέχνης-κρίσης. Αλλά θέλω να σταθώ στην ανάγκη συνειδητοποίησης ότι δεν αρκεί ο ήλιος και οι αμμουδιές για να είμαστε ευτυχείς στην Ελλάδα, ούτε ένας προβολέας και ένα εξαιρετικό σύνολο δημιουργών για να παραχθεί τέχνη. Χρειάζονται και χρήματα και υποστήριξη. Από εκεί ακριβώς ξεκινάει και η δική μας ευθύνη, ως Ίδρυμα Ωνάση και ως Στέγη, προκειμένου να μπορούν οι Έλληνες καλλιτέχνες να ζουν και να δημιουργούν.