Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2016

Υγρά μάτια - Κωνσταντίνος Παππάς (Θέατρο Παραμυθίας, μέχρι 5 Απριλίου 2012)

Υγρά μάτια - Κωνσταντίνος Παππάς (Θέατρο Παραμυθίας, μέχρι 5 Απριλίου 2012)

Μια πολύ έξυπνη παράσταση που τολμά να αναδείξει τον ερωτισμό δυο νεαρών αντρών, μέσα σε μια κοινωνία που μέχρι και σήμερα δεν

 

Από τον Γιώργο Τσεβά


αποδέχεται τον έρωτα σε όλες του τις μορφές.

 


Πρόκειται για την παράσταση του σκηνοθέτη και σεναριογράφου Κωνσταντίνου Παππά και της θεατρικής ομάδας Indigo, ΥΓΡΑ ΜΑΤΙΑ. Στόχος της ομάδας είναι να παρουσιαστούν στο κοινό πρωτότυπα έργα που θα απευθύνονται σε ανθρώπους της νέας γενιάς.

 


Το έργο διαδραματίζεται στην Αθήνα του σήμερα, εστιάζοντας στους χαρακτήρες δύο νεαρών αντρών. Ο 25χρονος Λουκάς (Πάνος Τρουμπουνέλης), ο οποίος κατάγεται από την επαρχία, είναι εσωστρεφής, με κοινωνικά και ψυχολογικά προβλήματα. Ζει με την οικογένειά του, η οποία έχει περίοπτη θέση στην τοπική κοινωνία. Ένα χειμωνιάτικο βράδυ συναντάει τυχαία στο κέντρο της Αθήνας έναν ομοφυλόφιλο άνδρα, γύρω στα 30. Ο Γιώργος (Ηλίας Παρασκευόπουλος) ζει μόνος του, είναι εξωστρεφής και έχει υψηλή αυτοπεποίθηση.

 


Τον Λουκά τον ενδιαφέρει η γνώμη της κοινωνίας, γι’ αυτό και επιλέγει ένα συντηρητικό τρόπο ζωής , αντίθετα ο Γιώργος είναι πιο απελευθερωμένος. Ο καθένας τους θα προσπαθήσει να επιβάλλει στον άλλο τον δικό του τρόπο ζωής. Σταδιακά και ύστερα από πολλές ψυχολογικές διακυμάνσεις, οι δύο νέοι θα ανακαλύψουν όμορφα και πρωτόγνωρα συναισθήματα, που δεν είναι σε θέση να τα υποτάξουν. Αν και το πάθος τους οδηγεί να είναι μαζί τα προβλήματα είναι περισσότερα απ’ όσα πιστεύουν.

 


Το σενάριο είναι ρεαλιστικό με χιουμοριστικά στοιχεία (η πρώτη συνάντηση του Λουκά με τον Γιώργο) αλλά και δραματικά (η μη αποδοχή του Λουκά ως προς την σεξουαλικότητα του). Οι απλοί διάλογοι παρείχαν μεγαλύτερη  εκφραστικά σωματική ελευθερία στους ηθοποιούς, τονίζοντας περισσότερο τον ερωτισμό του έργου.
Καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης βλέπουμε πάνω στην σκηνή , αλλά και στα βίντεο που προβάλλονται παράλληλα, διάφορα φαλλικά σύμβολα. Αν και δεν έχουμε οπτική επαφή με το γυναικείο φύλο, το κείμενο αλλά και η σκηνοθεσία σε κάνουν να το φαντάζεσαι όταν αυτό είναι αναγκαίο. Μερικές μόνο αναφορές και ένας ήχος προς το τέλος του έργου, είναι αρκετά για να σε βοηθήσουν να πλάσεις στο μυαλό σου αυτή την γυναικεία φιγούρα.

 


Εξαιρετικές οι ερμηνείες των Ηλία Παρασκευόπουλου και του Πάνου Τρουμπουνέλη, οι οποίοι δεν έδωσαν έμφαση μόνο στην εκφραστικότητα του λόγου αλλά και στην σωματική, κατάφεραν να επικοινωνήσουν πολύ καλά με το κοινό.
Ο σκηνογραφικός χώρος (Φανή Παλιούρα) σε βάζει κατευθείαν στο κλίμα μιας άχρωμης πόλης, η οποία ζωντανεύει μόνο όταν έρχεται σε επαφή με τους ανθρώπους που ζουν μέσα της. Έξυπνα επιμελημένα σκηνικά τα οποία εναρμονίζονταν τέλεια με τα σώματα των ηθοποιών στις χορογραφίες χωρίς να σου αποσπάνε την προσοχή. Σε αυτό συνέβαλε και ο προσεγμένος φωτισμός (Παναγιώτης Μανούσης) με  αποκορύφωμα της μαγείας του, το δραματικό τέλος του έργου.

 


Η παράσταση ενδείκνυται για άτομα ηλικίας άνω των 18 ετών

 

 

Συντελεστές


Σενάριο – Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Παππάς
Ηθοποιοί (αλφαβητικά): Ηλίας Παρασκευόπουλος , Πάνος Τρουμπουνέλης
Μουσική Άγγελος Σπύρος Παρασκευάκος
Κινησιολογία: Σταύρος Αποστολάτος
Επιμέλεια σκηνικών: Φανή Παλιούρα
Σκηνοθεσία βίντεο: Τάσος Καφές, Δημήτρης Τσατσούλης
Παραγωγή: INDIGO

 

 

Σχετικές ειδήσεις
«Δεύτερη φωνή»: Μια κοινωνία γεμάτη απωθημένα
07.12.2016 12:18
Η κρίση και η περίοδος που τη γέννησε, τροφοδοτεί αρκετά συχνά το θέατρό μας, δίνοντας στους δημιουργούς διάφορες αφορμές για δραματουργικούς σχολιασμούς. Ένα τέτοιο έργο, είναι και η «Δεύτερη φωνή» του Μιχάλη Ρέππα και του Θανάση Παπαθανασίου, που απεικονίζει με απόλυτο ρεαλισμό, την ελληνική κοινωνία που παρακμάζει σταθερά, μέσα από τον πιο «ισχυρό» πυρήνα της: την οικογένεια.
«Το ’21»: Ελληνική Επανάσταση σε ροκ τόνους
22.11.2016 12:09
Τι μουσικές θα συνόδευαν ιδανικά την Ελληνική Επανάσταση; Παραδοσιακοί ήχοι όπως τους έχουμε συνηθίσει ή μήπως οι ροκ και πανκ αποχρώσεις αποτελούν ένα πιο ταιριαστό «χαλί» στα γεγονότα; Ο Άρης Μπινιάρης φαίνεται να απαντά σε αυτήν την απορία, μέσα από «Το ’21», μια παράσταση που ύστερα από τη μεγάλη επιτυχία της σε Φεστιβάλ Αθηνών και Gazarte, την βρίσκουμε αυτή τη φορά στο θέατρο Πορεία.
«Για μια ανάσα»: Ελεύθερη πτώση σε μια Ευρώπη που ρημάζει
11.11.2016 17:10
Η Βρετανίδα συγγραφέας Ζίνι Χάρις τοποθετεί δύο γυναίκες στο επίκεντρο αυτού του απρόβλεπτου ταξιδιού. Σίγουρα χωρίς το έξυπνο και συχνά πικρό χιούμορ, η δυσοίωνη διαπίστωση για το μέλλον της ανθρωπότητας θα ήταν πολύ βαριά. Όσο η πλοκή προχωρά, τα μηνύματα έρχονται πιο συμπυκνωμένα, πιο ωμά και πιο κοντά στο σήμερα. Σε μια Ευρώπη που διαλύει τους τραπεζικούς κανόνες, ερημώνει τους δρόμους, μπερδεύει και κρατά μάτια και σύνορα κλειστά, ο καθένας από εμάς θα μπορούσε να γίνει ο ανώνυμος μετανάστης μέσα στη βάρκα που πασχίζει να φτάσει στη στεριά.
«Ξένοι»: Τρεις γενιές κι ένας αέναος φαύλος κύκλος
23.05.2016 15:01
Ξένοι. Μια λέξη κοφτή, καθημερινή, πολυχρησιμοποιημένη, που περικλείει μέσα της κάτι πολύ κοντινό και οικείο και ταυτόχρονα απόμακρο και απορριπτικό. Εννοιολογικά μπορεί να διαβαστεί σε τουλάχιστον τρία επίπεδα: ένας άνθρωπος άγνωστος, η απομόνωση μέσα στην κοινωνία ή το οικογενειακό περιβάλλον, η αποσύνδεση από τον πυρήνα της ύπαρξής μας.
Το παιχνίδι του τέλους- Ομάδα Χρώμα, Κωνσταντίνος Χατζής: Κριτική θεάτρου
02.02.2016 16:02
Ποιά η έννοια του τέλους για τον άνθρωπο; Είναι το τέλος της βιολογικής ζωής με τον ερχομό του θανάτου; Το τέλος μιας οδυνηρής κατάστασης και η σπίθα μιας καινούριας προοπτικής; ΄Η μήπως το τέλος των αξιών, των ιδανικών κι ενός ολόκληρου παγιωμένου πολιτισμού;